Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 18 · Παρασκευή

Εβδομάδα 18: ΧΑΡΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΕΡΔΟΥΣ — Σύνθεση & Κουίζ

Στίχος απομνημόνευσης: Ephesians 2:8

ΧΑΡΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΕΡΔΟΥΣ

Αυτή την εβδομάδα παρακολουθήθηκε ένα ενιαίο επιχείρημα σε δύο επιστολές του Παύλου. Η Ημέρα 1 έθεσε τη διάγνωση: οι άνθρωποι δεν είναι βασικά υγιείς. Ο Παύλος μας αποκαλεί πνευματικά νεκρούς, διαμορφωμένους από τον πολιτισμό, την πνευματική αντίσταση και τις δικές μας επιθυμίες. Αυτή η διάγνωση δεν είναι προσβολή· είναι το απαραίτητο υπόβαθρο για τη χάρη. Η Ημέρα 2 στράφηκε στην καμπή του Παύλου, "αλλά ο Θεός", και ονόμασε τη σωτηρία ως δώρο: με χάρη, διά της πίστεως, όχι εξ έργων, ώστε να μην καυχηθεί κανείς — και όμως τα καλά έργα παραμένουν, όχι ως αιτία της σωτηρίας αλλά ως η ζωή που ο Θεός ετοίμασε για τους σωσμένους. Η Ημέρα 3 πέρασε στους Γαλάτες, όπου ο Παύλος υπερασπίζεται το ίδιο ευαγγέλιο ενάντια σε δασκάλους που ήθελαν να προσθέσουν την τήρηση του νόμου ως απαίτηση. Επιμένει ότι η δικαίωση — να κηρυχθεί κανείς δίκαιος ενώπιον του Θεού — έρχεται διά της πίστεως στον Χριστό, και ότι αν η δικαιοσύνη μπορούσε να κερδηθεί με θρησκευτική επίδοση, ο σταυρός θα ήταν περιττός. Η Ημέρα 4 ρώτησε γιατί, δεδομένων όλων αυτών, οι άνθρωποι συνεχίζουν να προσπαθούν να κερδίσουν ούτως ή άλλως. Ονομάσαμε τρεις οδηγούς: τον έλεγχο, την υπερηφάνεια και μια αίσθηση δικαιοσύνης που αποστρέφεται το αχάριστο δώρο. Το κλειδί εδάφιο, Εφεσίους 2:8, ενώνει όλη την εβδομάδα. Ονομάζει την πηγή (χάρη), το μέσο (πίστη) και τη διευκρίνιση (αυτό δεν είναι από εσάς· είναι δώρο). Κάθε λέξη μετράει. "Χάρη" αποκλείει την αξία. "Πίστη" αποκλείει την παθητικότητα — η πίστη είναι ενεργή εμπιστοσύνη, όχι τίποτα. "Δώρο" αποκλείει την καύχηση. Διαβασμένο μαζί με Γαλάτας 2:21, το εδάφιο γίνεται ακόμα πιο αιχμηρό: κάθε προσπάθεια να επαναφερθεί το κέρδος στη σωτηρία ισοδυναμεί ουσιαστικά με το να πει κανείς ότι ο θάνατος του Χριστού ήταν ανεπαρκής. Ο οικουμενικός πυρήνας της χριστιανικής παράδοσης — Καθολική, Ορθόδοξη, Προτεσταντική — συμφωνεί σε αυτό: η σωτηρία πηγάζει από τη χάρη του Θεού διά του Χριστού και λαμβάνεται, δεν επιτυγχάνεται. Οι χριστιανοί διαφέρουν πραγματικά ως προς το πώς η πίστη, τα μυστήρια, η αγάπη και τα έργα σχετίζονται μετά από αυτό, και αυτές οι διαφορές μετράνε. Αλλά το θεμέλιο είναι κοινό, και αυτό είναι για το οποίο ο Παύλος είναι πρόθυμος να αγωνιστεί στους Γαλάτες και να κλάψει στους Εφεσίους. Το ποιμαντικό όφελος είναι τεράστιο. Αν η χάρη είναι πραγματική, δεν χρειάζεται να αποδίδετε για να εισέλθετε στην αγάπη του Θεού. Επίσης δεν μπορείτε να αποδίδετε για να κοιτάτε αφ' υψηλού οποιονδήποτε άλλον, γιατί η ίδια χάρη που σας σώζει είναι το μόνο πράγμα που σώζει οποιονδήποτε. Η χάρη ταπεινώνει και απελευθερώνει ταυτόχρονα. Το κέρδος δεν κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Σκέψου το

  • Αν έπρεπε να εξηγήσετε τη διαφορά μεταξύ χάρης και κέρδους σε έναν φίλο που δεν έχει πάει ποτέ στην εκκλησία, πώς θα το κάνατε χωρίς να χρησιμοποιήσετε εκκλησιαστικές λέξεις;
  • Πού νιώθετε ακόμα την έλξη να κερδίζετε — με τον Θεό, με τους ανθρώπους, με τον εαυτό σας — και πώς θα έμοιαζε αυτόν τον μήνα να στηριχθείτε στη χάρη αντί γι' αυτό;

