Έφηβος · Εβδομάδα 14 · Πέμπτη
Παραμένοντας μέσα στην ένταση
Στίχος απομνημόνευσης: Mark 15:39
Θέτοντας το σκηνικό
Στο τέλος του Μάρκου 15, κανείς στην ιστορία δεν έχει την πλήρη εικόνα. Οι μαθητές έχουν διασκορπιστεί. Οι γυναίκες παρακολουθούν από απόσταση. Ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία παίρνει το σώμα σιωπηλά. Ένας Ρωμαίος στρατιώτης κάνει μια ομολογία που πιθανώς δεν κατανοεί πλήρως. Ο Ησαΐας 53 τελειώνει παρομοίως άλυτος: ο Δούλος δικαιώνεται, αλλά το ποίημα δεν μας δείχνει πώς η κοινότητα που παρακολουθεί το επεξεργάζεται. Και τα δύο κείμενα αφήνουν τους χαρακτήρες τους, και τους αναγνώστες, μέσα σε μια ανολοκλήρωτη ιστορία. Αυτό είναι ιστορικά σημαντικό. Οι πρώτοι χριστιανοί δεν ήταν άνθρωποι που είχαν λάβει μια τακτοποιημένη συστηματική θεολογία. Ήταν άνθρωποι που είχαν δει τον δάσκαλό τους να εκτελείται και προσπαθούσαν να το κατανοήσουν. Οι διδασκαλίες που τώρα ονομάζουμε «θεολογία της εξιλέωσης» επεξεργάστηκαν μέσα από αιώνες κοινοτικού στοχασμού. Η πίστη ήρθε πρώτη· η πλήρης κατανόηση ήρθε αργότερα και ακόμα τελειοποιείται. Το ίδιο ισχύει και για την εβραϊκή κοινότητα που διαβάζει τον Ησαΐα 53 μετά την εξορία. Έπρεπε να ζήσουν πιστά πριν κατανοήσουν ολοκληρωμένα.
Πίστη χωρίς επίλυση
Η ώριμη πίστη δεν είναι η απουσία άλυτων ερωτημάτων. Είναι η ικανότητα να συνεχίζεις να παρουσιάζεσαι ενώ τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά. Αυτό διαφέρει από την τυφλή πίστη και από τον κυνισμό. Είναι πιο κοντά σε αυτό που ορισμένοι στοχαστές έχουν ονομάσει «δεύτερη αφέλεια», μια επιλεγμένη, με ανοιχτά μάτια εμπιστοσύνη που έρχεται μετά την αμφιβολία και όχι πριν.
Στον κόσμο σου
Σκέψου τις δημόσιες ιστορίες πίστης που έχεις δει να καταρρέουν. Συχνά αυτό που κατέρρευσε δεν ήταν η ίδια η πίστη αλλά μια συγκεκριμένη εύθραυστη εκδοχή της: μια πίστη που απαιτούσε από τον Θεό να συμπεριφέρεται προβλέψιμα, μια πίστη που απαιτούσε κάθε εδάφιο της Βίβλου να έχει άμεσο ηθικό νόημα, μια πίστη χτισμένη σε έναν ηγέτη και όχι στον Θεό. Οι άνθρωποι των οποίων η πίστη επιβιώνει από μακροχρόνια βάσανα είναι συνήθως εκείνοι που δημιούργησαν χώρο για το μυστήριο νωρίς. Περίμεναν δύσκολα κεφάλαια. Δεν υποσχέθηκαν στον εαυτό τους έναν ανώδυνο δρόμο. Παρατήρησε τι είδους πίστη χτίζουν οι φίλοι σου. Πρόσεξε τι είδους πίστη χτίζεις εσύ.
Σκέψου το
- Ποια είναι μια ερώτηση για τον Θεό ή τη Βίβλο που φοβόσουν να κάνεις φωναχτά; Τι θα σου κόστιζε να την κάνεις σε έναν ασφαλή χώρο αυτή την εβδομάδα;
- Περίγραψε τη διαφορά ανάμεσα στην αμφιβολία που βαθαίνει την πίστη και στην αμφιβολία που τη διαβρώνει. Ποια βιώνεις αυτή τη στιγμή, και πώς μπορείς να το καταλάβεις;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Ιησού, δεν θέλω μια πίστη που λειτουργεί μόνο όταν η ζωή είναι εύκολη. Θέλω την πίστη που είχες στον σταυρό, την πίστη που μπορεί να προσευχηθεί ειλικρινά μέσα στο σκοτάδι. Δώσε μου ανθρώπους που θα κρατούν ανοιχτά ερωτήματα μαζί μου αντί να βιάζονται να τα κλείσουν. Κράτησέ με μακριά από την ψεύτικη βεβαιότητα και από την ψεύτικη αμφιβολία. Δίδαξέ με να μένω.