Έφηβος · Εβδομάδα 14 · Παρασκευή
Εβδομάδα 14: Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ — Σύνθεση & Κουίζ
Στίχος απομνημόνευσης: Isaiah 53:5
Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Αυτή η εβδομάδα δεν έλυσε το πρόβλημα του κακού. Αυτό ήταν σκόπιμο. Το πρόβλημα του κακού είναι η παλαιότερη και δυσκολότερη ερώτηση στη θρησκευτική φιλοσοφία, και κάθε πρόγραμμα σπουδών που υπόσχεται να το διορθώσει σε πέντε ημέρες σας λέει ψέματα. Αυτό που έκανε αυτή η εβδομάδα ήταν να αναπλαισιώσει την ερώτηση. Ξεκινήσαμε στον Ησαΐα 53 με ένα πορτρέτο αθώου πόνου που είχε κάπως σκοπό, μια λογοτεχνική διατάραξη της αρχαίας υπόθεσης ότι ο πόνος σημαίνει πάντα ενοχή. Προχωρήσαμε στον Μάρκο 15 και είδαμε αυτό το πορτρέτο να παίρνει ιστορική μορφή σε μια δημόσια εκτέλεση έξω από την Ιερουσαλήμ. Παρατηρήσαμε τη σιωπή στο κέντρο και των δύο κειμένων: την άρνηση να εξηγήσει, την επιλογή να απορροφήσει αντί να επιχειρηματολογήσει. Σταθήκαμε στο ανησυχητικό γεγονός ότι η ώριμη πίστη δεν είναι η απουσία άλυτων ερωτήσεων αλλά η προθυμία να συνεχίσεις ενώ παραμένουν ανοιχτές. Ο χριστιανικός ισχυρισμός για τον σταυρό δεν είναι κυρίως μια θεωρία. Είναι ένας τόπος. Όταν ρωτάς «πού είναι ο Θεός όταν ο κόσμος είναι γεμάτος κακό», ο σταυρός απαντά: μέσα σε αυτόν. Όχι πάνω από αυτόν, όχι εξηγώντας τον, όχι δικαιολογώντας τον, αλλά μέσα σε αυτόν, φέροντάς τον, αρνούμενος να εγκαταλείψει την ανθρώπινη ιστορία ακόμα και όταν η ανθρώπινη ιστορία είναι στο χειρότερό της. Αυτό δεν κάνει το κακό εντάξει. Δεν ικανοποιεί κάθε φιλοσοφική ένσταση. Δεν αναιρεί την αγωνία οποιασδήποτε συγκεκριμένης τραγωδίας που έχεις ζήσει εσύ ή κάποιος που αγαπάς. Αυτό που κάνει είναι να αποκλείει μια πιθανή απάντηση στην ερώτηση για τον Θεό: την απάντηση που λέει ότι ο Θεός είναι μακρινός, άνετος, ανέγγιχτος. Ο σταυρός καθιστά αδύνατη αυτή την εικόνα. Ό,τι άλλο αποφασίσεις για τον Θεό, δεν μπορείς να αποφασίσεις ότι ο Θεός δεν έχει εισέλθει στον πόνο μας. Η πρώιμη Εκκλησία ονόμασε αυτό το σκάνδαλο καλά νέα επειδή άλλαξε τι σήμαινε να υποφέρεις. Δεν υποφέρεις σε ένα σύμπαν όπου ο Θεός απουσιάζει. Υποφέρεις σε ένα σύμπαν όπου ο Θεός ήταν εδώ, χλευάστηκε, φώναξε, πέθανε και, σύμφωνα με τη μεγαλύτερη ιστορία, δεν έμεινε νεκρός. Την επόμενη εβδομάδα ξεκινάμε την ανάσταση. Κουβάλα μαζί σου την άλυτη ένταση. Μην την επιλύσεις πρόωρα. Ο κενός τάφος έχει σημασία μόνο αν πρώτα στάθηκες στον σταυρό.
