Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 4 · Πέμπτη

Πίστη χωρίς όραση

Στίχος απομνημόνευσης: Psalm 10:17

Θέτοντας το σκηνικό

Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό τόσο στο Ιώβ 23 όσο και στον Ψαλμό 10 δεν είναι η παράπονη. Είναι ο συνεχής λόγος. Ο Ιώβ δεν μπορεί να βρει τον Θεό προς καμία κατεύθυνση, όμως συνεχίζει να μιλά σαν να ακούει ο Θεός. Ο ψαλμωδός κατηγορεί τον Θεό ότι κρύβεται, αλλά στο τέλος Τον προσφωνεί ως βασιλιά και κριτή των θλιμμένων. Κανένα από τα κείμενα δεν τελειώνει με όραση. Και τα δύο τελειώνουν με προσφώνηση. Αυτό είναι που οι θεολόγοι ονομάζουν μερικές φορές πίστη in via — πίστη στον δρόμο, πίστη χωρίς άφιξη. Η βιβλική παράδοση αρνείται σταθερά δύο συντομεύσεις: τη συντόμευση της πρόωρης βεβαιότητας (που παίρνουν οι φίλοι του Ιώβ) και τη συντόμευση της εγκατάλειψης (που θα σταματούσε απλώς να προσεύχεται). Ο μεσαίος δρόμος είναι πιο δύσκολος. Μοιάζει με τον Αββακούμ να στέκεται στον πύργο φρουράς, με τη Μαρία στον κενό τάφο, με τους μαθητές στον δρόμο προς Εμμαούς πριν την αναγνώριση. Το πρότυπο έχει σημασία για κάθε σκεπτόμενο πιστό που έχει σταματήσει να αισθάνεται τον Θεό και αναρωτιέται αν πρέπει να σταματήσει να εμφανίζεται.

Συνεχής προσφώνηση εν απουσία

Η πίστη δεν είναι κυρίως ένα συναίσθημα βεβαιότητας. Είναι η πρακτική της συνεχούς προσφώνησης — να διατηρείς ανοιχτή τη συνομιλία όταν η άλλη πλευρά φαίνεται σιωπηλή.

Στον κόσμο σου

Σκέψου έναν φίλο που περνάει μια μακρά καταθλιπτική περίοδο. Μπορεί να μην αισθάνεται τίποτα όταν προσεύχεται. Μπορεί να μην αισθάνεται τίποτα καθόλου. Η παράδοση του Ιώβ-ψαλμών υποδηλώνει ότι το να εμφανίζεσαι — να ανάβεις ένα κερί, να διαβάζεις έναν ψαλμό, να κάθεσαι σε ένα στασίδι, να στέλνεις με μήνυμα μια ειλικρινή προσευχή σε έναν έμπιστο φίλο — είναι από μόνο του πιστό. Η πίστη χωρίς όραση δεν είναι κατώτερη πίστη. Σε κάποιες απόψεις, είναι η πιο ώριμη μορφή. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πώς αυτό συνδέεται με τη φροντίδα της ψυχικής υγείας: η πνευματική πρακτική δεν είναι υποκατάστατο της θεραπείας ή της φαρμακευτικής αγωγής, και η ειλικρίνεια της παράδοσης για την απόγνωση ταιριάζει καλά με καλή κλινική υποστήριξη.

Σκέψου το

  • Ποιες πρακτικές σε βοηθούν να συνεχίζεις να μιλάς στον Θεό όταν δεν Τον αισθάνεσαι;
  • Πώς θα μπορούσε η κοινότητά σου της πίστης να γίνει ένας τόπος όπου οι άνθρωποι μπορούν να είναι ειλικρινείς για την απουσία χωρίς να πιέζονται σε λύση;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ, όταν δεν μπορούμε να σε δούμε, θα συνεχίσουμε να μιλάμε ούτως ή άλλως. Όχι επειδή νιώθουμε γενναίοι, αλλά επειδή το έκανε ο Ιώβ, και το έκαναν οι ψαλμωδοί, και το έκανε ο Ιησούς από τον σταυρό. Κράτα τα λόγια μας όταν δεν τα πιστεύουμε. Κράτα τις σιωπές μας όταν δεν έχουμε λόγια. Κράτα τους φίλους μας που έχουν σταματήσει να προσεύχονται. Εμπιστευόμαστε ότι ακούς αυτά που δεν μπορούμε να πούμε. Αμήν.