Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 15 · Τετάρτη

Ελπίδα μέσα στα ερείπια

Στίχος απομνημόνευσης: Lamentations 3:22-23

Θέτοντας το σκηνικό

Οι Θρήνοι ανταποκρίνονται στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ και στην πυρπόληση του ναού από τις βαβυλωνιακές δυνάμεις το 587 π.Χ. Δεν είναι μεταφορική καταστροφή. Είναι η κατάρρευση ενός έθνους, η εκτέλεση ηγετών, η εκτόπιση επιζώντων και η απώλεια του κεντρικού ιερού της ισραηλιτικής λατρείας. Το κεφάλαιο 3 είναι ένα περίπλοκο ακροστιχικό ποίημα, με κάθε εβραϊκό γράμμα να γεννά τρεις στίχους. Ο ομιλητής είναι ένας αντιπροσωπευτικός πάσχων, μερικές φορές διαβαζόμενος ως ο προφήτης Ιερεμίας, μερικές φορές ως η προσωποποιημένη πόλη, μερικές φορές ως η ίδια η κοινότητα. Το πρώτο μισό του κεφαλαίου περιγράφει τον Θεό ως πηγή της θλίψης, όχι απλώς ως θεατή. Ο ποιητής χρησιμοποιεί εικόνες κυνηγητού, εγκλωβισμού σε τείχη, σπασίματος, εξαναγκασμού να μασά χαλίκι. Αυτό δεν είναι ευγενική θρησκευτική ποίηση. Έπειτα, γύρω στον στίχο είκοσι ένα, το ποίημα στρέφεται. Ο ομιλητής καλεί σκόπιμα κάτι στο νου. Η ανάμνηση είναι πράξη βουλήσεως, όχι αλλαγή των περιστάσεων. Τα ερείπια ακόμα καπνίζουν.

Η σταθερή αγάπη που θυμόμαστε στον πόνο

Η ελπίδα στη Γραφή είναι μερικές φορές πειθαρχία και όχι συναίσθημα. Ο ποιητής δεν λέει ότι ο πόνος τελείωσε. Λέει ότι επιλέγει να θυμηθεί μια συγκεκριμένη αλήθεια για τον χαρακτήρα του Θεού μέσα στον πόνο που δεν έχει τελειώσει.

Στον κόσμο σου

Οι άνθρωποι που εργάζονται με επιζώντες τραύματος μιλούν για ανταγωνιστικές αφηγήσεις. Η ιστορία που γράφει το τραύμα είναι πραγματική: δεν είμαι ασφαλής, κανείς δεν έρχεται, τίποτα δεν θα αλλάξει. Η θεραπεία συχνά περιλαμβάνει τη συνειδητή επανάληψη μιας ανταγωνιστικής ιστορίας που είναι επίσης πραγματική: επέζησα, κάποιοι άνθρωποι ήρθαν, κάποια πράγματα άλλαξαν. Οι Θρήνοι 3 κάνουν κάτι δομικά παρόμοιο σε θεολογικό επίπεδο. Ο ποιητής αρνείται να αφήσει την αφήγηση του τραύματος να είναι η μόνη αφήγηση, ενώ αρνείται επίσης να προσποιηθεί ότι το τραύμα δεν υπάρχει.

Σκέψου το

  • Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ελπίδας ως άρνησης και ελπίδας ως πειθαρχημένης πράξης ανάμνησης; Πού βλέπετε το καθένα στη δική σας κοινότητα;
  • Υπάρχει κάτι αληθινό για τον Θεό, ή για ένα πρόσωπο που αγαπάτε, ή για τον εαυτό σας, που πρέπει να θυμηθείτε ενεργά τώρα ακόμα κι αν τα τωρινά σας συναισθήματα διαφωνούν;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ του οποίου τα ελέη λέγεται ότι είναι καινούργια κάθε πρωί, προσπαθώ να το θυμηθώ αυτό σήμερα. Οι περιστάσεις μου δεν το υποστηρίζουν. Τα συναισθήματά μου δεν το υποστηρίζουν. Επιλέγω, όπως επέλεξε ο ποιητής, να φέρω αυτή την αξίωση για σένα στο δωμάτιο όπου πραγματικά ζω. Αν είναι αλήθεια, κράτησέ με σε αυτό. Αν δεν μπορώ να το νιώσω, ας γίνει η πρακτική του να το λέω αργά ένας δρόμος επιστροφής. Αμήν.