Συνθέτοντας την εβδομάδα

Αυτή την εβδομάδα παρακολουθήθηκε ένα ενιαίο επιχείρημα σε δύο επιστολές του Παύλου. Η Ημέρα 1 έθεσε τη διάγνωση: οι άνθρωποι δεν είναι βασικά υγιείς. Ο Παύλος μας αποκαλεί πνευματικά νεκρούς, διαμορφωμένους από τον πολιτισμό, την πνευματική αντίσταση και τις δικές μας επιθυμίες. Αυτή η διάγνωση δεν είναι προσβολή· είναι το απαραίτητο υπόβαθρο για τη χάρη. Η Ημέρα 2 στράφηκε στην καμπή του Παύλου, "αλλά ο Θεός", και ονόμασε τη σωτηρία ως δώρο: με χάρη, διά της πίστεως, όχι εξ έργων, ώστε να μην καυχηθεί κανείς — και όμως τα καλά έργα παραμένουν, όχι ως αιτία της σωτηρίας αλλά ως η ζωή που ο Θεός ετοίμασε για τους σωσμένους. Η Ημέρα 3 πέρασε στους Γαλάτες, όπου ο Παύλος υπερασπίζεται το ίδιο ευαγγέλιο ενάντια σε δασκάλους που ήθελαν να προσθέσουν την τήρηση του νόμου ως απαίτηση. Επιμένει ότι η δικαίωση — να κηρυχθεί κανείς δίκαιος ενώπιον του Θεού — έρχεται διά της πίστεως στον Χριστό, και ότι αν η δικαιοσύνη μπορούσε να κερδηθεί με θρησκευτική επίδοση, ο σταυρός θα ήταν περιττός. Η Ημέρα 4 ρώτησε γιατί, δεδομένων όλων αυτών, οι άνθρωποι συνεχίζουν να προσπαθούν να κερδίσουν ούτως ή άλλως. Ονομάσαμε τρεις οδηγούς: τον έλεγχο, την υπερηφάνεια και μια αίσθηση δικαιοσύνης που αποστρέφεται το αχάριστο δώρο. Το κλειδί εδάφιο, Εφεσίους 2:8, ενώνει όλη την εβδομάδα. Ονομάζει την πηγή (χάρη), το μέσο (πίστη) και τη διευκρίνιση (αυτό δεν είναι από εσάς· είναι δώρο). Κάθε λέξη μετράει. "Χάρη" αποκλείει την αξία. "Πίστη" αποκλείει την παθητικότητα — η πίστη είναι ενεργή εμπιστοσύνη, όχι τίποτα. "Δώρο" αποκλείει την καύχηση. Διαβασμένο μαζί με Γαλάτας 2:21, το εδάφιο γίνεται ακόμα πιο αιχμηρό: κάθε προσπάθεια να επαναφερθεί το κέρδος στη σωτηρία ισοδυναμεί ουσιαστικά με το να πει κανείς ότι ο θάνατος του Χριστού ήταν ανεπαρκής. Ο οικουμενικός πυρήνας της χριστιανικής παράδοσης — Καθολική, Ορθόδοξη, Προτεσταντική — συμφωνεί σε αυτό: η σωτηρία πηγάζει από τη χάρη του Θεού διά του Χριστού και λαμβάνεται, δεν επιτυγχάνεται. Οι χριστιανοί διαφέρουν πραγματικά ως προς το πώς η πίστη, τα μυστήρια, η αγάπη και τα έργα σχετίζονται μετά από αυτό, και αυτές οι διαφορές μετράνε. Αλλά το θεμέλιο είναι κοινό, και αυτό είναι για το οποίο ο Παύλος είναι πρόθυμος να αγωνιστεί στους Γαλάτες και να κλάψει στους Εφεσίους. Το ποιμαντικό όφελος είναι τεράστιο. Αν η χάρη είναι πραγματική, δεν χρειάζεται να αποδίδετε για να εισέλθετε στην αγάπη του Θεού. Επίσης δεν μπορείτε να αποδίδετε για να κοιτάτε αφ' υψηλού οποιονδήποτε άλλον, γιατί η ίδια χάρη που σας σώζει είναι το μόνο πράγμα που σώζει οποιονδήποτε. Η χάρη ταπεινώνει και απελευθερώνει ταυτόχρονα. Το κέρδος δεν κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ της χάριτος, σε ευχαριστούμε για μια εβδομάδα που μας είπες την αλήθεια. Σε ευχαριστούμε που δεν μας κολάκεψες και δεν μας συνέτριψες. Σε ευχαριστούμε που ονόμασες τον θάνατο και μετά ονόμασες το δώρο. Βοήθησέ με να έχω μαζί μου τα εδάφια Εφεσίους 2 και Γαλάτες 2 — όχι ως συνθήματα, αλλά ως το πραγματικό σχήμα του πώς ζω. Όπου μπαίνω στον πειρασμό να καυχηθώ, ταπείνωσέ με. Όπου μπαίνω στον πειρασμό να απελπιστώ, υπενθύμισέ μου το δώρο. Και κάνε με κάποιον που δίνει χάρη σε άλλους ανθρώπους όπως εσύ μου την έδωσες. Αμήν.