Έφηβος · Εβδομάδα 18 · Δευτέρα
Νεκροί στις παραβάσεις
Στίχος απομνημόνευσης: Ephesians 2:1
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Παύλος γράφει στους πιστούς της Εφέσου, μιας πλούσιας λιμενικής πόλης γεμάτης αυτοκρατορικές λατρείες, μυστηριακές θρησκείες και τον περίφημο ναό της Άρτεμης. Η επιστολή είναι πιθανότατα εγκύκλιος επιστολή για αρκετές οικιακές εκκλησίες της περιοχής, γι' αυτό και λείπουν οι προσωπικοί χαιρετισμοί που είναι τυπικοί στις άλλες επιστολές του Παύλου. Το κεφάλαιο 2 ξεκινά με μια σκληρή διάγνωση πριν προσφέρει οποιαδήποτε θεραπεία. Ο Παύλος χρησιμοποιεί μια εντυπωσιακή μεταφορά: τον πνευματικό θάνατο. Δεν λέει ότι οι αναγνώστες του ήταν ηθικά αδέξιοι ή κοινωνικά περιθωριοποιημένοι. Λέει ότι ήταν πτώματα, κινούμενα από δυνάμεις που δεν μπορούσαν να δουν. Τρεις δυνάμεις, στην πραγματικότητα: η γύρω κουλτούρα ("η πορεία αυτού του κόσμου"), μια προσωπική μορφή πειρασμού και οι δικές τους εσωτερικές επιθυμίες. Αυτή η τριπλή διάγνωση θα ακουγόταν αληθινή σε μια πόλη όπου οι πολίτες διαμορφώνονταν ταυτόχρονα από θεούς προστάτες, όρκους πολιτικής πίστης και συνηθισμένες ορέξεις. Ο Παύλος λέει επίσης ότι αυτός και οι Εβραίοι συνεργάτες του ήταν στην ίδια κατάσταση. Κανείς δεν εξαιρείται, κάτι σημαντικό για ό,τι ακολουθεί στους στίχους 4-10.
Η ανθρώπινη κατάσταση πριν από τη χάρη
Πριν μπορέσουμε να εκτιμήσουμε τη χάρη, πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά πόσο άσχημα είμαστε χωρίς αυτήν, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη. Ο Παύλος δεν περιγράφει την ανθρωπότητα ως βασικά υγιή με κάποιες κακές συνήθειες. Μας περιγράφει ως πνευματικά νεκρούς, τραβηγμένους από τον πολιτισμό, από την πνευματική αντίσταση και από τις δικές μας επιθυμίες. "Νεκρός" είναι η λέξη-κλειδί. Ένας άρρωστος μπορεί να ζητήσει βοήθεια. Ένας νεκρός δεν μπορεί καν να ξέρει ότι είναι νεκρός. Αυτή είναι η ανθρώπινη κατάσταση που ονομάζει ο Παύλος. Είναι σκοτεινή επίτηδες, γιατί ό,τι ακολουθεί στο απόσπασμα θα ακούγεται σαν καλά νέα μόνο αν νιώσουμε το βάρος της διάγνωσης. Δεν είναι ότι ο Παύλος είναι δραματικός. Παρουσιάζει τη χάρη ως διάσωση, όχι ως ανακαίνιση.
Στον κόσμο σου
Σκέψου πώς λειτουργεί ο εθισμός. Κάποιος παγιδευμένος στον εθισμό συχνά δεν μπορεί απλώς να αποφασίσει να σταματήσει. Η ουσία διαμορφώνει τις επιθυμίες του. Μπορεί ακόμα και να την υπερασπίζεται. Απαιτείται εξωτερική βοήθεια, και αυτή η βοήθεια πρέπει να αφορά περισσότερο από τη συμπεριφορά — πρέπει να αφορά τις επιθυμίες από κάτω. Ο Παύλος λέει κάτι παρόμοιο για την ανθρώπινη πνευματική κατάσταση, σε μεγαλύτερη κλίμακα. Ή σκέψου πώς οι αλγόριθμοι διαμορφώνουν τι θέλεις να κάνεις scroll, να αγοράσεις και να πιστέψεις. Δεν επέλεξες αυτές τις επιθυμίες από ουδέτερο έδαφος· καλλιεργήθηκαν. Ο Παύλος ονομάζει ακριβώς αυτή τη δυναμική στον πρώτο αιώνα: μια "πορεία αυτού του κόσμου" που σε διαμορφώνει πριν επιλέξεις συνειδητά.
Σκέψου το
- Πού στη δική σου ζωή παρατηρείς ότι θέλεις κάτι που δεν επέλεξες συνειδητά να θέλεις; Τι διαμόρφωσε αυτή την επιθυμία;
- Το να αποκαλείς την ανθρωπότητα "πνευματικά νεκρή" σου φαίνεται ειλικρινές, προσβλητικό ή και τα δύο — και γιατί;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ, αυτό είναι ένα δύσκολο σημείο για να ξεκινήσω. Δεν μου αρέσει να μου λένε ότι δεν μπορώ να διορθώσω τον εαυτό μου. Βοήθησέ με να κάτσω με τη διάγνωση πριν ψάξω για τη θεραπεία. Δείξε μου, απαλά και ειλικρινά, τα σημεία που έχω διαμορφωθεί περισσότερο από τον πολιτισμό μου και τις επιθυμίες μου απ' όσο θέλω να παραδεχτώ. Δεν σου ζητάω να με κάνεις να νιώθω απαίσια. Σου ζητάω να με κάνεις αληθινό. Αμήν.