Έφηβος · Εβδομάδα 15 · Πέμπτη
Παραμένοντας στην ένταση
Στίχος απομνημόνευσης: Lamentations 3:32
Θέτοντας το σκηνικό
Τα σημερινά αποσπάσματα βρίσκονται σε σκόπιμη ένταση. Το δεύτερο μισό του Θρήνων 3 αναπτύσσει μια θεολογία της αναμονής, της σιωπηλής υπομονής της θλίψης, της εμπιστοσύνης ότι ο Θεός δεν θλίβει εκουσίως, και τελειώνει με ένα μακρύ τμήμα κατάρας που ζητά από τον Θεό να κρίνει τους εχθρούς που κατέστρεψαν την Ιερουσαλήμ. Οι τελευταίοι στίχοι του Ψαλμού 87 κάνουν κάτι πολύ διαφορετικό. Πιέζουν περισσότερο την παράπονο. Ο ψαλμωδός λέει στον Θεό ότι κραύγαζε από τη νεότητά του, ότι η οργή του Θεού τον έχει κατακλύσει, ότι η μόνη παρέα που του έχει απομείνει είναι το σκοτάδι. Τα δύο κείμενα μαζί μοντελοποιούν την πραγματική κανονική μαρτυρία. Η Γραφή δεν μας δίνει έναν εγκεκριμένο τόνο για την οδύνη. Μας δίνει ένα φάσμα. Ο Θρήνος 3 τείνει προς μια θεολογία της τελικής καλοσύνης του Θεού. Ο Ψαλμός 87 αρνείται να τείνει. Ο κανόνας τα κρατά και τα δύο δίπλα-δίπλα, χωρίς να τα εναρμονίζει. Ο ώριμος αναγνώστης καλείται να κατοικήσει στην ένταση αντί να την καταρρίψει.
Πίστη που μένει με το ερώτημα
Το να ζεις πιστά μέσα στο κακό και την οδύνη σημαίνει να αρνείσαι δύο αντίθετες συντομεύσεις: τη συντόμευση της αναγκαστικής επίλυσης και τη συντόμευση της απόλυτης απελπισίας. Η ίδια η Γραφή παραμένει στην ένταση και σε προσκαλεί να παραμείνεις εκεί κι εσύ.
Στον κόσμο σου
Παρατήρησε τι συμβαίνει στο διαδίκτυο μετά από μια δημόσια τραγωδία. Μέσα σε λίγες ώρες, θρησκευτικές φωνές από τη μία πλευρά δημοσιεύουν εξηγήσεις: αυτό είναι το σχέδιο του Θεού, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, εμπιστεύσου τη διαδικασία. Άλλες φωνές, μερικές φορές επίσης θρησκευτικές, δημοσιεύουν ωμό πένθος ή οργή χωρίς καμία θεολογία. Συχνά κάθε πλευρά κατηγορεί την άλλη ότι αποτυγχάνει στην πίστη. Τα δύο αποσπάσματά μας αρνούνται αυτή τη μάχη. Προτείνουν ότι η εξήγηση-χωρίς-πένθος και το πένθος-χωρίς-απεύθυνση είναι και τα δύο φτωχά. Η πληρέστερη ανθρώπινη και βιβλική απάντηση τα κρατά μαζί, ακόμα και άβολα.
Σκέψου το
- Ποια από τις θεοδικίες που περιγράφονται παραπάνω σου φαίνεται η ισχυρότερη, και πού αφήνει ακόμα υπόλειμμα που δεν μπορείς να επιλύσεις;
- Όταν συναντάς την οδύνη κάποιου άλλου, τείνεις προς την εξήγηση ή προς τη σιωπηλή παρουσία; Πώς θα έμοιαζε να μάθεις την πρακτική που χρησιμοποιείς λιγότερο;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ, σήμερα κάθομαι με δύο προσευχές, και δεν συμφωνούν μεταξύ τους. Η μία λέει ότι το έλεός σου είναι καινούργιο κάθε πρωί. Η άλλη λέει ότι το σκοτάδι είναι ο πιο κοντινός μου σύντροφος. Δεν ξέρω πώς να τις κάνω μία προσευχή. Μου λένε ότι δεν χρειάζεται. Μου λένε ότι μπορείς να κρατήσεις και τις δύο. Γι' αυτό φέρνω και τις δύο. Δίδαξέ με να ζω χωρίς να πιέζω για λύση, και χωρίς να σε εγκαταλείπω. Αμήν.