Συνθέτοντας την εβδομάδα
Αυτή η εβδομάδα δεν έλυσε το πρόβλημα του κακού. Αυτό ήταν σκόπιμο. Το πρόβλημα του κακού είναι η παλαιότερη και δυσκολότερη ερώτηση στη θρησκευτική φιλοσοφία, και κάθε πρόγραμμα σπουδών που υπόσχεται να το διορθώσει σε πέντε ημέρες σας λέει ψέματα. Αυτό που έκανε αυτή η εβδομάδα ήταν να αναπλαισιώσει την ερώτηση. Ξεκινήσαμε στον Ησαΐα 53 με ένα πορτρέτο αθώου πόνου που είχε κάπως σκοπό, μια λογοτεχνική διατάραξη της αρχαίας υπόθεσης ότι ο πόνος σημαίνει πάντα ενοχή. Προχωρήσαμε στον Μάρκο 15 και είδαμε αυτό το πορτρέτο να παίρνει ιστορική μορφή σε μια δημόσια εκτέλεση έξω από την Ιερουσαλήμ. Παρατηρήσαμε τη σιωπή στο κέντρο και των δύο κειμένων: την άρνηση να εξηγήσει, την επιλογή να απορροφήσει αντί να επιχειρηματολογήσει. Σταθήκαμε στο ανησυχητικό γεγονός ότι η ώριμη πίστη δεν είναι η απουσία άλυτων ερωτήσεων αλλά η προθυμία να συνεχίσεις ενώ παραμένουν ανοιχτές. Ο χριστιανικός ισχυρισμός για τον σταυρό δεν είναι κυρίως μια θεωρία. Είναι ένας τόπος. Όταν ρωτάς «πού είναι ο Θεός όταν ο κόσμος είναι γεμάτος κακό», ο σταυρός απαντά: μέσα σε αυτόν. Όχι πάνω από αυτόν, όχι εξηγώντας τον, όχι δικαιολογώντας τον, αλλά μέσα σε αυτόν, φέροντάς τον, αρνούμενος να εγκαταλείψει την ανθρώπινη ιστορία ακόμα και όταν η ανθρώπινη ιστορία είναι στο χειρότερό της. Αυτό δεν κάνει το κακό εντάξει. Δεν ικανοποιεί κάθε φιλοσοφική ένσταση. Δεν αναιρεί την αγωνία οποιασδήποτε συγκεκριμένης τραγωδίας που έχεις ζήσει εσύ ή κάποιος που αγαπάς. Αυτό που κάνει είναι να αποκλείει μια πιθανή απάντηση στην ερώτηση για τον Θεό: την απάντηση που λέει ότι ο Θεός είναι μακρινός, άνετος, ανέγγιχτος. Ο σταυρός καθιστά αδύνατη αυτή την εικόνα. Ό,τι άλλο αποφασίσεις για τον Θεό, δεν μπορείς να αποφασίσεις ότι ο Θεός δεν έχει εισέλθει στον πόνο μας. Η πρώιμη Εκκλησία ονόμασε αυτό το σκάνδαλο καλά νέα επειδή άλλαξε τι σήμαινε να υποφέρεις. Δεν υποφέρεις σε ένα σύμπαν όπου ο Θεός απουσιάζει. Υποφέρεις σε ένα σύμπαν όπου ο Θεός ήταν εδώ, χλευάστηκε, φώναξε, πέθανε και, σύμφωνα με τη μεγαλύτερη ιστορία, δεν έμεινε νεκρός. Την επόμενη εβδομάδα ξεκινάμε την ανάσταση. Κουβάλα μαζί σου την άλυτη ένταση. Μην την επιλύσεις πρόωρα. Ο κενός τάφος έχει σημασία μόνο αν πρώτα στάθηκες στον σταυρό.
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ, αυτή η εβδομάδα δεν ήταν εύκολη. Κοιτάξαμε τον πόνο χωρίς να προσποιούμαστε ότι βγάζει νόημα. Κοιτάξαμε τον Υιό σου να χλευάζεται και να σκοτώνεται χωρίς να βιαζόμαστε στην ανάσταση. Σε ευχαριστούμε που δεν μας ζητάς να τα έχουμε όλα καταλάβει. Σε ευχαριστούμε που είσαι ο Θεός που μπορεί να αμφισβητηθεί και να αγαπηθεί παρόλα αυτά. Πάρε αυτά που μάθαμε και άφησέ τα να αναπτυχθούν σε μια πιο σταθερή, πιο ειλικρινή πίστη. Να είσαι κοντά σε όποιον στην τάξη μας κουβαλάει πραγματική θλίψη αυτή τη στιγμή. Αμήν.