Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 16 · Τρίτη

Χωρίς δικαιολογία ενώπιον του Νόμου

Στίχος απομνημόνευσης: Romans 2:1

Θέτοντας το σκηνικό

Ο Παύλος τώρα στήνει την παγίδα. Αφού άφησε τους αναγνώστες να συμφωνήσουν με την κατηγορία κατά της ειδωλολατρίας των εθνικών, κάνει απότομη στροφή: όποιος κι αν είσαι, που κρίνεις τους άλλους, καταδικάζεις τον εαυτό σου, γιατί κάνεις τα ίδια πράγματα. Αυτό ήταν πολιτισμικά εκρηκτικό βήμα. Η ιουδαϊκή ταυτότητα τον πρώτο αιώνα συνδεόταν με την κατοχή του Νόμου ως σημείο προνομίου της διαθήκης. Ο Παύλος δεν αρνείται το δώρο του Νόμου. Αρνείται ότι η κατοχή του Νόμου ισοδυναμεί με υπακοή σε αυτόν. Εισάγει μια εκπληκτική κατηγορία: ένας εθνικός χωρίς τον γραπτό Νόμο που ενστικτωδώς κάνει ό,τι απαιτεί ο Νόμος μπορεί να είναι πιο «μέσα» από έναν Ιουδαίο που έχει τον Νόμο αλλά τον παραβαίνει. Η αληθινή περιτομή, λέει, είναι εσωτερική.

Η υποκρισία της ηθικής κρίσης

Η ηθική κρίση είναι ένας καθρέφτης. Η ίδια η ικανότητα να αναγνωρίζουμε το κακό στους άλλους αποτελεί απόδειξη ότι γνωρίζουμε το πρότυπο — που σημαίνει ότι είμαστε υπόλογοι σε αυτό. Ο Παύλος δεν επιτίθεται στην ηθική, αλλά στην ηθική αυτοεξαίρεση: την κίνηση όπου εφαρμόζουμε τον κανόνα προς τα έξω και παραχωρούμε στον εαυτό μας σιωπηρές εξαιρέσεις. Η υποκρισία, κατά τη διάγνωσή του, δεν είναι απλώς προσωπική αποτυχία συνέπειας· είναι θεολογικό πρόβλημα, διότι προϋποθέτει την υπομονή του Θεού σαν να ήταν έγκριση.

Στον κόσμο σου

Σκέψου την κουλτούρα των δημόσιων καταγγελιών και επίσης την αντίδραση εναντίον της. Και τα δύο μπορεί να γίνουν παραστάσεις. Η μία πλευρά σκηνοθετεί αγνότητα· η άλλη σκηνοθετεί απαλλαγή από ευθύνη. Η προς Ρωμαίους 2 αποδομεί και τα δύο. Λέει ότι ο πιο δυνατός επικριτής και ο πιο αμυντικός υπερασπιστής είναι συχνά το ίδιο πρόσωπο, απλώς με διαφορετικό φωτισμό. Το ερώτημα δεν είναι αν έχεις ηθικά πρότυπα, αλλά αν τα εφαρμόζεις πρώτα στον εαυτό σου.

Σκέψου το

  • Ονόμασε ένα ζήτημα για το οποίο σου είναι εύκολο να αγανακτείς. Από τι στη δική σου ζωή σε αποσπά βολικά αυτή η αγανάκτηση;
  • Ο Παύλος υπονοεί ότι μπορεί να υπάρχει υπακοή χωρίς τον γραπτό Νόμο και παρανομία με αυτόν. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον τρόπο που αξιολογούμε σήμερα τους «θρησκευόμενους» σε σχέση με τους «μη θρησκευόμενους» ανθρώπους;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ της αλήθειας, βλέπεις το χάσμα ανάμεσα σε αυτά που απαιτούμε από τους άλλους και σε αυτά που επιτρέπουμε στον εαυτό μας. Έχουμε χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της δικαιοσύνης για να νιώθουμε δίκαιοι. Έχουμε χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της χάριτος για να αποφύγουμε την ευθύνη. Δίδαξέ μας να ξεκινάμε από τον εαυτό μας χωρίς να τελειώνουμε εκεί. Κάνε τις πεποιθήσεις μας δαπανηρές για εμάς πριν γίνουν δαπανηρές για οποιονδήποτε άλλο. Αμήν.