Έφηβος · Εβδομάδα 5 · Τρίτη
Ο Σταυρός ως Σχεδιασμένος και Άνομος
Στίχος απομνημόνευσης: Acts 2:23
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Πέτρος κηρύττει το πρώτο δημόσιο κήρυγμά του, περίπου πενήντα ημέρες μετά την εκτέλεση που παρακολούθησε από ασφαλή απόσταση. Το σκηνικό είναι η Πεντηκοστή στην Ιερουσαλήμ, μια πόλη προσκυνητών γεμάτη με Ιουδαίους από όλο τον ρωμαϊκό κόσμο. Ο Πέτρος πρέπει να εξηγήσει ένα σκάνδαλο: ο άνθρωπος που το ακροατήριό του γνωρίζει ότι σταυρώθηκε είναι ο ίδιος που ο Πέτρος τώρα αποκαλεί Κύριο και Μεσσία. Η σταύρωση δεν ήταν μόνο θάνατος· σύμφωνα με την ιουδαϊκή ανάγνωση του Δευτερονομίου, έφερε κατάρα, και σύμφωνα με τον ρωμαϊκό νόμο, προοριζόταν για επαναστάτες και δούλους. Το να αποκαλείς έναν σταυρωμένο άνθρωπο Χριστό του Θεού ήταν, επιφανειακά, θεολογική ανοησία. Η απάντηση του Πέτρου είναι πυκνή. Λέει ότι ο σταυρός ήταν ταυτόχρονα σκόπιμος από την πλευρά του Θεού και εγκληματικός από την πλευρά της ανθρωπότητας. Οι ελληνικές λέξεις πίσω από το «ορισμένο σχέδιο και προγνώση» μεταφέρουν την έννοια ενός προκαθορισμένου σκοπού γνωστού εκ των προτέρων. Η φράση «άνομοι άνδρες» αναφέρεται σε εκείνους που είναι έξω από τον Νόμο, πιθανότατα στους Ρωμαίους στρατιώτες, αν και η ευθύνη επεκτείνεται ευρύτερα. Ο Πέτρος δεν αφήνει κανέναν ατιμώρητο, ούτε τον εαυτό του. Κηρύττει ως άνθρωπος που αρνήθηκε τον Ιησού τρεις φορές. Το κήρυγμα υποθέτει ότι η θεία προγνώση και η ανθρώπινη ενοχή μπορούν να συνυπάρχουν στο ίδιο γεγονός χωρίς να ακυρώνουν η μία την άλλη.
Προγνώση και ανθρώπινη πράξη
Το κεντρικό γεγονός της Καινής Διαθήκης περιγράφεται ταυτόχρονα ως το σχέδιο του Θεού και ως το έγκλημα της ανθρωπότητας· το ευαγγέλιο δεν λειτουργεί αν αφαιρέσεις οποιαδήποτε από αυτές τις αξιώσεις.
Στον κόσμο σου
Σκέψου πώς τα δικαστήρια χειρίζονται υποθέσεις συνωμοσίας. Ένας σχεδιαστής μπορεί να είναι πλήρως υπεύθυνος για ένα αποτέλεσμα, και τα άτομα που το εκτελούν μπορούν επίσης να είναι πλήρως υπεύθυνα. Η ενοχή τους δεν διαιρείται όπως μια πίτα· είναι στρωματωμένη. Η Γραφή κάνει κάτι παρόμοιο σε κοσμική κλίμακα, μόνο που το κίνητρο του σχεδιαστή είναι η διάσωση και το κίνητρο των εκτελεστών είναι η καταστολή. Το ίδιο γεγονός φέρει δύο εντελώς αντίθετες προθέσεις, και το νόημα του γεγονότος εξαρτάται από την πρόθεση που ακολουθείς.
Σκέψου το
- Η ιδέα ότι ο Θεός σχεδίασε τον σταυρό εκ των προτέρων σε παρηγορεί περισσότερο ή σε ανησυχεί περισσότερο; Μείνε με όποια αντίδραση ήρθε πρώτη και ρώτα τον εαυτό σου γιατί.
- Ο Πέτρος κηρύττει αυτό το κήρυγμα ως κάποιος που απέτυχε προσωπικά στον Ιησού. Πώς αλλάζει αυτό τον τόνο ενός κηρύγματος για την ανθρώπινη ενοχή και τον θείο σκοπό;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Ιησού, ο σταυρός δεν είναι μια καθαρή ιστορία. Άνθρωποι με τους οποίους δεν θα ήθελα να σχετίζομαι ήταν μέρος της, κι εγώ επίσης, με την έννοια ότι οι αποτυχίες μου δεν διαφέρουν στην ουσία από τις δικές τους. Σε ευχαριστώ που το σχέδιο ήταν διάσωση. Σε ευχαριστώ που η ενοχή δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Δίδαξέ με να κηρύττω ειλικρινά, όπως έκανε ο Πέτρος, χωρίς να διστάζω σε καμία πλευρά. Αμήν.