Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 23 · Πέμπτη

Ό,τι δεν προέρχεται από πίστη

Στίχος απομνημόνευσης: Romans 14:23

Θέτοντας το σκηνικό

Ο Παύλος κλείνει το επιχείρημά του στρέφοντας το φως προς τα μέσα. Μετά από όλη τη συζήτηση για το πώς να φερόμαστε στους άλλους, επιστρέφει στην εσωτερική ζωή του πιστού. Κράτα τις πεποιθήσεις σου ενώπιον του Θεού, λέει. Μην τις επιδεικνύεις. Μην τις χρησιμοποιείς ως όπλα. Εκείνος που μπορεί να ενεργεί χωρίς αυτοκατάκριση στις γκρίζες ζώνες είναι μακάριος. Αλλά εκείνος που ενεργεί ενάντια στις δικές του ειλικρινείς αμφιβολίες — τρώει ενώ πιστεύει ότι δεν πρέπει, συμμετέχει ενώ η συνείδησή του φωνάζει — έχει αμαρτήσει, όχι επειδή η πράξη ήταν λανθασμένη καθ’ εαυτήν, αλλά επειδή αντιμετώπισε την ίδια του την ακεραιότητα ως αναλώσιμη. Ο Παύλος ολοκληρώνει με μια αρχή τόσο ευρεία που έχει διαμορφώσει τη χριστιανική ηθική για δύο χιλιάδες χρόνια: ό,τι δεν προέρχεται από πίστη είναι αμαρτία. Η πίστη εδώ σημαίνει να ζούμε σε ειλικρινή, εμπιστευτική σχέση με τον Θεό — χωρίς να επιδεικνύουμε βεβαιότητα που δεν έχουμε, χωρίς να παρακάμπτουμε τη διαμορφωμένη συνείδησή μας για να ταιριάξουμε, χωρίς να ενεργούμε κυνικά ενάντια σε αυτό που πιστεύουμε ότι είναι σωστό.

Πίστη και προσωπική ακεραιότητα

Η ακεραιότητα, σύμφωνα με την αφήγηση του Παύλου, δεν αφορά μόνο το να λέμε την αλήθεια στους άλλους. Σημαίνει την άρνηση να ζούμε μια διχασμένη ζωή ενώπιον του Θεού. Το να ενεργούμε ενάντια στη διαμορφωμένη συνείδησή μας μας διαβρώνει, ακόμη κι όταν η πράξη είναι τεχνικά επιτρεπτή. Αυτό ανεβάζει το διακύβευμα κάθε επιλογής στις γκρίζες ζώνες. Το ερώτημα δεν είναι μόνο «Επιτρέπεται;», αλλά «Μπορώ να το κάνω με πίστη — σε μια ειλικρινή, αδιαίρετη σχέση με τον Θεό;». Αν η απάντηση είναι όχι, η πράξη γίνεται αμαρτία για εσάς, ανεξάρτητα από το αν θα ήταν αμαρτία για κάποιον άλλον.

Στον κόσμο σου

Τα περισσότερα συμβιβαστικά βήματα δεν φαίνονται δραματικά από έξω. Μοιάζουν με το να σωπαίνεις όταν έπρεπε να μιλήσεις, να συμφωνείς με μια ομαδική απόφαση που ιδιωτικά θεωρούσες λάθος, να γελάς με ένα αστείο που πλήγωσε περισσότερο απ’ ό,τι ήξερε η παρέα, να υπογράφεις μια θέση που στην πραγματικότητα δεν ασπάζεσαι για να αποφύγεις το κόστος της διαφωνίας. Κάθε μικρή πράξη κακής πίστης σε διαμορφώνει. Κάθε μικρή πράξη ακεραιότητας σε διαμορφώνει επίσης. Ο Παύλος ρωτάει τι είδους άνθρωπος γίνεσαι από το συσσωρευμένο βάρος των αθέατων επιλογών.

Σκέψου το

  • Πού ενήργησες πρόσφατα ενάντια σε αυτό που σου έλεγε η συνείδησή σου, όχι επειδή η πράξη ήταν σαφώς λάθος, αλλά επειδή η διαφωνία ήταν δαπανηρή; Τι σου κόστισε εσωτερικά;
  • Πώς θα περιέγραφες, στη δική σου ζωή, τη διαφορά ανάμεσα σε υγιή πνευματικό αυτοέλεγχο και σε ανθυγιεινή πνευματική αυτο-καχυποψία; Πού βρίσκεται το τωρινό σου όριο;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ που βλέπεις μέσα μου, θέλω να είμαι ολόκληρος. Έχω κουραστεί να λέω ένα πράγμα και να κάνω άλλο, να έχω πεποιθήσεις για τις οποίες δεν είμαι πρόθυμος να πληρώσω το τίμημα, να ακολουθώ όταν θα έπρεπε να σταθώ ακίνητος. Δίδαξέ με να ενεργώ με πίστη — όχι με προσποιητή βεβαιότητα, αλλά με μια ειλικρινή, εμπιστευτική σχέση μαζί σου. Όταν η συνείδησή μου είναι πολύ δυνατή, ηρέμησέ την με την αλήθεια. Όταν είναι πολύ ήσυχη, ξύπνησέ την με θάρρος. Κάνε με έναν, όχι διπλό. Αμήν.