Έφηβος · Εβδομάδα 27 · Δευτέρα
Η Διεκδίκηση του Θείου Ονόματος
Στίχος απομνημόνευσης: John 8:58
Θέτοντας το σκηνικό
Το Ιωάννης 8 διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της Εορτής της Σκηνοπηγίας στην Ιερουσαλήμ, μια εβδομαδιαία γιορτή που γιορτάζει τη φροντίδα του Θεού για τον Ισραήλ στην έρημο. Ο Ιησούς βρίσκεται σε μια κλιμακούμενη συζήτηση με τους θρησκευτικούς ηγέτες στις αυλές του ναού. Η διαφωνία αφορά την ταυτότητα: Ποιος είναι ο Ιησούς και με ποια εξουσία μιλά; Οι ηγέτες τον έχουν κατηγορήσει ότι είναι Σαμαρείτης και δαιμονισμένος, που ήταν οι χειρότερες προσβολές στον κόσμο τους. Όταν η συζήτηση φτάνει στον Αβραάμ, τον ιδρυτικό πατέρα του Ισραήλ, η ένταση ανεβαίνει απότομα. Ο Αβραάμ ήταν νεκρός για σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια. Το να διεκδικήσει κανείς οποιαδήποτε προτεραιότητα απέναντι στον Αβραάμ ήταν κάτι συγκλονιστικό. Τότε ο Ιησούς λέει κάτι που κάνει τη συζήτηση να εκραγεί. Δεν λέει ότι υπήρχε πριν γεννηθεί ο Αβραάμ. Χρησιμοποιεί μια φράση σε ενεστώτα που αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός ονομάζει τον εαυτό του στην Έξοδο 3, όταν ο Μωυσής συναντά τον Θεό στον καιόμενο βάτο. Η αντίδραση είναι άμεση και σωματική: το πλήθος σηκώνει πέτρες. Σύμφωνα με τον Νόμο του Μωυσή, ο λιθοβολισμός ήταν η προβλεπόμενη ποινή για βλασφημία. Η αντίδρασή τους μας δείχνει πώς τον άκουσαν. Δεν άκουσαν έναν σοφό δάσκαλο να υπερβάλλει. Άκουσαν έναν άνθρωπο να διεκδικεί για τον εαυτό του το ανείπωτο όνομα του Θεού.
«Εγώ είμαι» πριν από τον Αβραάμ
Ο βασικός ισχυρισμός αυτού του χωρίου δεν είναι ότι ο Ιησούς είναι μεγαλύτερος από τον Αβραάμ, ή σοφότερος, ή πιο σημαντικός. Ο ισχυρισμός είναι η ταύτιση με τον Θεό που μίλησε στον Μωυσή. Απηχώντας την θεία αυτο-ονομασία από την Έξοδο, ο Ιησούς τοποθετεί τον εαυτό του μέσα στην ταυτότητα του ενός Θεού του Ισραήλ. Αυτός είναι ο υψηλότερος δυνατός ισχυρισμός που μπορούσε να κάνει ένας Ιουδαίος του πρώτου αιώνα, και ο Ιησούς τον κάνει σκόπιμα, δημόσια, στον ναό, γνωρίζοντας ποια θα είναι η αντίδραση. Η γραμματική έχει σημασία: δεν λέει «ήμουν» πριν από τον Αβραάμ. Λέει «Εγώ είμαι». Η ύπαρξη στον αιώνιο ενεστώτα ανήκει μόνο στον Θεό.
Στον κόσμο σου
Ζούμε σε μια κουλτούρα που σέβεται τον Ιησού ως ηθική φιγούρα αλλά αντιστέκεται στη θεία διεκδίκηση. Θα το ακούσετε από συμμαθητές, σε podcast, σε οικογενειακές συζητήσεις: «Ο Ιησούς ήταν σπουδαίος δάσκαλος, ένας ειρηνικός επαναστάτης, μια μορφή σοφίας». Προσέξτε πόσο συχνά το ζήτημα της θεότητας αφαιρείται σιωπηλά από τη συζήτηση. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η κίνηση δεν ήταν διαθέσιμη σε ανθρώπους που τον άκουσαν πραγματικά. Έπρεπε να αποφασίσουν: βλάσφημος ή Θεός-εν-σαρκί. Το μεσαίο μονοπάτι της ευγενικής θαυμασμού είναι μια σύγχρονη εφεύρεση. Όταν κάποιος σας προσφέρει αυτό το μεσαίο μονοπάτι, μπορείτε να ρωτήσετε ευγενικά τι κάνει με χωρία όπως αυτό.
Σκέψου το
- Αν ο Ιησούς ήξερε ότι αυτός ο ισχυρισμός θα τον έκανε να λιθοβοληθεί, γιατί νομίζεις ότι τον είπε ούτως ή άλλως, δημόσια, κατά τη διάρκεια μιας γιορτής;
- Περίγραψε μια στιγμή που άκουσες κάποιον να κάνει τον Ιησού κάτι πιο ασφαλές. Τι προστατευόταν με το να τον κάνει πιο ήπιο;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ του Αβραάμ, Θεέ του Μωυσή, Θεέ της φλεγόμενης βάτου—Εσύ ήσουν πάντα Αυτός που ονομάζεις τον εαυτό σου. Ομολογούμε ότι μερικές φορές προτιμάμε έναν μικρότερο Ιησού, πιο εύκολο να τον κουβαλήσουμε, πιο εύκολο να τον εξηγήσουμε στους φίλους μας. Δώσε μας κουράγιο να καθίσουμε με το μέγεθος αυτού που πραγματικά είπε. Όταν ο ισχυρισμός του μας αναστατώνει, μην μας αφήσεις να τρέξουμε μακριά του. Συνάντησέ μας στην αναστάτωση. Αμήν.