Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 4 · Παρασκευή

Εβδομάδα 4: Η ΑΠΟΚΡΥΦΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ — Σύνθεση & Κουίζ

Στίχος απομνημόνευσης: Psalm 10:17-18

Η ΑΠΟΚΡΥΦΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Αυτή την εβδομάδα εξερευνήσαμε ένα από τα πιο δύσκολα χαρακτηριστικά του Θεού, αν και η λέξη «χαρακτηριστικό» δεν είναι απολύτως σωστή. Η αποκρυφότητα δεν είναι τόσο μια ποιότητα που έχει ο Θεός όσο μια εμπειρία που ζει ο λαός Του. Η σύνθεση ενώνει τέσσερις κλωστές. Πρώτον, η αποκρυφότητα είναι βιβλική, όχι αιρετική. Ο κανόνας διατηρεί τον πικρό μονόλογο του Ιώβ και την διαμαρτυρία του ψαλμωδού ως εξουσιοδοτημένο λόγο. Οι πιστοί που αισθάνονται ότι ο Θεός απουσιάζει δεν βρίσκονται έξω από την παράδοση· βρίσκονται μέσα της. Δεύτερον, η αποκρυφότητα είναι εν μέρει η σκιά της υπερβατικότητας. Ένας Θεός που θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε, να προβλέψουμε και να παράγουμε κατά παραγγελία θα ήταν μικρότερος Θεός από αυτόν στον οποίο μαρτυρεί η Γραφή. Η θεία ελευθερία σημαίνει ότι ο Θεός δεν είναι εργαλείο. Τρίτον, η αποκρυφότητα δεν είναι ο τελευταίος λόγος. Οι ίδιες Γραφές που ονομάζουν την απουσία του Θεού μαρτυρούν επίσης την προσέγγισή Του—υπέρτατα, για τους χριστιανούς, στην ενσάρκωση, όπου ο κρυμμένος Θεός παίρνει σάρκα και εισέρχεται εκ των έσω στην εμπειρία της εγκατάλειψης. Αυτό δεν λύνει το πρόβλημα του κακού. Αρνείται να μας αφήσει μόνους σε αυτό. Τέταρτον, η αποκρυφότητα μεταμορφώνει την πίστη σε πρακτική και όχι σε συναίσθημα. Ο Ιώβ συνεχίζει να μιλά. Ο ψαλμωδός συνεχίζει να απευθύνεται. Η πίστη γίνεται η πειθαρχία της συνεχούς συνομιλίας, συχνά φερόμενη από την κοινότητα όταν το άτομο δεν μπορεί να την φέρει μόνο του. Μαζί, αυτή η εβδομάδα αντιστέκεται σε δύο συνηθισμένα λάθη στην πίστη εφήβων και νέων ενηλίκων: το λάθος της προσποίησης—να εξαναγκάζεις συναισθήματα που δεν έχεις—και το λάθος της αποχώρησης—να υποθέτεις ότι η απουσία συναισθήματος σημαίνει απουσία του Θεού. Η μέση οδός είναι πιο δύσκολη και πιο ειλικρινής. Μοιάζει με θρήνο που είναι και λατρεία, με διαμαρτυρία που είναι και προσευχή, και με αναπάντητα ερωτήματα που κρατιούνται μέσα σε μια κοινότητα που αρνείται να σε αφήσει, εσένα ή τον Θεό. Αυτό δεν είναι μια τακτοποιημένη διδασκαλία. Είναι μια βιώσιμη πνευματικότητα για έναν κόσμο που δεν συμπεριφέρεται όπως υποσχόταν το κυριακάτικο σχολείο.

