Έφηβος · Εβδομάδα 21 · Πέμπτη
Πίστη, λογική και άλυτη ένταση
Στίχος απομνημόνευσης: 1 Peter 3:15
Θέτοντας το σκηνικό
Κοιτάξτε μαζί τον Πέτρο και τον Παύλο. Ο Πέτρος λέει στους διασκορπισμένους πιστούς να είναι έτοιμοι με λόγους. Ο Παύλος το κάνει ακριβώς αυτό στην Αθήνα. Και οι δύο υποθέτουν ότι η χριστιανική πίστη μπορεί να συζητηθεί ανοιχτά, να εξεταστεί και να υπερασπιστεί. Κανείς δεν υποθέτει ότι το επιχείρημα μόνο του παράγει πίστη. Ο Λουκάς σημειώνει προσεκτικά το μικτό αποτέλεσμα στον Άρειο Πάγο: χλευασμός, περιέργεια και πίστη, με αυτή τη σειρά. Αιώνες χριστιανών στοχαστών — Αυγουστίνος, Θωμάς Ακινάτης, Πασκάλ, Έντουαρντς, Σέιερς, Λιούις, σύγχρονοι φιλόσοφοι της θρησκείας — συνέχισαν αυτό το έργο, όπως και απλοί πιστοί σε καφενεία και δωμάτια φοιτητών. Ταυτόχρονα, οι χριστιανοί έχουν συζητήσει εδώ και καιρό πόσο βάρος μπορεί να σηκώσει η λογική. Μερικές παραδόσεις τονίζουν τη φυσική θεολογία, το εγχείρημα να επιχειρηματολογήσει κανείς από τον κόσμο προς τον Θεό. Άλλες ανησυχούν ότι η ανθρώπινη λογική, μετά την πτώση, είναι υπερβολικά συμβιβασμένη για να ανέβει αυτή τη σκάλα χωρίς αποκάλυψη. Η Καινή Διαθήκη δεν επιλύει πλήρως αυτή την εσωτερική οικογενειακή διαμάχη, και ένα πρόγραμμα σπουδών όπως αυτό δεν πρέπει να προσποιείται ότι το κάνει.
Όρια και νομιμότητα του επιχειρήματος
Σήμερα μιλάμε για τη νομιμότητα και τα όρια του χριστιανικού επιχειρήματος. Η λογική είναι δώρο, όχι θεός. Μπορεί να απομακρύνει ψευδείς αντιρρήσεις, να αποκαλύψει την οκνηρή σκέψη και να ανοίξει χώρο για ειλικρινή ακρόαση. Αλλά από μόνη της δεν μπορεί να αναστήσει νεκρούς, να μαλακώσει σκληρυνθείσα καρδιά ή να δώσει την εμπιστοσύνη που η Γραφή ονομάζει πίστη. Το να κρατάμε μαζί αυτές τις δύο αλήθειες — η λογική μετράει, η λογική δεν αρκεί — αποτελεί μέρος της χριστιανικής ωριμότητας.
Στον κόσμο σου
Δύο πραγματικοί τρόποι αποτυχίας εμφανίζονται στη ζωή εφήβων και νέων ενηλίκων. Ο πρώτος είναι η υπερβολική εμπιστοσύνη στο επιχείρημα: ένας πιστός συλλέγει έξυπνες φράσεις, αντιμετωπίζει κάθε αμφιβολία ως συζήτηση και ανακαλύπτει χρόνια αργότερα ότι ποτέ δεν εμπιστεύτηκε πραγματικά τον Ιησού, μόνο τη δική του διανοητική ασφάλεια. Ο δεύτερος είναι η ανεπαρκής εμπιστοσύνη στο επιχείρημα: ένας πιστός καταλήγει ότι οι λόγοι δεν μετρούν, αρνείται να εξετάσει αντιρρήσεις και απομακρύνεται σιωπηλά όταν τελικά έρχεται μια ειλικρινής ερώτηση. Ο ώριμος δρόμος περνά ανάμεσά τους — να φέρνεις το μυαλό σου στην εκκλησία και τις αμφιβολίες σου στον Θεό, να κάθεσαι με στοχαστές και με πάσχοντες, να ξέρεις πότε να επιχειρηματολογείς και πότε να σωπαίνεις και να ακούς.
Σκέψου το
- Ποιος τρόπος αποτυχίας σε πειράζει περισσότερο — η υπερβολική εμπιστοσύνη στο επιχείρημα ή η άρνηση να σκεφτείς; Γιατί;
- Ονόμασε μια ερώτηση που κουβαλάς και για την οποία δεν έχεις καθαρή απάντηση. Πώς θα ήταν να παραμείνεις πιστός μέσα σε αυτή την άλυτη ένταση αντί να την αναγκάσεις να κλείσει;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Ειλικρινέ Θεέ, δεν θέλω μια πίστη που πρέπει να λέει ψέματα στον εαυτό της. Δώσε μου το θάρρος να διαφωνώ όταν πρέπει, την ταπεινοφροσύνη να σωπαίνω όταν πρέπει, και την εμπιστοσύνη να συνεχίζω να περπατάω μαζί σου όταν καμία διαφωνία δεν λύνει το ζήτημα. Κράτα τους ανθρώπους που αγαπώ των οποίων οι ερωτήσεις νιώθουν αναπάντητες, συμπεριλαμβανομένων των ερωτήσεων στο δικό μου στήθος. Αμήν.