1 چشمان خود را به سوی کوههابرمی افرازم، که از آنجا اعانت من میآید. [*ترجمه درست این آیه اینست: «چشمان خودرا بسوی کوهها برمی افرازم. اعانت من از کجا میآید؟» ]
2 اعانت من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین را آفرید.
3 او نخواهد گذاشت که پای تو لغزش خورد. او که حافظ توست نخواهدخوابید.
4 اینک او که حافظ اسرائیل است، نمی خوابد و به خواب نمی رود.
5 خداوند حافظ تو میباشد. خداوند بهدست راستت سایه تو است.
6 آفتاب در روز به تو اذیت نخواهد رسانید و نه ماهتاب در شب.
7 خداوندتو را از هر بدی نگاه میدارد. او جان تو را حفظخواهد کرد.
8 خداوند خروج و دخولت را نگاه خواهد داشت، از الان و تا ابدالاباد.
Read ترجمه قدیم with narration, notes, and lessons in the Eterniseed app.