Συνθέτοντας την εβδομάδα

Αυτή την εβδομάδα εξερευνήσαμε ένα από τα πιο δύσκολα χαρακτηριστικά του Θεού, αν και η λέξη «χαρακτηριστικό» δεν είναι απολύτως σωστή. Η αποκρυφότητα δεν είναι τόσο μια ποιότητα που έχει ο Θεός όσο μια εμπειρία που ζει ο λαός Του. Η σύνθεση ενώνει τέσσερις κλωστές. Πρώτον, η αποκρυφότητα είναι βιβλική, όχι αιρετική. Ο κανόνας διατηρεί τον πικρό μονόλογο του Ιώβ και την διαμαρτυρία του ψαλμωδού ως εξουσιοδοτημένο λόγο. Οι πιστοί που αισθάνονται ότι ο Θεός απουσιάζει δεν βρίσκονται έξω από την παράδοση· βρίσκονται μέσα της. Δεύτερον, η αποκρυφότητα είναι εν μέρει η σκιά της υπερβατικότητας. Ένας Θεός που θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε, να προβλέψουμε και να παράγουμε κατά παραγγελία θα ήταν μικρότερος Θεός από αυτόν στον οποίο μαρτυρεί η Γραφή. Η θεία ελευθερία σημαίνει ότι ο Θεός δεν είναι εργαλείο. Τρίτον, η αποκρυφότητα δεν είναι ο τελευταίος λόγος. Οι ίδιες Γραφές που ονομάζουν την απουσία του Θεού μαρτυρούν επίσης την προσέγγισή Του—υπέρτατα, για τους χριστιανούς, στην ενσάρκωση, όπου ο κρυμμένος Θεός παίρνει σάρκα και εισέρχεται εκ των έσω στην εμπειρία της εγκατάλειψης. Αυτό δεν λύνει το πρόβλημα του κακού. Αρνείται να μας αφήσει μόνους σε αυτό. Τέταρτον, η αποκρυφότητα μεταμορφώνει την πίστη σε πρακτική και όχι σε συναίσθημα. Ο Ιώβ συνεχίζει να μιλά. Ο ψαλμωδός συνεχίζει να απευθύνεται. Η πίστη γίνεται η πειθαρχία της συνεχούς συνομιλίας, συχνά φερόμενη από την κοινότητα όταν το άτομο δεν μπορεί να την φέρει μόνο του. Μαζί, αυτή η εβδομάδα αντιστέκεται σε δύο συνηθισμένα λάθη στην πίστη εφήβων και νέων ενηλίκων: το λάθος της προσποίησης—να εξαναγκάζεις συναισθήματα που δεν έχεις—και το λάθος της αποχώρησης—να υποθέτεις ότι η απουσία συναισθήματος σημαίνει απουσία του Θεού. Η μέση οδός είναι πιο δύσκολη και πιο ειλικρινής. Μοιάζει με θρήνο που είναι και λατρεία, με διαμαρτυρία που είναι και προσευχή, και με αναπάντητα ερωτήματα που κρατιούνται μέσα σε μια κοινότητα που αρνείται να σε αφήσει, εσένα ή τον Θεό. Αυτό δεν είναι μια τακτοποιημένη διδασκαλία. Είναι μια βιώσιμη πνευματικότητα για έναν κόσμο που δεν συμπεριφέρεται όπως υποσχόταν το κυριακάτικο σχολείο.

Ας προσευχηθούμε μαζί

Κρυμμένε και παρόντα Θεέ, τελειώνουμε αυτή την εβδομάδα χωρίς εύκολες απαντήσεις, που ίσως αυτό είναι το νόημα. Σε ευχαριστούμε για μια Βίβλο αρκετά ειλικρινή ώστε να περιλαμβάνει τον θυμό του Ιώβ και τις κατηγορίες του ψαλμωδού. Σε ευχαριστούμε που δεν μας ζητάς να προσποιούμαστε τίποτα. Κάνε μας μια γενιά που να μπορεί να θρηνεί καλά, να διαμαρτύρεται δίκαια, να αμφιβάλλει ειλικρινά και να συνεχίζει να εμφανίζεται. Όταν δεν μπορούμε να σε βρούμε, βρες εσύ εμάς. Αμήν.