Έφηβος · Εβδομάδα 6 · Πέμπτη
Έμπνευση χωρίς να σβήνει την ανθρωπινότητα
Στίχος απομνημόνευσης: Luke 1:4
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Λουκάς ολοκληρώνει τον πρόλογό του με μια δήλωση σκοπού: θέλει ο Θεόφιλος να γνωρίζει τη βεβαιότητα των πραγμάτων που του έχουν διδαχθεί. Η ελληνική λέξη που μεταφράζεται ως «βεβαιότητα» (asphaleia) δεν είναι η βεβαιότητα των μαθηματικών· είναι η βεβαιότητα στέρεου εδάφους κάτω από τα πόδια σου. Ο Λουκάς γράφει ποιμαντικά, όχι μόνο ιστορικά. Θέλει η πίστη του αναγνώστη του να στέκεται σταθερή. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι πώς το επιτυγχάνει ο Λουκάς. Δεν ισχυρίζεται ότι ήταν σε έκσταση. Δεν λέει ότι ένας άγγελος υπαγόρευσε. Λέει ότι ερεύνησε, τακτοποίησε και έγραψε — ως Λουκάς, με το λεξιλόγιο του Λουκά, τα ιατρικά ενδιαφέροντα του Λουκά (το Ευαγγέλιό του έχει περισσότερες λεπτομέρειες θεραπειών από τα άλλα), την ευαισθησία του Λουκά προς τις γυναίκες, τους ξένους και τους φτωχούς. Αυτά είναι αναγνωρίσιμα τα δακτυλικά του αποτυπώματα. Η πρώτη Εκκλησία δέχθηκε αυτό το Ευαγγέλιο ως εμπνευσμένο χωρίς ποτέ να προσποιηθεί ότι η προσωπικότητα του Λουκά παρακάμφθηκε. Αυτό είναι μια ένδειξη για το τι σημαίνει η έμπνευση στην ιστορική χριστιανική παράδοση. Δεν είναι θεία κοιλιολογία. Είναι κάτι πιο παράξενο και σχεσιακό: ο Θεός που εργάζεται μέσα από πλήρως ανθρώπινους συγγραφείς ώστε αυτό που παράγουν να είναι πραγματικά δικό τους και πραγματικά λόγος του Θεού για την Εκκλησία.
Τι δεν σημαίνει η έμπνευση
Η έμπνευση δεν σημαίνει υπαγόρευση, τελειότητα με τη σύγχρονη έννοια ή αναστολή της ανθρωπινότητας του συγγραφέα. Σημαίνει ότι ο Θεός μιλάει μέσα από ανθρώπινες φωνές που παραμένουν πλήρως ανθρώπινες.
Στον κόσμο σου
Πολλοί άνθρωποι χάνουν την πίστη τους όχι επειδή η Βίβλος τους απογοήτευσε, αλλά επειδή μια εύθραυστη θεωρία για τη Βίβλο τους απογοήτευσε. Τους είπαν ότι η έμπνευση απαιτούσε ένα είδος τελειότητας που η Γραφή ποτέ δεν διεκδίκησε για τον εαυτό της, και όταν παρατήρησαν τα ανθρώπινα αποτυπώματα, ολόκληρη η δομή ράγισε. Μια πιο σταθερή πίστη ξεκινά διαβάζοντας τι λέει πραγματικά ο Λουκάς για τον εαυτό του — και αφήνει τη διδασκαλία της έμπνευσης να διαμορφωθεί από το κείμενο, όχι να επιβληθεί σε αυτό.
Σκέψου το
- Με ποιο μοντέλο έμπνευσης έχεις δουλέψει, ίσως ασυνείδητα — και από πού το πήρες;
- Αν ανακάλυπτες ότι ένας από τους συγγραφείς των Ευαγγελίων διαμόρφωσε το υλικό του για συγκεκριμένο ακροατήριο, θα κλόνιζε την πίστη σου, θα την εμβάθυνε ή και τα δύο; Γιατί;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ που μιλάς, ποτέ δεν ντράπηκες για την ανθρώπινη φύση των αγγελιοφόρων σου. Χρησιμοποίησες έναν που τραύλιζε, έναν βοσκό, ένα κορίτσι στην εφηβεία, έναν τελώνη, έναν σκηνοποιό, έναν γιατρό. Σε ευχαριστούμε που δεν τους εξαφάνισες για να τους χρησιμοποιήσεις. Όταν η πίστη μας νιώθει εύθραυστη, αντικατάστησέ την με κάτι βαθύτερο. Δίδαξέ μας να εμπιστευόμαστε τον Λόγο σου χωρίς να χρειάζεται να είναι κάτι που ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι ήταν. Αμήν.