Έφηβος · Εβδομάδα 13 · Τρίτη
Η κτίση υποταγμένη και στενάζουσα
Στίχος απομνημόνευσης: Romans 8:22
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Παύλος γράφει προς Ρωμαίους σε μια μικτή κοινότητα Ιουδαίων και εθνικών χριστιανών στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα. Το 8ο κεφάλαιο είναι το υψηλό κέντρο της επιστολής, που προχωρεί από την καταδίκη στην απελευθέρωση και τη δόξα. Στη μέση αυτού του επιχειρήματος ο Παύλος κάνει κάτι εντυπωσιακό: διευρύνει τον φακό πέρα από τη σωτηρία του ανθρώπου και περιλαμβάνει όλη την κτιστή τάξη. Η ελληνική λέξη που μεταφράζεται εδώ «κτίση», ktisis, αναφέρεται σε ολόκληρο τον μη ανθρώπινο κόσμο. Ο Παύλος την προσωποποιεί. Η κτίση περιμένει, στενάζει και υποφέρει σαν να γεννά. Λέει ότι υποτάχθηκε στη ματαιότητα όχι εκουσίως, αλλά από Εκείνον που την υπέταξε, με ελπίδα. Οι περισσότεροι ερμηνευτές το βλέπουν ως σχόλιο του Παύλου στη Γένεση 3, όπου η γη καταριέται εξαιτίας της ανθρώπινης αμαρτίας. Ο Παύλος ισχυρίζεται ότι η αταξία που παρατηρούμε στη φύση δεν είναι ο αρχικός σχεδιασμός ούτε η τελική κατάσταση. Είναι μια ενδιάμεση κατάσταση συνδεδεμένη κάπως με την ανθρώπινη ιστορία και προσανατολισμένη προς μελλοντική ανανέωση και όχι προς αφανισμό. Αυτό είναι ένα αξιοσημείωτα οικολογικό όραμα. Η σωτηρία δεν είναι εκκένωση ενός καταδικασμένου πλανήτη. Είναι η θεραπεία ενός πληγωμένου πλανήτη.
Κοσμική αταξία μετά την Πτώση
Η βιβλική μαρτυρία αρνείται να αντιμετωπίσει το πάθος ως απλώς ιδιωτικό ανθρώπινο πρόβλημα. Ο ίδιος ο κόσμος παρουσιάζεται παγιδευμένος σε μια αταξία που δεν επέλεξε, περιμένοντας απελευθέρωση μαζί μας.
Στον κόσμο σου
Όταν βλέπεις πλάνα από πυρκαγιά που κατατρώει δάσος ή διαβάζεις για λεύκανση κοραλλιογενών υφάλων, νιώθεις μια θλίψη που ξεπερνά το αισθητικό. Ο Παύλος θα έλεγε ότι ακούς τον στεναγμό. Χριστιανοί που παίρνουν σοβαρά αυτό το χωρίο έχουν βοηθήσει στην ίδρυση περιβαλλοντικών κινημάτων, φροντίδας σε τελικό στάδιο και ανακούφισης από καταστροφές, αρνούμενοι όλοι να δεχτούν ότι η οδύνη είναι απλώς «έτσι είναι τα πράγματα».
Σκέψου το
- Τι αλλάζει για σένα όταν φαντάζεσαι ότι ο φυσικός κόσμος δεν είναι ουδέτερο σκηνικό αλλά συνυποφέρων σύντροφος που περιμένει θεραπεία;
- Πού ένιωσες αυτόν τον στεναγμό αυτή την εβδομάδα, στις ειδήσεις, στο σώμα σου, σε κάποιον που αγαπάς, και τι θα σήμαινε να τον πενθήσεις ειλικρινά αντί να τον μουδιάσεις;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Δημιουργέ Θεέ, ακούμε τον στεναγμό και μερικές φορές τον αυξάνουμε. Ομολογούμε τους τρόπους που συμπεριφερόμαστε στη γη και στα πλάσματά της σαν να είναι αναλώσιμα. Ομολογούμε τις φορές που είπαμε στον εαυτό μας ότι ο πόνος είναι φυσιολογικός για να μην χρειαστεί να τον νιώσουμε. Συντόνισε τα αυτιά μας στον πόνο της δημιουργίας και στην υπόσχεσή σου για ανανέωση. Κάνε μας ανθρώπους ελπίδας που εργάζονται σαν να είναι αληθινή η θεραπεία. Αμήν.