Έφηβος · Εβδομάδα 18 · Πέμπτη
Γιατί η προσπάθεια να αξίζεις επιμένει
Στίχος απομνημόνευσης: Ephesians 2:9
Θέτοντας το σκηνικό
Σήμερα τοποθετούμε δύο σύντομα αποσπάσματα δίπλα-δίπλα. Στην Προς Εφεσίους 2:8–9 λέει ότι η σωτηρία είναι δώρο, μέσω πίστης, όχι από έργα, ώστε να μην μπορεί κανείς να καυχηθεί. Στην Προς Γαλάτας 2:21 λέει ότι αν η δικαιοσύνη έρχεται μέσω νόμου, ο Χριστός πέθανε μάταια. Και τα δύο αποσπάσματα στοχεύουν στην ίδια πεισματάρα ανθρώπινη παρόρμηση: την επιθυμία να αξίζεις. Ο Παύλος πρέπει συνεχώς να γράφει εναντίον της γιατί επιστρέφει — στις συναγωγές του πρώτου αιώνα, στις ειδωλολατρικές μυστηριακές θρησκείες, στην ίδια την προηγούμενη ζωή του ως ζηλωτή Φαρισαίου. Η παρόρμηση δεν είναι μοναδική σε μία θρησκεία. Οι ανθρωπολόγοι την παρατηρούν σε όλους τους πολιτισμούς: οι άνθρωποι τείνουν να οργανώνουν τον κόσμο γύρω από την αξία, το χρέος, την τιμή και την ντροπή. Ο Παύλος δεν διορθώνει απλώς ένα θεολογικό λάθος. Ονομάζει κάτι κοντά σε μια προεπιλεγμένη ρύθμιση της ανθρώπινης καρδιάς.
Η παγκόσμια παρόρμηση να αξίζεις
Γιατί η προσπάθεια να αξίζεις επιμένει, ακόμα και αφού ακούσουμε για τη χάρη; Τρεις ειλικρινείς λόγοι. Πρώτον, ο έλεγχος. Αν η σωτηρία εξαρτάται από εμένα, εγώ είμαι ο διαχειριστής. Η χάρη κάνει τον Θεό διαχειριστή, και αυτό είναι άβολο. Δεύτερον, η υπερηφάνεια. Το καύχημα αισθάνεται καλά. Μια καθαρά δωρεάν σωτηρία δεν μου δίνει τίποτα να καυχηθώ — ούτε την ηθική μου, ούτε τη θεολογία μου, ούτε καν την πίστη μου, αφού ο Παύλος λέει ότι ακόμα και η πίστη είναι δώρο. Τρίτον, η δικαιοσύνη. Το να αξίζεις φαίνεται δίκαιο. Η χάρη φαίνεται σκανδαλώδης, γιατί πηγαίνει σε ανθρώπους που δεν την αξίζουν, συμπεριλαμβανομένου και εμένα. Γι’ αυτό το ευαγγέλιο της χάρης πρέπει να κηρύττεται ξανά και ξανά, γιατί η ανθρώπινη καρδιά επιστρέφει συνεχώς στο λογιστικό βιβλίο.
Στον κόσμο σου
Παρατήρησε πώς αυτό εκτυλίσσεται στην κουλτούρα των επιτευγμάτων. Στους μαθητές λέγεται ότι η αξία τους εξαρτάται από τον μέσο όρο βαθμών, τις εισαγωγές σε πανεπιστήμια, τον αριθμό ακολούθων, τις πρακτικές. Ακόμα και η ανάπαυση πρέπει να «κερδίζεται». Μετά μπαίνουν σε μια εκκλησία και ακούν ότι η αποδοχή του Θεού είναι δωρεάν, και κάτι μέσα τους δεν το πιστεύει — γιατί τίποτα στην εμπειρία τους δεν είναι δωρεάν. Ή παρατήρησέ το στον λόγο για τη δικαιοσύνη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου η ηθική θέση μπορεί να μοιάζει με συνεχώς επαναϋπολογιζόμενο σκορ. Η επιθυμία να αξίζεις δεν είναι μόνο θρησκευτική· είναι ο αέρας που αναπνέουμε. Η αξίωση του Παύλου ότι δεν μπορείς να αξίζεις αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι αντικουλτουραλική σε σχεδόν κάθε αιώνα, συμπεριλαμβανομένου του δικού μας.
Σκέψου το
- Ποιος από τους τρεις λόγους που η προσπάθεια να αξίζεις επιμένει — έλεγχος, υπερηφάνεια ή δικαιοσύνη — σου ταιριάζει περισσότερο;
- Περιέγραψε ένα μέρος έξω από τη θρησκεία όπου μπορείς να δεις την ανθρώπινη παρόρμηση να αξίζεις αξία. Τι λέει το ευαγγέλιο του Παύλου σε αυτό το μέρος;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ, συνηθίζω να προσπαθώ να κερδίσω τα πάντα. Το κάνω με τους βαθμούς, με τις φιλίες, με την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου, και μετά το κάνω και με Σένα. Πιάσε με όταν ξαναγυρίζω στο να μετράω. Θύμισέ μου ότι το δώρο είναι αληθινό, ότι το δώρο είναι για μένα, και ότι το δώρο δεν χρειάζεται να το βελτιώσω εγώ. Και δίδαξέ με να προσφέρω την ίδια αγάπη, σαν δώρο, στους ανθρώπους γύρω μου που είναι εξαντλημένοι προσπαθώντας να είναι αρκετοί. Αμήν.