Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 11 · Δευτέρα

Η κραυγή του προφήτη

Στίχος απομνημόνευσης: Habakkuk 1:2

Θέτοντας το σκηνικό

Ο Αββακούμ πιθανότατα προφήτευσε στην Ιουδαία στα τέλη του έβδομου αιώνα π.Χ., κάπου μεταξύ της πτώσης της Ασσυρίας (612 π.Χ.) και της βαβυλωνιακής πολιορκίας της Ιερουσαλήμ (605-586 π.Χ.). Οι μεταρρυθμίσεις του βασιλιά Ιωσία είχαν καταρρεύσει και οι διάδοχοί του ήταν διεφθαρμένοι, ειδωλολάτρες και βάναυσοι. Τα δικαστήρια ήταν στημένα. Οι πλούσιοι καταπίεζαν τους φτωχούς. Η θρησκευτική γλώσσα παρέμενε, αλλά η δικαιοσύνη είχε αποσυρθεί από το σύστημα. Το βιβλίο του Αββακούμ είναι ασυνήθιστο στον προφητικό κανόνα. Οι περισσότεροι προφήτες μεταδίδουν τον λόγο του Θεού στον λαό. Ο Αββακούμ αντίθετα μεταδίδει τον λόγο του λαού, ή μάλλον τον δικό του αγωνιώδη λόγο, στον Θεό. Το βιβλίο δεν ξεκινά με «Τάδε λέγει Κύριος», αλλά με μια διαμαρτυρία. Οι μελετητές ταξινομούν το άνοιγμα του Αββακούμ ως «θρήνο», ένα αναγνωρισμένο είδος στην παράδοση λατρείας του Ισραήλ. Οι Ψαλμοί περιέχουν δεκάδες θρήνους. Το βιβλίο του Ιώβ είναι ουσιαστικά ένας μακρύς θρήνος. Ο θρήνος δεν ήταν αποτυχία πίστης για τους αρχαίους Ισραηλίτες. Ήταν μια μορφή λόγου της διαθήκης, ένας εξουσιοδοτημένος τρόπος να φέρει τη θλίψη και τη διαμαρτυρία ενώπιον του Θεού που είχε υποσχεθεί να ακούει.

Η διαμαρτυρία ως προσευχή διαθήκης

Ο Αββακούμ μας δείχνει ότι η διαμαρτυρία δεν είναι το αντίθετο της πίστης. Απευθύνεται απευθείας στον Θεό. Χρησιμοποιεί το όνομα της διαθήκης του Θεού. Παραμένει στη συνομιλία. Η διαμαρτυρία του προϋποθέτει ότι ο Θεός είναι πραγματικός, ότι ο Θεός είναι ηθικός και ότι ο Θεός οφείλει να ενεργήσει. Ένας άθεος δεν μπαίνει στον κόπο να διαφωνήσει με τον ουρανό. Ο Αββακούμ διαφωνεί επειδή πιστεύει. Η κραυγή του είναι η ίδια μια ομολογία ότι ο Θεός πρέπει να είναι δίκαιος. Η γραμματική της προσευχής του είναι η γραμματική ενός πληγωμένου συντρόφου σε μια σχέση διαθήκης, όχι ενός ξένου που υποβάλλει παράπονο σε ένα μακρινό γραφείο.

Στον κόσμο σου

Σκέψου τις οικογένειες ανθρώπων που σκοτώθηκαν από τη βία με όπλα και προσεύχονται στα σκαλιά των δικαστηρίων, ή πιστούς σε χώρες υπό αυταρχικό καθεστώς που ψιθυρίζουν ψαλμούς σε κράτηση. Οι προσευχές τους σπάνια είναι τακτικές. Ακούγονται σαν τον Αββακούμ: Έως πότε; Γιατί αυτό; Πότε; Ένας πανεπιστημιακός ιερέας είπε κάποτε ότι οι φοιτητές που σταμάτησαν να προσεύχονται ήταν συνήθως εκείνοι στους οποίους είχε διδαχθεί ότι η αληθινή προσευχή πρέπει να είναι ήρεμη. Οι φοιτητές που συνέχιζαν να προσεύχονται μέσα από τη θλίψη ήταν εκείνοι στους οποίους είχε δοθεί άδεια να φωνάξουν.

Σκέψου το

  • Σε ποιο σημείο της δικής σου ζωής έχεις μπερδέψει το «να είσαι καλός χριστιανός» με το «να μην είσαι ειλικρινής για ό,τι πονάει»; Πώς θα ακουγόταν η ειλικρίνεια με τον τρόπο του Αββακούμ για σένα αυτή την εβδομάδα;
  • Υπάρχει κάποια αδικία στην κοινότητά σου, στο σχολείο σου ή στη χώρα σου για την οποία έχεις σταματήσει να προσεύχεσαι επειδή φαινόταν άσκοπο; Τι προτείνει ο Αββακούμ για αυτή τη σιωπή;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ της διαθήκης, μου λένε ότι μπορείς να το αντέξεις, γι' αυτό θα το δοκιμάσω. Έχω κουραστεί να προσποιούμαι. Βλέπω πράγματα που είναι λάθος, και έχω σταματήσει να περιμένω από οποιονδήποτε να τα διορθώσει, συμπεριλαμβανομένου και εσένα. Δίδαξέ με να παραπονιέμαι όπως παραπονέθηκε ο Αββακούμ, με το πρόσωπό μου στραμμένο προς εσένα και όχι μακριά. Μην με αφήσεις να μπερδέψω την ευγένεια με την πίστη. Άκου την κραυγή μου, και άκου τις πιο δυνατές κραυγές των ανθρώπων των οποίων ο πόνος επισκιάζει τον δικό μου. Αμήν.