Έφηβος · Εβδομάδα 3 · Παρασκευή
Εβδομάδα 3: Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΕΝΤΑΣΗ — Σύνθεση & Κουίζ
Στίχος απομνημόνευσης: 1 John 4:16
Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΕΝΤΑΣΗ
Αυτή την εβδομάδα κρατήσαμε δύο κείμενα σε ένα χέρι. Ο Ησαΐας 6 μας έδειξε έναν θρόνο όπου ακόμα και πύρινα όντα καλύπτουν τα πρόσωπά τους, όπου ο προφήτης διαλύεται από την αγιότητα πριν σταλεί σε δύσκολη διακονία. Η Α΄ Ιωάννου 4 μας έφερε μια επιστολή προς την κοινότητα που επιμένει ότι ο Θεός είναι αγάπη, ότι αυτή η αγάπη φανερώθηκε με την αποστολή του Ιησού και ότι ο φόβος και η ώριμη αγάπη δεν μπορούν τελικά να μοιράζονται την ίδια καρδιά. Ο πειρασμός όλη την εβδομάδα ήταν να διαλέξουμε. Να διαλέξουμε τον αυστηρό Θεό ή τον τρυφερό Θεό. Να διαλέξουμε τον θρόνο ή το τραπέζι. Η χριστιανική θεολογία, στην καλύτερη έκφρασή της, αρνείται αυτή την επιλογή — όχι μοιράζοντας τη διαφορά, αλλά επιμένοντας ότι αυτά είναι δύο αληθινά ονόματα για έναν Θεό. Ο βασικός μας στίχος, 1 John 4:16, αξίζει προσεκτική ματιά καθώς κλείνουμε την εβδομάδα. Ο Ιωάννης γράφει ότι φτάσαμε να γνωρίσουμε και να εμπιστευθούμε την αγάπη που ο Θεός έχει για εμάς, ότι ο Θεός είναι αγάπη και ότι όποιος μένει στην αγάπη μένει εν Θεώ και ο Θεός εν αυτώ. Προσέξτε τα ρήματα: να γνωρίζει και να εμπιστεύεται. Δεν είναι το ίδιο. Μπορείς να γνωρίζεις κάτι διανοητικά και όμως να μην του εμπιστεύεσαι το βάρος σου. Ο Ιωάννης περιγράφει μια μακρά μαθητεία στην οποία η διανοητική διακήρυξη γίνεται σταδιακά στάση ολόκληρης της ζωής. Και προσέξτε τι δεν λέει. Δεν λέει ότι ο Θεός είναι μόνο αγάπη, σαν να εξαντλούσε την θεϊκή ταυτότητα. Λέει ότι ο Θεός είναι αγάπη με τρόπο που πρέπει να αναδιοργανώσει τον τρόπο που ζούμε, ιδιαίτερα τον τρόπο που φερόμαστε ο ένας στον άλλον. Διαβασμένο μαζί με τον Ησαΐα 6, αυτός ο στίχος δεν είναι συναισθηματικός. Ο ίδιος Θεός του οποίου το άκρο του ενδύματος γεμίζει τον ναό, του οποίου η αγιότητα διαλύει τον προφήτη, του οποίου ο λόγος σκληραίνει τον απρόθυμο — αυτός ο Θεός είναι αγάπη. Όχι αγάπη αντί αγιότητας. Αγάπη που είναι αγία, αγιότητα που αγαπά. Το να ζεις μέσα σε αυτή τη διακήρυξη είναι έργο ολόκληρης ζωής. Θα σε φυλάξει από το είδος της θρησκείας που συνθλίβει ανθρώπους στο όνομα του Θεού, και θα σε φυλάξει από το είδος της πνευματικότητας που δεν μπορεί να ονομάσει το κακό επειδή έχασε το θάρρος της. Και τα δύο ή κανένα — αυτό ήταν το επαναλαμβανόμενο θέμα μας, και είναι το μόνο έντιμο μέρος για να προσγειωθούμε.
