Έφηβος · Εβδομάδα 4 · Δευτέρα
Η αναζήτηση του Ιώβ για έναν απόντα Κριτή
Στίχος απομνημόνευσης: Job 23:8-9
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Ιώβ βρίσκεται στο κεφάλαιο 23, βαθιά μέσα σε μια μακρά διαμάχη με τρεις φίλους που επιμένουν ότι ο πόνος του πρέπει να είναι τιμωρία για κρυμμένη αμαρτία. Έχει χάσει τα παιδιά του, την υγεία του, τον πλούτο του και την κοινωνική του θέση. Το βιβλίο διαβάζεται ευρέως ως αρχαία σοφιολογική λογοτεχνία — ποίηση που παλεύει με τα όρια της θεολογίας της ανταπόδοσης, την υπόθεση ότι οι δίκαιοι ευημερούν και οι πονηροί υποφέρουν. Ο Ιώβ απορρίπτει αυτή την εξίσωση, όχι επειδή αμφιβάλλει για την ύπαρξη του Θεού, αλλά επειδή η εμπειρία του αρνείται να ταιριάξει στον τύπο. Το κεφάλαιο 23 είναι ένας μονόλογος. Ο Ιώβ δεν απαντά πλέον στον Ελιφάζ· φτάνει πέρα από τους φίλους του προς τη μόνη αίθουσα δικαστηρίου που μετράει. Φαντάζεται να παρουσιάζει την υπόθεσή του απευθείας ενώπιον του Θεού — και μετά παραδέχεται ότι δεν μπορεί να βρει τον Θεό καθόλου. Η λογοτεχνική δομή είναι εντυπωσιακή: ο Ιώβ κινείται μέσα από τις τέσσερις κατευθύνσεις (μπροστά, πίσω, αριστερά, δεξιά) και συναντά μόνο απουσία. Δεν είναι άνθρωπος που έχασε την πίστη. Είναι άνθρωπος του οποίου η πίστη εξάντλησε τις εύκολες απαντήσεις.
Η θεία απουσία στον πόνο
Η ειλικρινής πίστη ονομάζει μερικές φορές την απουσία του Θεού δυνατά. Το παράπονο του Ιώβ δεν είναι το αντίθετο της εμπιστοσύνης· είναι μια μορφή εμπιστοσύνης που αρνείται να προσποιηθεί.
Στον κόσμο σου
Σκεφτείτε κάποιον που γνωρίζετε και πέρασε από μακρά ασθένεια, οικογενειακή κατάρρευση ή κρίση ψυχικής υγείας. Συχνά το πιο οδυνηρό μέρος δεν είναι το ίδιο το γεγονός αλλά η σιωπή γύρω του — η αίσθηση ότι οι προσευχές χτυπούν το ταβάνι και καλοπροαίρετοι φίλοι προσφέρουν συνθήματα αντί για παρουσία. Ο Ιώβ 23 δίνει γλώσσα σε αυτή την εμπειρία. Επίσης, επικρίνει διακριτικά τους φίλους που συνεχίζουν να μιλούν όταν θα έπρεπε να καθίσουν. Σε χώρους νεανικής διακονίας, σε νοσοκομειακά δωμάτια, σε νυχτερινές συζητήσεις με έναν συμμαθητή που δυσκολεύεται, η στάση του Ιώβ μετράει: μείνε στο δωμάτιο, άσε τον θρήνο να ειπωθεί, μην βιάζεσαι για τη λύση.
Σκέψου το
- Πού στη δική σας ζωή, ή στη ζωή κάποιου κοντινού σας, ο Θεός φάνηκε κρυμμένος; Τι κάνατε με αυτή τη σιωπή;
- Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να παραπονιέσαι για τον Θεό και στο να παραπονιέσαι στον Θεό; Πώς διαμορφώνει το παράδειγμα του Ιώβ την απάντησή σας;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ, ερχόμαστε σε σένα όπως ο Ιώβ—κοιτάζοντας μπροστά και πίσω και βρίσκοντας άδεια δωμάτια. Δεν είμαστε σίγουροι πού είσαι όταν οι άνθρωποι που αγαπάμε υποφέρουν. Δεν θέλουμε εύκολη παρηγοριά. Σε θέλουμε εσένα. Δίδαξέ μας να συνεχίζουμε να μιλάμε ακόμα κι όταν ο ουρανός παραμένει ήσυχος. Δίδαξέ μας να μην φοβόμαστε τις δικές μας ερωτήσεις. Κι αν δεν μπορούμε να σε νιώσουμε κοντά, κράτησέ μας ούτως ή άλλως. Αμήν.