Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 23 · Δευτέρα

Οι ισχυροί και οι αδύναμοι

Στίχος απομνημόνευσης: Romans 14:1

Θέτοντας το σκηνικό

Ο Παύλος γράφει σε μια εκκλησία στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα γύρω στο 57 μ.Χ. Η εκκλησία της Ρώμης ήταν μικτή: πιστοί από τα έθνη που δεν είχαν τηρήσει ποτέ τον Νόμο και Ιουδαίοι πιστοί που επέστρεφαν μετά την άρση της προηγούμενης εξορίας του αυτοκράτορα Κλαυδίου. Επέστρεψαν σε μια κοινότητα της οποίας η λατρευτική κουλτούρα είχε αλλάξει χωρίς αυτούς. Προβλέψιμα, ξέσπασαν συγκρούσεις γύρω από τους νόμους τροφίμων, τα ιερά ημερολόγια και το κρέας που μπορεί να είχε σφαγιαστεί σε ειδωλολατρικούς ναούς πριν φτάσει στην αγορά. Ο Παύλος δεν ισοπεδώνει αυτές τις εντάσεις ούτε παίρνει το μέρος κάποιας φατρίας. Αντίθετα, αναπλαισιώνει ολόκληρο το επιχείρημα. Διακρίνει ανάμεσα στα ζητήματα στο κέντρο του ευαγγελίου (η κυριότητα του Ιησού, ο θάνατος και η ανάστασή Του, η κλήση στην πίστη) και στα ζητήματα που ονομάζει «αμφισβητούμενα» — ειλικρινείς πιστοί που διαβάζουν τις ίδιες Γραφές και καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα για την καθημερινή πρακτική. Οι ετικέτες που χρησιμοποιεί, «ισχυρός» και «αδύναμος», είναι ολισθηρές. «Αδύναμος» δεν σημαίνει ηθικά κατώτερος· περιγράφει μια συνείδηση που ακόμη δεσμεύεται από πρακτικές από τις οποίες το ευαγγέλιο την έχει τεχνικά απελευθερώσει. «Ισχυρός» δεν σημαίνει πνευματικά ανώτερος· περιγράφει μια συνείδηση που έχει εσωτερικεύσει αυτή την ελευθερία. Η εκπληκτική κίνηση του Παύλου είναι να επιμένει ότι και οι δύο ανήκουν, και οι δύο γίνονται δεκτοί από τον Θεό και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τη θέση του ως όπλο εναντίον του άλλου.

Ορισμός αμφισβητούμενων ζητημάτων

Η χριστιανική ωριμότητα αρχίζει με την ικανότητα να διακρίνει κανείς ανάμεσα στο ίδιο το ευαγγέλιο και τις πολιτιστικές, ηθικές ή υφολογικές εφαρμογές που οι άνθρωποι χτίζουν γύρω του. Τα κεντρικά ζητήματα είναι τα αδιαπραγμάτευτα που κάθε κλάδος του ιστορικού χριστιανισμού έχει ομολογήσει: ποιος είναι ο Ιησούς, τι πέτυχε, τι σημαίνουν η πίστη και η μετάνοια. Τα δευτερεύοντα ζητήματα είναι πραγματικά ερωτήματα που οι πιστοί πρέπει ακόμη να απαντήσουν — αλλά οι απαντήσεις μπορεί να διαφέρουν χωρίς να εγκαταλείψει κανείς τον Χριστό. Ο Παύλος διατάζει την εκκλησία της Ρώμης να δέχεται ο ένας τον άλλον χωρίς να ξεκινά διαμάχες που αποσκοπούν να τακτοποιήσουν λογαριασμούς. Η υποδοχή προηγείται της συζήτησης. Η ανήκουσα προηγείται της διόρθωσης.

Στον κόσμο σου

Σκέψου τις τρεις τελευταίες χριστιανικές διαμάχες που είδες στο διαδίκτυο. Στυλ λατρείας. Πολιτικές υποστηρίξεις. Επιλογές σχολείου. Κανόνες ραντεβού. Αλκοόλ. Τατουάζ. Μεταφράσεις της Βίβλου. Οι περισσότερες έντονες συγκρούσεις μέσα στην εκκλησία δεν αφορούν το αν ο Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς. Αφορούν εφαρμογές, προτιμήσεις και αμφισβητούμενα ηθικά ζητήματα όπου ειλικρινείς πιστοί καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα. Η προς Ρωμαίους 14 δεν σου λέει ποια πλευρά να πάρεις σε αυτές τις διαμάχες. Σου λέει τι είδους άνθρωπος να είσαι μέσα σε αυτές.

Σκέψου το

  • Ονόμασε μια πεποίθηση που κρατάς δυνατά και που τώρα θα κατηγοριοποιούσες ως «αμφισβητούμενη» αντί για «κεντρική». Τι αλλάζει στον τρόπο που επιχειρηματολογείς γι’ αυτήν όταν την ονομάζεις έτσι;
  • Πού βρίσκεται η γραμμή, κατά την κρίση σου, ανάμεσα σε ένα δευτερεύον ζήτημα για το οποίο οι χριστιανοί μπορούν να διαφωνούν και σε ένα κεντρικό ζήτημα για το οποίο αξίζει να χωρίσουμε; Προσπάθησε να διατυπώσεις το κριτήριο που χρησιμοποιείς πραγματικά.

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ, εσύ καλωσορίζεις ανθρώπους που εγώ θα είχα αποκλείσει. Δίδαξέ με να ξεχωρίζω τη διαφορά ανάμεσα στην υπεράσπιση του ευαγγελίου και στην υπεράσπιση των προτιμήσεών μου. Όταν μπαίνω στον πειρασμό να περιφρονήσω έναν αδελφό ή μια αδελφή του οποίου η συνείδηση λειτουργεί διαφορετικά από τη δική μου, επιβράδυνέ με. Όταν μπαίνω στον πειρασμό να νιώσω ανώτερος επειδή οι κανόνες μου είναι πιο αυστηροί, ή πιο ελεύθεροι, από τους δικούς τους, ταπείνωσέ με. Δώσε μου το πιο δύσκολο θάρρος: το θάρρος να ανήκω σε ανθρώπους με τους οποίους διαφωνώ. Αμήν.