Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 15 · Παρασκευή

Εβδομάδα 15: ΘΡΗΝΟΣ: ΖΩΝΤΑΣ ΑΛΥΤΟ — Σύνθεση & Κουίζ

Στίχος απομνημόνευσης: Lamentations 3:22-23

ΘΡΗΝΟΣ: ΖΩΝΤΑΣ ΑΛΥΤΟ

Αυτή την εβδομάδα κάναμε κάτι που πολλές δημοφιλείς θρησκείες αποφεύγουν. Μείναμε στο σκοτάδι με τους βιβλικούς συγγραφείς αντί να τους βιάσουμε, ή να βιαστούμε εμείς οι ίδιοι, προς το φως. Η ραχοκοκαλιά της εβδομάδας είναι δύο κείμενα που ο κανόνας τοποθετεί σε ένταση. Ο Ψαλμός 88 είναι ο θρήνος που αρνείται να λυθεί. Θρήνοι 3 είναι ο θρήνος που φτάνει, στα μισά, σε μια πειθαρχημένη πράξη ελπίδας και συνεχίζει μέσα από παράπονο και κατάρες. Μαζί διδάσκουν μια θεολογία του θρήνου που έχει τουλάχιστον τέσσερις κινήσεις. Πρώτον, ο θρήνος απευθύνεται. Ακόμα και στην πιο σκοτεινή του στιγμή, ο βιβλικός θρήνος είναι λόγος προς τον Θεό, που σημαίνει ότι είναι δομικά μια πράξη πίστης ακόμα κι όταν δεν αισθάνεται έτσι. Δεύτερον, ο θρήνος είναι ειλικρινής. Δεν επεξεργάζεται τη θλίψη για να γίνει πιο παρουσιάσιμη. Τρίτον, ο θρήνος μπορεί να θυμάται. Θρήνοι 3:22-23, το κλειδί μας, είναι ο άξονας: ο ποιητής επιλέγει να θυμηθεί ότι η αγάπη της διαθήκης του Θεού δεν εξαντλείται και ότι τα ελέη εμφανίζονται νέα κάθε πρωί. Αυτή η ανάμνηση δεν είναι άρνηση της καταστροφής γύρω του· είναι μια αντί-μαρτυρία που λέγεται μέσα σε αυτήν. Τέταρτον, ο θρήνος μπορεί επίσης να αρνηθεί να θυμηθεί, όπως κάνει ο Ψαλμός 88, και να ανήκει ακόμα στο σπίτι της πίστης. Η σύνθεση είναι αυτή: η Βίβλος δεν δίνει στον πάσχοντα ένα μόνο εγκεκριμένο σενάριο. Δίνει ένα εύρος. Ο ώριμος πιστός μαθαίνει να αναγνωρίζει σε ποιο κλειδί βρίσκεται και να τιμά το ίδιο εύρος σε άλλους πάσχοντες. Το κλειδί στίχος μετράει γιατί τοποθετεί την ελπίδα όχι σε αλλαγμένες συνθήκες αλλά στον χαρακτήρα του Θεού, διεκδικούμενο με μια πράξη μνήμης στη μέση της αμετάβλητης καταστροφής. Αυτή είναι μια πιο ανθεκτική ελπίδα από τον αισιοδοξία με την οποία συχνά συγχέεται. Μπορεί να επιβιώσει της Τρίτης.

Σκέψου το

  • Αν έπρεπε να διδάξεις τη διαφορά μεταξύ βιβλικής ελπίδας και ρηχής αισιοδοξίας χρησιμοποιώντας μόνο τα δύο αποσπάσματα αυτής της εβδομάδας, πώς θα το εξηγούσες;
  • Ποιον στη ζωή σου σου εξοπλίζει αυτή η εβδομάδα να συνοδεύσεις διαφορετικά από ό,τι θα έκανες την προηγούμενη εβδομάδα, και τι συγκεκριμένα θα κάνεις ή δεν θα κάνεις;

Συνθέτοντας την εβδομάδα

Αυτή την εβδομάδα κάναμε κάτι που πολλές δημοφιλείς θρησκείες αποφεύγουν. Μείναμε στο σκοτάδι με τους βιβλικούς συγγραφείς αντί να τους βιάσουμε, ή να βιαστούμε εμείς οι ίδιοι, προς το φως. Η ραχοκοκαλιά της εβδομάδας είναι δύο κείμενα που ο κανόνας τοποθετεί σε ένταση. Ο Ψαλμός 88 είναι ο θρήνος που αρνείται να λυθεί. Θρήνοι 3 είναι ο θρήνος που φτάνει, στα μισά, σε μια πειθαρχημένη πράξη ελπίδας και συνεχίζει μέσα από παράπονο και κατάρες. Μαζί διδάσκουν μια θεολογία του θρήνου που έχει τουλάχιστον τέσσερις κινήσεις. Πρώτον, ο θρήνος απευθύνεται. Ακόμα και στην πιο σκοτεινή του στιγμή, ο βιβλικός θρήνος είναι λόγος προς τον Θεό, που σημαίνει ότι είναι δομικά μια πράξη πίστης ακόμα κι όταν δεν αισθάνεται έτσι. Δεύτερον, ο θρήνος είναι ειλικρινής. Δεν επεξεργάζεται τη θλίψη για να γίνει πιο παρουσιάσιμη. Τρίτον, ο θρήνος μπορεί να θυμάται. Θρήνοι 3:22-23, το κλειδί μας, είναι ο άξονας: ο ποιητής επιλέγει να θυμηθεί ότι η αγάπη της διαθήκης του Θεού δεν εξαντλείται και ότι τα ελέη εμφανίζονται νέα κάθε πρωί. Αυτή η ανάμνηση δεν είναι άρνηση της καταστροφής γύρω του· είναι μια αντί-μαρτυρία που λέγεται μέσα σε αυτήν. Τέταρτον, ο θρήνος μπορεί επίσης να αρνηθεί να θυμηθεί, όπως κάνει ο Ψαλμός 88, και να ανήκει ακόμα στο σπίτι της πίστης. Η σύνθεση είναι αυτή: η Βίβλος δεν δίνει στον πάσχοντα ένα μόνο εγκεκριμένο σενάριο. Δίνει ένα εύρος. Ο ώριμος πιστός μαθαίνει να αναγνωρίζει σε ποιο κλειδί βρίσκεται και να τιμά το ίδιο εύρος σε άλλους πάσχοντες. Το κλειδί στίχος μετράει γιατί τοποθετεί την ελπίδα όχι σε αλλαγμένες συνθήκες αλλά στον χαρακτήρα του Θεού, διεκδικούμενο με μια πράξη μνήμης στη μέση της αμετάβλητης καταστροφής. Αυτή είναι μια πιο ανθεκτική ελπίδα από τον αισιοδοξία με την οποία συχνά συγχέεται. Μπορεί να επιβιώσει της Τρίτης.

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ του Αιμάν του Εσραχίτη και του ποιητή των Θρήνων, σε ευχαριστούμε για μια Αγία Γραφή αρκετά ειλικρινή ώστε να περιλαμβάνει και τις δύο φωνές. Μεταμόρφωσέ με στο είδος του ανθρώπου που μπορεί να μιλήσει και τις δύο, που μπορεί να καθίσει με και τις δύο σε άλλους, και που δεν χρειάζεται να επιβάλει μια λύση για να αποδείξει ότι είσαι καλός. Όπου βρίσκομαι στο σκοτάδι, να είσαι ο ακροατής. Όπου μπορώ να θυμηθώ, άσε τη μνήμη να κρατήσει. Αμήν.