Έφηβος · Εβδομάδα 15 · Τρίτη
Ο Θεός που ακούει το παράπονο
Στίχος απομνημόνευσης: Psalm 88:1
Θέτοντας το σκηνικό
Το αρχικό τμήμα του Ψαλμού 88 θέτει ένα παράδοξο που διατρέχει ολόκληρη την προσευχή. Ο ψαλμωδός ονομάζει τον Θεό Θεό της σωτηρίας του και αμέσως μετά απαριθμεί εμπειρίες που μοιάζουν με εγκατάλειψη. Ο θρήνος της αρχαίας Εγγύς Ανατολής είχε τυπική μορφή: προσφώνηση, παράπονο, ικεσία και συχνά τάμα αίνου. Ο Ψαλμός 88 διατηρεί την προσφώνηση και το παράπονο, αλλά παραλείπει τον αίνο. Οι πρώτοι στίχοι περιγράφουν μια ζωή πιεσμένη από θλίψη, μια ψυχή κοντά στον θάνατο, χαμένη δύναμη και κομμένους κοινωνικούς δεσμούς. Η φράση για το ότι είναι κλεισμένος και δεν μπορεί να ξεφύγει χρησιμοποιεί εικόνες φυλακής και λάκκου συνηθισμένες στην εβραϊκή ποίηση. Ο ψαλμωδός δεν αφηγείται μια μόνο κακή μέρα. Περιγράφει μια μακροχρόνια κατάσταση που έχει αναδιαμορφώσει την ταυτότητά του. Κι όμως προσεύχεται μέρα και νύχτα. Η επιμονή της προσφώνησης, χωρίς αναφερόμενη ανακούφιση, είναι ο λογοτεχνικός κινητήρας του τμήματος.
Η ικεσία που επιμένει χωρίς ανακούφιση
Η πίστη μπορεί να οριστεί λιγότερο από αυτό που νιώθεις και περισσότερο από το σημείο όπου συνεχίζεις να εμφανίζεσαι. Η πίστη του ψαλμωδού φαίνεται στο ότι συνεχίζει να μιλά στον Θεό για έναν Θεό που φαίνεται σιωπηλός.
Στον κόσμο σου
Σκέψου πώς αυτό αντιστοιχεί στην ψυχική υγεία. Η κλινική κατάθλιψη συχνά παράγει ένα είδος συναισθηματικής απάθειας προς τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του Θεού. Πολλοί πιστοί σε αυτή την κατάσταση σταματούν να προσεύχονται επειδή συμπεραίνουν ότι η πίστη τους έχει χαθεί. Ο Ψαλμός 88 το αναπλαισιώνει. Το να παρουσιάζεσαι για να απευθυνθείς στον Θεό με τίποτε άλλο παρά παράπονο δεν είναι αποτυχία πίστης· είναι μία από τις ιστορικά μαρτυρημένες μορφές πίστης. Θεραπευτές και ποιμένες που εργάζονται με την κατάθλιψη δείχνουν συχνά ακριβώς εδώ, γιατί δίνει άδεια στους πάσχοντες να συνεχίσουν να ασκούν αυτό που δεν μπορούν να αισθανθούν εκείνη τη στιγμή.
Σκέψου το
- Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην πίστη ως συναίσθημα και στην πίστη ως κατεύθυνση της προσφώνησης; Ποια ορισμό φαίνεται να υιοθετεί αυτό το απόσπασμα;
- Υπάρχει μια σχέση στη ζωή σου, με πρόσωπο ή με τον Θεό, όπου σταμάτησες να μιλάς επειδή σταμάτησες να αισθάνεσαι; Τι θα κόστιζε να ξαναρχίσεις χωρίς να περιμένεις το συναίσθημα;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ της σωτηρίας μου, χρησιμοποιώ τα λόγια του ψαλμωδού γιατί είναι πιο ειλικρινή από τα δικά μου. Έχω πράγματα για τα οποία προσεύχομαι τόσο καιρό που μου έχουν τελειώσει οι νέοι τρόποι να τα πω. Δεν ξέρω αν με ακούς. Θα συνεχίσω να μιλάω ούτως ή άλλως, γιατί η εναλλακτική είναι μια σιωπή μέσα στην οποία δεν θέλω να ζήσω. Συνάντησέ με εδώ, ακόμα κι αν δεν μπορώ να καταλάβω ότι το έχεις κάνει. Αμήν.