Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 21 · Τετάρτη

Ο Άγνωστος Θεός και η Ανάσταση

Στίχος απομνημόνευσης: Acts 17:31

Θέτοντας το σκηνικό

Ο Άρειος Πάγος, που ονομάστηκε από τον λόφο του Άρη, ήταν τόσο τόπος όσο και θεσμός — ένα συμβούλιο που επέβλεπε ζητήματα θρησκείας, ηθικής και νέων διδασκαλιών στην πόλη. Ο Παύλος καλείται να εξηγήσει τις ιδέες του σε ανθρώπους των οποίων η δουλειά, εν μέρει, ήταν να αξιολογούν παράξενες διδασκαλίες. Ανοίγει με μια τοπική παρατήρηση: έναν βωμό με την επιγραφή «σε άγνωστο θεό», πιθανότατα στημένο για να καλύψει οποιαδήποτε θεότητα που οι Αθηναίοι μπορεί να είχαν παραλείψει. Ο Παύλος δεν τον χλευάζει· τον χρησιμοποιεί ως πόρτα. Έπειτα χτίζει ένα προσεκτικό επιχείρημα. Ξεκινά με τη δημιουργία: ένας Θεός έκανε τα πάντα και δεν κατοικεί σε ναούς. Προχωρά στην ανθρωπότητα: όλα τα έθνη προέρχονται από μία πηγή και όλοι οι άνθρωποι αναζητούν ενστικτωδώς τον Θεό. Παραθέτει δύο Έλληνες ποιητές, τον Επιμενίδη και τον Άρατο, για να δείξει ότι ακόμη και η παγανιστική σοφία έχει διακρίνει κάτι αληθινό. Μόνο τότε ονομάζει την καμπή: ο Θεός έχει παραβλέψει την προηγούμενη άγνοια, αλλά τώρα καλεί όλους να μετανοήσουν, επειδή έρχεται ημέρα κρίσεως, εγγυημένη από έναν άνθρωπο που αναστήθηκε από τους νεκρούς. Η ανάσταση είναι το σημείο όπου οι φιλόσοφοι διχάζονται. Κάποιοι γελούν. Κάποιοι διστάζουν. Λίγοι, μεταξύ των οποίων ένα μέλος του συμβουλίου ονόματι Διονύσιος και μια γυναίκα ονόματι Δάμαρις, πιστεύουν.

Από τη δημιουργία στην κρίση

Η ομιλία του Παύλου αποτελεί πρότυπο χριστιανικού συλλογισμού που ξεκινά εκεί όπου το ακροατήριο μπορεί να ακολουθήσει και τελειώνει εκεί όπου μόνο το ευαγγέλιο μπορεί να το οδηγήσει. Μεταβαίνει από κοινό έδαφος (δημιουργία, ανθρώπινη λαχτάρα, στίχοι των δικών τους ποιητών) στην ειδικά χριστιανική αξίωση (έναν αναστημένο Ιησού και επερχόμενη κρίση). Δεν αμβλύνει το σκάνδαλο· το τοποθετεί με ακρίβεια. Η ανάσταση δεν είναι μεταφορά που διαπραγματεύεται για να κρατήσει την αίθουσα. Είναι ο άξονας του επιχειρήματος.

Στον κόσμο σου

Σκεφτείτε πώς η δομή του Παύλου θα μπορούσε να διαμορφώσει μια πραγματική συζήτηση με έναν σκεπτόμενο σκεπτικιστή σήμερα. Θα μπορούσατε να ξεκινήσετε με κοινές δια intuitions: ότι οι άνθρωποι έχουν σημασία, ότι η δικαιοσύνη είναι πραγματική, ότι κάτι έχει πάει στραβά, ότι η ομορφιά δείχνει κάπου. Θα μπορούσατε να παραθέσετε ένα τραγούδι, μια ταινία, έναν φιλόσοφο στον οποίο το άτομο ήδη εμπιστεύεται. Και έπειτα, κάποια στιγμή, πρέπει να ονομάσετε την πραγματική αξίωση — ότι ένας συγκεκριμένος Ιουδαίος άνδρας σταυρώθηκε, ότι ο Θεός τον ανέστησε και ότι αυτό αλλάζει τα πάντα σχετικά με την κρίση, την ελπίδα και τον τρόπο που πρέπει να ζει κανείς τη ζωή του. Κάποιοι θα γελάσουν. Κάποιοι θα θελήσουν να συνεχίσουν τη συζήτηση. Λίγοι θα πιστέψουν. Και οι τρεις απαντήσεις βρίσκονται στο κείμενο του Λουκά, και ο Λουκάς δεν αποκαλεί την Αθήνα αποτυχία.

Σκέψου το

  • Σε ποιες συζητήσεις σας τείνετε να σταματάτε νωρίς — παραμένοντας σε ασφαλές κοινό έδαφος και χωρίς ποτέ να ονομάζετε την ανάσταση;
  • Ο Παύλος βρίσκει αληθινά πράγματα σε παγανιστές ποιητές. Ποια αληθινά πράγματα έχετε βρει σε πηγές έξω από την Εκκλησία και πώς ταιριάζουν με όσα διδάσκει η Γραφή;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ όλων των εθνών, δεν άφησες τον εαυτό σου χωρίς μάρτυρα πουθενά. Σε ευχαριστούμε που ίχνη σου εμφανίζονται σε ποιήματα και ερωτήσεις και πόθους που δεν περίμενα. Δώσε μου το θάρρος που είχε ο Παύλος — να τιμώ ό,τι είναι αληθινό όπου κι αν το βρω, και να λέω το όνομα του αναστημένου Ιησού ακόμα κι όταν ξέρω ότι κάποιοι θα γελάσουν. Αμήν.