Έφηβος · Εβδομάδα 18 · Τετάρτη
Η δικαίωση μόνο με την πίστη
Στίχος απομνημόνευσης: Galatians 2:16
Θέτοντας το σκηνικό
Η προς Γαλάτας είναι η πιο έντονη επιστολή του Παύλου. Κάποιοι δάσκαλοι είχαν φτάσει στις εκκλησίες της Γαλατίας επιμένοντας ότι οι εθνικοί που πίστεψαν έπρεπε να υιοθετήσουν τον ιουδαϊκό νόμο — ιδίως την περιτομή και τους κανόνες τροφίμων — για να είναι πλήρως δίκαιοι με τον Θεό. Ο Παύλος το βλέπει αυτό ως άρνηση του ίδιου του ευαγγελίου. Το κεφάλαιο 2 περιλαμβάνει μια αντιπαράθεση που είχε ο Παύλος με τον Πέτρο στην Αντιόχεια, όπου ο Πέτρος είχε σταματήσει να τρώει με τους εθνικούς χριστιανούς υπό κοινωνική πίεση. Οι στίχοι 15–21 είναι το θεολογικό επιχείρημα του Παύλου που προκύπτει από αυτή την αντιπαράθεση. Χρησιμοποιεί μια δικαστική λέξη, «δικαιωμένος» — που σημαίνει κηρυγμένος δίκαιος — και επιμένει ότι αυτό έρχεται μέσω της πίστης στον Χριστό, όχι μέσω της τήρησης του νόμου. Στη συνέχεια γράφει μία από τις πιο προσωπικές φράσεις στις επιστολές του: ο ίδιος έχει πεθάνει με τον Χριστό και τώρα ζει με τη ζωή του Χριστού μέσα του. Τελειώνει με μια έντονη προειδοποίηση: αν η δικαιοσύνη μπορούσε να έρθει μέσω του νόμου, ο θάνατος του Χριστού ήταν μάταιος.
Νόμος και πίστη σε αντίθεση
Ο Παύλος δεν απορρίπτει τη moral σοβαρότητα του ιουδαϊκού νόμου. Λέει ότι ο νόμος δεν μπορεί να κάνει αυτό που μόνο ο Χριστός μπορεί να κάνει. Ο νόμος μπορεί να διαγνώσει την αμαρτία και να διαμορφώσει μια κοινότητα, αλλά δεν μπορεί να κάνει έναν αμαρτωλό δίκαιο ενώπιον του Θεού. Αυτό το κάνει η πίστη στον Χριστό. Πρόσεξε τα διακυβεύματα που θέτει ο Παύλος: αν μπορούσαμε να κερδίσουμε τη σωστή θέση με θρησκευτική επίδοση, τότε ο σταυρός θα ήταν υπερβολική αντίδραση — ο Θεός θα είχε σκοτώσει τον Υιό Του για ένα πρόβλημα που θα μπορούσαμε να λύσουμε με προσπάθεια. Ο Παύλος απορρίπτει αυτό το συμπέρασμα. Η δικαίωση με την πίστη δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια· είναι το μόνο πλαίσιο στο οποίο ο σταυρός έχει νόημα.
Στον κόσμο σου
Σκέψου πώς αυτό εκτυλίσσεται σήμερα. Ένας έφηβος που μεγάλωσε σε αυστηρό θρησκευτικό περιβάλλον μπορεί να πιστεύει βαθιά μέσα του ότι η αγάπη του Θεού εξαρτάται από τη συμπεριφορά του — εκκλησιασμός, σεμνά ρούχα, ποτέ αμφιβολίες, άριστοι βαθμοί στο χριστιανικό σχολείο. Τη στιγμή που σφάλλει, νιώθει αποκομμένος. Η επιστολή του Παύλου προς τους Γαλάτες στοχεύει ακριβώς σε αυτό το είδος άγχους, μόνο με ρούχα του πρώτου αιώνα. Δεν λέει ότι η συμπεριφορά δεν έχει σημασία. Λέει ότι η συμπεριφορά δεν μπορεί να είναι το θεμέλιο, γιατί η συμπεριφορά κανενός δεν είναι αρκετά γερή. Ο Χριστός είναι.
Σκέψου το
- Ποια είναι η δική σου εκδοχή των «έργων του νόμου» — τα πράγματα που κρυφά νομίζεις ότι σε κάνουν πιο αποδεκτό από τον Θεό;
- Ο Παύλος λέει ότι αν η δικαιοσύνη ερχόταν μέσω της τήρησης του νόμου, ο Χριστός πέθανε μάταια. Τι κάνει αυτό το επιχείρημα με τον τρόπο που διαβάζεις τον σταυρό;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Ιησού, παραδέχομαι ότι συνεχίζω να προσπαθώ να φτιάξω μια υπόθεση για τον εαυτό μου. Καταγράφω τις καλές μου μέρες και τις κακές μου μέρες σαν να ετοιμάζομαι για μια δίκη. Βοήθησέ με να εμπιστευτώ ότι έχεις ήδη σταθεί στη θέση μου. Άφησέ με να ζω από αυτή την ετυμηγορία, όχι προς αυτήν. Και όπου διαφωνώ με άλλους Χριστιανούς για το πώς ακριβώς λειτουργεί αυτό, δώσε μου ταπεινοφροσύνη να παραμείνω στο τραπέζι. Αμήν.