Έφηβος · Εβδομάδα 13 · Πέμπτη
Το φυσικό κακό και η εναπομείνασα ένταση
Στίχος απομνημόνευσης: Romans 8:20
Θέτοντας το σκηνικό
Χθες εξετάσαμε τι εξηγεί καλά η υπεράσπιση του ελεύθερου θελήματος. Σήμερα καθόμαστε ειλικρινά με αυτό που δεν εξηγεί. Οι φιλόσοφοι διακρίνουν το ηθικό κακό, που προκαλείται από ελεύθερους φορείς, από το φυσικό κακό, που προκαλείται από απρόσωπες δυνάμεις όπως ο καρκίνος, τα τσουνάμι, οι συγγενείς ασθένειες και η θήρευση. Η υπεράσπιση του ελεύθερου θελήματος απευθύνεται άμεσα στο πρώτο. Για το δεύτερο προσφέρει μόνο έμμεσα επιχειρήματα. Μερικοί στοχαστές την επεκτείνουν επικαλούμενοι πεσμένες αγγελικές δυνάμεις, άλλοι επικαλούμενοι τις αναγκαίες κανονικότητες ενός φυσικού σύμπαντος στο οποίο οι φορείς μπορούν να δρουν και να προβλέπουν, άλλοι συνδέοντας το φυσικό κακό με τον κοσμικό στεναγμό που περιγράφει ο Παύλος. Κανένα από αυτά τα βήματα δεν ικανοποιεί καθολικά. Η ειλικρινής χριστιανική θεοδικία παραδέχεται ότι το φυσικό κακό παραμένει η δυσκολότερη περίπτωση. Το βιβλίο του Ιώβ, που δεν αναθέσαμε αυτή την εβδομάδα αλλά που πλανάται πίσω από αυτή τη συζήτηση, δεν δίνει ποτέ στον Ιώβ λόγο για την οδύνη του. Ο Θεός απαντά στον Ιώβ όχι με επιχείρημα αλλά με παρουσία και ερώτηση. Αυτό είναι ένα στοιχείο για τον τρόπο με τον οποίο η ίδια η Γραφή χειρίζεται το όριο της εξήγησης.
Τα όρια της υπεράσπισης του ελεύθερου θελήματος
Μια ώριμη πίστη κρατά δύο πράγματα ταυτόχρονα: η υπεράσπιση του ελεύθερου θελήματος επιτελεί πραγματικό έργο, αλλά δεν το κάνει όλο. Το φυσικό κακό παραμένει μια ένταση, και οι χριστιανοί οφείλουν να το ονομάζουν ανοιχτά αντί να το συγκαλύπτουν.
Στον κόσμο σου
Οι ιερείς των ξενώνων, οι διασώστες καταστροφών και οι νοσηλευτές ογκολογίας συχνά αναπτύσσουν έναν ιδιαίτερο τύπο πίστης. Ενδιαφέρεται λιγότερο να εξηγήσει το πάθος παρά να το συνοδεύσει. Πολλοί θα σας πουν ότι η ερώτηση «γιατί» ξεθωριάζει στο προσκέφαλο και μεγαλώνει η ερώτηση «ποιος είναι εδώ μαζί μας». Αυτή η μετατόπιση δεν είναι αποτυχία της θεολογίας. Μπορεί να είναι η θεολογία που φτάνει στην αληθινότερη μορφή της.
Σκέψου το
- Πού στη δική σου ζωή η απαίτηση για εξήγηση εμπόδισε στην πραγματικότητα να είσαι παρών σε κάποιον που υπέφερε;
- Μπορείς να κρατήσεις μια θέση με ειλικρίνεια όταν ξέρεις ότι δεν απαντά σε κάθε ένσταση, και πώς μοιάζει η διανοητική ειλικρίνεια όταν η πίστη και η αμφιβολία συνυπάρχουν;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ που υπέφερες, έχουμε κουραστεί από τις εύκολες απαντήσεις και έχουμε κουραστεί επίσης από τις καθόλου απαντήσεις. Δίδαξέ μας να καθόμαστε με αυτά που δεν μπορούμε να επιλύσουμε. Όταν συναντάμε κάποιον που πονάει, κλείσε το στόμα μας πριν εξηγήσουμε και άνοιξε την καρδιά μας πριν διορθώσουμε. Γίνε η παρουσία που δεν μπορούν να φτάσουν οι διαφωνίες. Σε εμπιστευόμαστε με τις ερωτήσεις που δεν μπορούμε να τελειώσουμε. Αμήν.