Σκέψου το
- Κοιτώντας πίσω στην εβδομάδα, ποια ανάγνωση σε αναστάτωσε περισσότερο και τι αποκαλύπτει αυτή η αναστάτωση για την εικόνα του Θεού που έφερες στην εβδομάδα;
- Αν ένας μικρότερος αδελφός ή φίλος σου ζητούσε να εξηγήσεις με δικά σου λόγια τι σημαίνει ότι ο Θεός είναι και άγιος και αγάπη, τι θα έλεγες πραγματικά;
Συνθέτοντας την εβδομάδα
Αυτή την εβδομάδα κρατήσαμε δύο κείμενα σε ένα χέρι. Ο Ησαΐας 6 μας έδειξε έναν θρόνο όπου ακόμα και πύρινα όντα καλύπτουν τα πρόσωπά τους, όπου ο προφήτης διαλύεται από την αγιότητα πριν σταλεί σε δύσκολη διακονία. Η Α΄ Ιωάννου 4 μας έφερε μια επιστολή προς την κοινότητα που επιμένει ότι ο Θεός είναι αγάπη, ότι αυτή η αγάπη φανερώθηκε με την αποστολή του Ιησού και ότι ο φόβος και η ώριμη αγάπη δεν μπορούν τελικά να μοιράζονται την ίδια καρδιά. Ο πειρασμός όλη την εβδομάδα ήταν να διαλέξουμε. Να διαλέξουμε τον αυστηρό Θεό ή τον τρυφερό Θεό. Να διαλέξουμε τον θρόνο ή το τραπέζι. Η χριστιανική θεολογία, στην καλύτερη έκφρασή της, αρνείται αυτή την επιλογή — όχι μοιράζοντας τη διαφορά, αλλά επιμένοντας ότι αυτά είναι δύο αληθινά ονόματα για έναν Θεό. Ο βασικός μας στίχος, 1 John 4:16, αξίζει προσεκτική ματιά καθώς κλείνουμε την εβδομάδα. Ο Ιωάννης γράφει ότι φτάσαμε να γνωρίσουμε και να εμπιστευθούμε την αγάπη που ο Θεός έχει για εμάς, ότι ο Θεός είναι αγάπη και ότι όποιος μένει στην αγάπη μένει εν Θεώ και ο Θεός εν αυτώ. Προσέξτε τα ρήματα: να γνωρίζει και να εμπιστεύεται. Δεν είναι το ίδιο. Μπορείς να γνωρίζεις κάτι διανοητικά και όμως να μην του εμπιστεύεσαι το βάρος σου. Ο Ιωάννης περιγράφει μια μακρά μαθητεία στην οποία η διανοητική διακήρυξη γίνεται σταδιακά στάση ολόκληρης της ζωής. Και προσέξτε τι δεν λέει. Δεν λέει ότι ο Θεός είναι μόνο αγάπη, σαν να εξαντλούσε την θεϊκή ταυτότητα. Λέει ότι ο Θεός είναι αγάπη με τρόπο που πρέπει να αναδιοργανώσει τον τρόπο που ζούμε, ιδιαίτερα τον τρόπο που φερόμαστε ο ένας στον άλλον. Διαβασμένο μαζί με τον Ησαΐα 6, αυτός ο στίχος δεν είναι συναισθηματικός. Ο ίδιος Θεός του οποίου το άκρο του ενδύματος γεμίζει τον ναό, του οποίου η αγιότητα διαλύει τον προφήτη, του οποίου ο λόγος σκληραίνει τον απρόθυμο — αυτός ο Θεός είναι αγάπη. Όχι αγάπη αντί αγιότητας. Αγάπη που είναι αγία, αγιότητα που αγαπά. Το να ζεις μέσα σε αυτή τη διακήρυξη είναι έργο ολόκληρης ζωής. Θα σε φυλάξει από το είδος της θρησκείας που συνθλίβει ανθρώπους στο όνομα του Θεού, και θα σε φυλάξει από το είδος της πνευματικότητας που δεν μπορεί να ονομάσει το κακό επειδή έχασε το θάρρος της. Και τα δύο ή κανένα — αυτό ήταν το επαναλαμβανόμενο θέμα μας, και είναι το μόνο έντιμο μέρος για να προσγειωθούμε.
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ, σε ευχαριστούμε για μια εβδομάδα που δεν μας άφησες να συμβιβαστούμε με μια μικρότερη εκδοχή σου. Ήρθαμε με υποθέσεις, και εσύ έχεις διευρύνει κάποιες από αυτές. Όπου ακόμα συσπώμαστε από την αγιότητά σου, συνέχισε να εργάζεσαι. Όπου ακόμα αμφιβάλλουμε για την αγάπη σου, συνέχισε να εργάζεσαι κι εκεί. Στείλε μας στην επόμενη εβδομάδα ως ανθρώπους που μπορούν να κρατήσουν το παράδοξο χωρίς να σπάσουν, που μπορούν να πουν σκληρή αλήθεια χωρίς να χάσουν την τρυφερότητα, και που μπορούν να αγαπήσουν γενναιόδωρα χωρίς να χάσουν την ηθική σαφήνεια. Σε εμπιστευόμαστε με αυτά που δεν καταλαβαίνουμε ακόμα.