Έφηβος · Εβδομάδα 16 · Πέμπτη
Ο καμπυλωμένος εαυτός
Στίχος απομνημόνευσης: Romans 3:23
Θέτοντας το σκηνικό
Κάνοντας ένα βήμα πίσω από τις λεπτομέρειες του επιχειρήματος, συναντούμε μία από τις πιο επιδραστικές θεολογικές αναγνώσεις των Ρωμαίους 1-3 στην χριστιανική ιστορία. Ο Αυγουστίνος, και αργότερα ο Λούθηρος, ονόμασαν τη βαθιά δομή που αποκαλύπτει ο Παύλος με μια λατινική φράση: homo incurvatus in se — η ανθρωπότητα καμπυλωμένη στον εαυτό της. Η αμαρτία, σε αυτή την ανάγνωση, δεν είναι κυρίως κατάλογος σπασμένων κανόνων. Είναι μια στάση. Ο εαυτός, που πλάστηκε για να στρέφεται προς τον Θεό και τον πλησίον με αγάπη, έχει διπλωθεί προς τα μέσα, ώστε ακόμα και οι αρετές μας να υπηρετούν τη δική μας δόξα. Τα τρία κεφάλαια του Παύλου μας δίνουν τα δεδομένα· η παράδοση μας δίνει την εικόνα. Κάθε πράξη, ακόμα και οι φαινομενικά γενναιόδωρες, μπορεί να είναι σιωπηλά λυγισμένη προς την αυτοαναφορά.
Η αμαρτία ως incurvatus in se
Αν η αμαρτία είναι καμπύλωση και όχι απλή κακή συμπεριφορά, τότε η ηθική αυτοβελτίωση δεν μπορεί να τη διορθώσει. Δεν μπορείς να ισιώσεις μια λυγισμένη στάση προσπαθώντας πιο σκληρά στην ίδια στάση. Αυτό εξηγεί γιατί η διάγνωση του Παύλου πρέπει να φτάσει τόσο βαθιά πριν φτάσει η θεραπεία του. Ένα επιφανειακό πρόβλημα προσκαλεί επιφανειακή λύση. Ένα δομικό πρόβλημα απαιτεί κάτι έξω από τη δομή. Γι’ αυτό το ευαγγέλιο, όταν έρχεται στην Προς Ρωμαίους 3:21, έρχεται απ’ έξω — εκτός του Νόμου, αποκαλυπτόμενο, δωρεά.
Στον κόσμο σου
Σκέψου το παράξενο φαινόμενο της επιτελεστικής αρετής στο διαδίκτυο — η διαμαρτυρία ως προσωπικό brand, η καλοσύνη ως περιεχόμενο. Ακόμα και οι καλές πράξεις μπορεί να καμπυλωθούν προς τα μέσα, προσανατολισμένες προς το κοινό που παρακολουθεί και τον εαυτό που κατασκευάζεται. Αυτό δεν είναι λόγος να σταματήσουμε να κάνουμε το καλό. Είναι λόγος να είμαστε καχύποπτοι για τα δικά μας κίνητρα με μη παραλυτικό τρόπο, και να δεχόμαστε χάρη για τη μικτή φύση ακόμα και των καλύτερων προσπαθειών μας.
Σκέψου το
- Πού έχεις παρατηρήσει το δικό σου «κάμψιμο» — μια καλή πράξη που σιωπηλά αναδιοργανώθηκε γύρω από το πώς σε κάνει να φαίνεσαι ή να αισθάνεσαι;
- Αν η αμαρτία είναι δομική και όχι μόνο συμπεριφορική, τι συνεπάγεται αυτό για το πώς οι κοινότητες, όχι μόνο τα άτομα, μπορούν να είναι «καμπυλωμένες»; Πού το βλέπεις αυτό;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ που μας έφτιαξες να κοιτάμε προς τα έξω, εμείς έχουμε διπλωθεί προς τα μέσα. Η αγάπη μας, η υπηρεσία μας, η λατρεία μας — ακόμα και αυτά μπορούν να γίνουν καθρέφτες. Δεν μπορούμε να ισιώσουμε τον εαυτό μας· το έχουμε προσπαθήσει. Φτάσε στα λυγισμένα σημεία. Γύρισέ μας, απαλά αν μπορείς, σταθερά αν πρέπει, πίσω προς εσένα και προς τους ανθρώπους που μας έχεις δώσει να αγαπάμε. Αμήν.