Έφηβος · Εβδομάδα 19 · Τετάρτη
Νεκροί στην αμαρτία
Στίχος απομνημόνευσης: Romans 6:4
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Παύλος προλαμβάνει την ένσταση που τέθηκε χθες: αν η χάρη υπερχειλίζει όπου αφθονεί η αμαρτία, γιατί να μην αμαρτάνουμε περισσότερο ώστε η χάρη να λάμψει πιο έντονα; Ονομάζει αυτή την ιδέα αδιανόητη. Η απάντησή του δεν είναι ηθική διάλεξη αλλά οντολογική αξίωση: στο βάπτισμα, ο πιστός ενώθηκε με τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού. Κάτι πραγματικά άλλαξε. Ο παλιός εαυτός — ο εαυτός που κυβερνιόταν από την αμαρτία ως δύναμη — σταυρώθηκε μαζί με τον Χριστό. Ο νέος εαυτός είναι ζωντανός για τον Θεό. Αυτή είναι η διδασκαλία της ένωσης με τον Χριστό, και αποτελεί τον κινητήρα πίσω από όλα τα άλλα στο ευαγγέλιο του Παύλου. Προσέξτε τις αλλαγές χρόνου: ο Παύλος λέει ότι ορισμένα πράγματα έχουν ήδη συμβεί (πεθάναμε με τον Χριστό, ταφτήκαμε μαζί του), και σε αυτή τη βάση μας λέει να κάνουμε ορισμένα πράγματα (θεωρείτε τον εαυτό σας νεκρό στην αμαρτία, μην αφήνετε την αμαρτία να βασιλεύει). Η οριστική έγκλιση θεμελιώνει την προστακτική. Οι χριστιανικές παραδόσεις έχουν ερμηνεύσει την εικόνα του βαπτίσματος διαφορετικά — ως τη στιγμή που χορηγείται η χάρη, ως το δημόσιο σημείο μιας εσωτερικής πραγματικότητας, ως και τα δύο — αλλά μοιράζονται την πεποίθηση ότι το να είσαι χριστιανός σημαίνει να είσαι ενωμένος με τον Χριστό με τρόπο που σπάει την κυριότητα της αμαρτίας.
Ενωμένοι με τον Χριστό στον θάνατο και τη ζωή
Ο αγιασμός δεν είναι μια ηθική προσπάθεια με σφιγμένα δόντια· είναι η μάθηση να ζούμε συνεπώς με έναν θάνατο και μια ανάσταση που έχουν ήδη συμβεί σε εσάς.
Στον κόσμο σου
Σκεφτείτε κάποιον που φεύγει από μια κακοποιητική σχέση, ή που γίνεται νηφάλιος, ή που ξεφεύγει από μια αίρεση. Την ημέρα που φεύγει, είναι ελεύθερος νομικά και σωματικά. Αλλά το νευρικό του σύστημα ακόμα αντιδρά σε ορισμένους ήχους. Τα χέρια του ακόμα απλώνουν για το μπουκάλι. Οι σκέψεις του ακόμα επιστρέφουν στο παλιό σενάριο. Η ελευθερία είναι πραγματική· η ενσάρκωση της ελευθερίας παίρνει χρόνο. Οι κοινότητες ανάκαμψης το γνωρίζουν αυτό — δεν λένε στους ανθρώπους «απλώς σταμάτα». Χτίζουν νέα πρότυπα, νέα παρέα, νέες καθημερινές πρακτικές που ταιριάζουν με τη νέα πραγματικότητα. Ο Παύλος κάνει κάτι παρόμοιο. Σας έχει πει τι είναι αληθινό· τώρα σας λέει να ευθυγραμμίσετε τις συνήθειές σας, το σώμα σας, τη φαντασία σας με αυτό. Η χάρη δεν είναι το αντίθετο της προσπάθειας· είναι αυτό που καθιστά δυνατή την προσπάθεια χωρίς άγχος.
Σκέψου το
- Ποιο είναι ένα μοτίβο στη ζωή σας που συνεχίζετε να το αντιμετωπίζετε ως «απλώς ποιος είμαι» ενώ ο Παύλος θα το ονόμαζε συνήθεια ενός εαυτού που έχει ήδη πεθάνει;
- Πού νομίζετε ότι βρίσκεται η γραμμή ανάμεσα στην υγιή προσπάθεια για ανάπτυξη και στον τοξικό τελειοθηρισμό ντυμένο ως μαθητεία; Πώς θα τα ξεχωρίζατε στον εαυτό σας;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Κύριε Ιησού, ομολογώ ότι μερικές φορές συμπεριφέρομαι σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα μέσα μου. Σε ευχαριστώ που ο παλιός μου εαυτός σταυρώθηκε μαζί Σου και ότι είμαι ζωντανός με έναν καινούργιο τρόπο, ακόμα κι όταν δεν το νιώθω ακόμα. Δίδαξέ με να το θεωρώ αληθινό τις μέρες που δεν το νιώθω. Δείξε μου μια συνήθεια αυτή την εβδομάδα να σταματήσω και μια να ξεκινήσω. Κάνε τη ζωή της ανάστασης μέσα μου ορατή — όχι για τη φήμη μου, αλλά για χάρη των ανθρώπων που αγαπώ. Αμήν.