Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 4 · Τρίτη

Η Κραυγή των Θλιμμένων

Στίχος απομνημόνευσης: Psalm 10:1

Θέτοντας το σκηνικό

Ο Ψαλμός 10 ανήκει στην παράδοση του θρήνου, μια κατηγορία που αποτελεί περίπου το ένα τρίτο του Ψαλτηρίου. Στο εβραϊκό κείμενο, οι Ψαλμοί 9 και 10 σχηματίζουν ένα ενιαίο ακροστιχίδιο ποίημα, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι εκδότες ήθελαν ο έπαινος και η διαμαρτυρία να διαβάζονται μαζί. Ο ψαλμός ανοίγει με μια οξεία ερώτηση: γιατί στέκεσαι μακριά, γιατί κρύβεσαι; Ο ποιητής καταγράφει στη συνέχεια τη συμπεριφορά των ασεβών — την αλαζονεία τους, τα αρπακτικά σχέδιά τους, την υπόθεση ότι ο Θεός δεν θα το προσέξει. Οι θλιμμένοι, το ορφανό και οι καταπιεσμένοι ονομάζονται συγκεκριμένα. Δεν πρόκειται για γενικευμένη πνευματική αγωνία. Είναι πολιτικό και ηθικό. Ο ψαλμός ονομάζει τη συστημική αδικία και κατηγορεί τον Θεό ότι κοιτάζει αλλού. Προς το τέλος, ο τόνος αλλάζει. Ο ποιητής ακόμη δεν βλέπει τον Θεό να ενεργεί, αλλά αρχίζει να Τον προσφωνεί ως βασιλιά που θα ενεργήσει. Ο ψαλμός κρατά μαζί τη διαμαρτυρία και την εμπιστοσύνη χωρίς να λύνει την ένταση.

Διαμαρτυρία κατά της Φαινομενικής Αδράνειας

Ο θρήνος είναι πολιτική και θεολογική πρακτική. Ονομάζει ό,τι είναι λάθος, αρνείται να προσποιηθεί ότι ο Θεός αρέσκεται στην αδικία και τολμά να συνεχίζει να ζητά από τον Θεό να είναι Θεός.

Στον κόσμο σου

Σκεφτείτε κινήματα στην ιστορία της Εκκλησίας όπου οι χριστιανοί χρησιμοποίησαν δημόσια τον θρήνο: τα πνευματικά τραγούδια των σκλαβωμένων Αφρικανών, οι προσευχές πιστών υπό αυταρχικά καθεστώτα, σύγχρονες διαμαρτυρίες κατά της εμπορίας ανθρώπων και της κακοποίησης. Δεν ήταν παρεκκλίσεις από τη λατρεία. Ήταν λατρεία. Όταν ένας έφηβος περιηγείται ειδήσεις για πόλεμο, πυροβολισμούς σε σχολεία ή κλιματική κατάρρευση, η κατάλληλη πνευματική απάντηση δεν είναι η μουδιάσματος ή η αναγκαστική θετικότητα. Ο Ψαλμός 10 δίνει άδεια να ονομάσει το κακό δυνατά, να το θρηνήσει ενώπιον του Θεού και να απαιτήσει να ενεργήσει ο Θεός. Αυτή η στάση μπορεί επίσης να μεταμορφώσει τον ακτιβισμό, κρατώντας τον συνδεδεμένο με την προσευχή αντί να εξαντλείται στον κυνισμό.

Σκέψου το

  • Ποια αδικία στον κόσμο αυτή τη στιγμή σε κάνει να θέλεις να ρωτήσεις τον Θεό: «Γιατί στέκεσαι μακριά;»
  • Τι θα μπορούσε να αλλάξει στην πνευματική σου ζωή αν ο θρήνος γινόταν τόσο φυσιολογικός όσο η ευγνωμοσύνη;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ που βλέπεις, έχουμε κουραστεί να προσποιούμαστε ότι είμαστε εντάξει με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο. Βλέπουμε τους δυνατούς να συνθλίβουν τους αδύναμους. Βλέπουμε τους φίλους μας να πνίγονται σε πράγματα που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Δεν καταλαβαίνουμε τον χρόνο σου. Άκου την διαμαρτυρία μας ως λατρεία. Σήκω. Μην ξεχνάς τους ταλαιπωρημένους. Κάνε μας ανθρώπους που αρνούνται να τους ξεχάσουν επίσης. Αμήν.