Έφηβος · Εβδομάδα 12 · Παρασκευή
Εβδομάδα 12: ΙΩΒ: Ο ΘΕΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΙΛΟ — Σύνθεση & Κουίζ
Στίχος απομνημόνευσης: Job 42:5
ΙΩΒ: Ο ΘΕΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΙΛΟ
Το βιβλίο του Ιώβ είναι ένα από τα πιο θαρραλέα κείμενα της Γραφής επειδή σκηνοθετεί, μέσα στον κανόνα, τις ισχυρότερες αντιρρήσεις στη δική του θεολογία. Ξεκινά καταστρέφοντας την εξίσωση της ευημερίας — την παρηγορητική ιδέα ότι οι καλοί άνθρωποι ανταμείβονται και οι κακοί τιμωρούνται. Στη συνέχεια δίνει σαράντα κεφάλαια φωνής σε έναν πάσχοντα που αρνείται να σιωπήσει και σε φίλους που αρνούνται να είναι χρήσιμοι, και κανονικοποιεί αυτό το επιχείρημα αντί να το λογοκρίνει. Όταν ο Θεός μιλάει τελικά, η απάντηση δεν είναι απάντηση. Είναι μια ανακατεύθυνση. Στον Ιώβ δείχνεται ένα σύμπαν ευρύτερο από το ερώτημά του, και ένας Θεός παρών μέσα σε αυτό το σύμπαν, και με κάποιον τρόπο αυτή η συνάντηση τον αλλάζει χωρίς να τον επιλύει. Το βιβλίο τελειώνει με αποκατάσταση που δεν προσποιείται ότι είναι αντικατάσταση. Μαζί, οι τέσσερις ημέρες αυτής της εβδομάδας ιχνηλατούν μια μοναδική διορατικότητα: η ίδια η Γραφή είναι ειλικρινής σχετικά με το πρόβλημα του κακού. Δεν δίνει στους πιστούς μια τακτική θεοδικία. Τους δίνει άδεια να θρηνήσουν, μια προειδοποίηση ενάντια στο να μιλούν για τον Θεό με υπερβολική αυτοπεποίθηση, μια πρόσκληση σε δέος που δεν σβήνει τη θλίψη, και μια μαρτυρία ότι ο Θεός μπορεί να συναντηθεί μέσα στον άλυτο πόνο. Για τους χριστιανούς αναγνώστες, αυτή η πορεία δείχνει πέρα από τον Ιώβ προς τον σταυρό, όπου το ερώτημα της αθώας οδύνης συναντά έναν Θεό που εισέρχεται προσωπικά σε αυτήν. Αλλά ακόμα και πριν από αυτή τη χριστολογική ανάγνωση, ο Ιώβ στέκεται μόνος ως δώρο: ένα βιβλίο που αρνείται να ψεύδεται στους ανθρώπους που υποφέρουν και αρνείται να αφήσει τους ανθρώπους που υποφέρουν να χάσουν το δικαίωμα να μιλούν στον Θεό. Η ειλικρινής πίστη που προσκαλεί αυτή η ενότητα δεν είναι βεβαιότητα· είναι συντροφιά μέσα στην αβεβαιότητα. Αυτό δεν είναι λιγότερο από πίστη. Με πολλούς τρόπους, είναι περισσότερο.
Συνθέτοντας την εβδομάδα
Το βιβλίο του Ιώβ είναι ένα από τα πιο θαρραλέα κείμενα της Γραφής επειδή σκηνοθετεί, μέσα στον κανόνα, τις ισχυρότερες αντιρρήσεις στη δική του θεολογία. Ξεκινά καταστρέφοντας την εξίσωση της ευημερίας — την παρηγορητική ιδέα ότι οι καλοί άνθρωποι ανταμείβονται και οι κακοί τιμωρούνται. Στη συνέχεια δίνει σαράντα κεφάλαια φωνής σε έναν πάσχοντα που αρνείται να σιωπήσει και σε φίλους που αρνούνται να είναι χρήσιμοι, και κανονικοποιεί αυτό το επιχείρημα αντί να το λογοκρίνει. Όταν ο Θεός μιλάει τελικά, η απάντηση δεν είναι απάντηση. Είναι μια ανακατεύθυνση. Στον Ιώβ δείχνεται ένα σύμπαν ευρύτερο από το ερώτημά του, και ένας Θεός παρών μέσα σε αυτό το σύμπαν, και με κάποιον τρόπο αυτή η συνάντηση τον αλλάζει χωρίς να τον επιλύει. Το βιβλίο τελειώνει με αποκατάσταση που δεν προσποιείται ότι είναι αντικατάσταση. Μαζί, οι τέσσερις ημέρες αυτής της εβδομάδας ιχνηλατούν μια μοναδική διορατικότητα: η ίδια η Γραφή είναι ειλικρινής σχετικά με το πρόβλημα του κακού. Δεν δίνει στους πιστούς μια τακτική θεοδικία. Τους δίνει άδεια να θρηνήσουν, μια προειδοποίηση ενάντια στο να μιλούν για τον Θεό με υπερβολική αυτοπεποίθηση, μια πρόσκληση σε δέος που δεν σβήνει τη θλίψη, και μια μαρτυρία ότι ο Θεός μπορεί να συναντηθεί μέσα στον άλυτο πόνο. Για τους χριστιανούς αναγνώστες, αυτή η πορεία δείχνει πέρα από τον Ιώβ προς τον σταυρό, όπου το ερώτημα της αθώας οδύνης συναντά έναν Θεό που εισέρχεται προσωπικά σε αυτήν. Αλλά ακόμα και πριν από αυτή τη χριστολογική ανάγνωση, ο Ιώβ στέκεται μόνος ως δώρο: ένα βιβλίο που αρνείται να ψεύδεται στους ανθρώπους που υποφέρουν και αρνείται να αφήσει τους ανθρώπους που υποφέρουν να χάσουν το δικαίωμα να μιλούν στον Θεό. Η ειλικρινής πίστη που προσκαλεί αυτή η ενότητα δεν είναι βεβαιότητα· είναι συντροφιά μέσα στην αβεβαιότητα. Αυτό δεν είναι λιγότερο από πίστη. Με πολλούς τρόπους, είναι περισσότερο.
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ του ανεμοστρόβιλου και της πληγής, σε ευχαριστούμε για ένα βιβλίο που δεν μας λέει ψέματα. Σε ευχαριστούμε που μας επιτρέπεις να διαφωνούμε, για το δώρο του δέους, και για την υπόσχεση ότι μπορείς να συναντηθείς ακόμα και εκεί που δεν μπορείς να εξηγηθείς. Στείλε μας πίσω στις εβδομάδες μας ειλικρινείς, πιο ευγενικούς προς τους πάσχοντες, πιο αργούς να σε υπερασπιστούμε με τακτοποιημένα λόγια, και πιο διαθέσιμους να καθίσουμε δίπλα σε ανθρώπους στη σκόνη και τις στάχτες τους. Αμήν.