Έφηβος · Εβδομάδα 27 · Τρίτη
Ο Υιός του Ανθρώπου και η Επερχόμενη Κρίση
Στίχος απομνημόνευσης: Mark 14:62
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Μάρκος 14 μας τοποθετεί μέσα σε μια νυχτερινή δίκη στην αυλή του αρχιερέα. Ο Ιησούς συνελήφθη στη Γεθσημανή. Το Συνέδριο, το εβραϊκό κυβερνητικό συμβούλιο, προσπαθεί να χτίσει υπόθεση εναντίον Του, αλλά οι μάρτυρες συνεχώς αντικρούονται. Η δίκη δεν οδηγεί πουθενά. Εκνευρισμένος, ο αρχιερέας σηκώνεται και ρωτά απευθείας τον Ιησού αν είναι ο Μεσσίας, ο Υιός του Ευλογημένου. «Ο Ευλογημένος» ήταν σεβάσμιο υποκατάστατο του ονόματος του Θεού — οι Ιουδαίοι δεν πρόφεραν το θείο όνομα ελαφρά. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Ιησούς ήταν κυρίως σιωπηλός. Τότε απαντά, και η απάντησή Του ενώνει δύο από τα πιο φορτισμένα κείμενα των Εβραϊκών Γραφών. Αναφέρεται στον Δανιήλ 7, όπου μια ουράνια μορφή που ονομάζεται Υιός του Ανθρώπου πλησιάζει τον Παλαιό των Ημερών και λαμβάνει αιώνια βασιλεία. Αναφέρεται επίσης στον Ψαλμό 109, όπου κάποιος προσκαλείται να καθίσει στα δεξιά του Θεού ενώ οι εχθροί τίθενται κάτω από τα πόδια Του. Συνδυάζοντας αυτές τις δύο εικόνες, ο Ιησούς δεν λέει απλώς ότι είναι ο Μεσσίας. Διεκδικεί θέση κοσμικής εξουσίας, καθισμένος δίπλα στον ίδιο τον Θεό, επιστρέφοντας ως κριτής. Ο αρχιερέας σχίζει τα ρούχα του — η τελετουργική αντίδραση στην ακρόαση βλασφημίας — και το συμβούλιο καταλήγει στην ετυμηγορία: αξίζει θάνατο.
Εξουσία στα δεξιά του Θεού
Η αξίωση σε αυτή τη σκηνή της δίκης είναι πολυεπίπεδη. Ο Ιησούς αποδέχεται τον τίτλο του Μεσσία, τον οποίο ένας πιστός Ιουδαίος θα μπορούσε να δεχθεί χωρίς να διεκδικεί θεότητα. Αλλά αμέσως αναδιατυπώνει την ερώτηση με τους δικούς του όρους. Συνδέει τον ουράνιο Υιό του Ανθρώπου από τον Δανιήλ με τη μορφή που κάθεται στα δεξιά του Θεού από τον Ψαλμό 109. Ο Υιός του Ανθρώπου στον Δανιήλ δεν είναι απλώς ένας ανθρώπινος απελευθερωτής· έρχεται πάνω στα σύννεφα, εικόνα που στις Εβραϊκές Γραφές ανήκει μόνο στον ίδιο τον Θεό. Το να κάθεται στα δεξιά του Θεού είναι θέση κοινής εξουσίας. Ο Ιησούς ισχυρίζεται ότι είναι ο εσχατολογικός κριτής που θα επιστρέψει με θεϊκή δόξα. Το σχίσιμο των ρούχων του αρχιερέα δεν είναι υπερβολική αντίδραση· είναι η απάντηση κάποιου που άκουσε την υψηλότερη δυνατή αξίωση και την απέρριψε.
Στον κόσμο σου
Η εξουσία και η κρίση κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα, συμπεριλαμβανομένων των χριστιανών. Προτιμούμε τον Ιησού που ευλογεί τα παιδιά και λέει ιστορίες για το χαμένο πρόβατο. Νιώθουμε λιγότερο άνετα με τον Ιησού που ισχυρίζεται ότι είναι ο επερχόμενος κριτής κάθε ανθρώπινης ζωής. Αλλά παρατήρησε τι συμβαίνει όταν διαγράφουμε την αξίωση της κρίσης: χάνουμε επίσης την ελπίδα δικαιοσύνης για τα θύματα. Οι επιζώντες κακοποίησης, οι πρόσφυγες εγκαταλελειμμένοι στα σύνορα, τα παιδιά που συνθλίβονται από συστήματα — η ελπίδα τους είναι ότι κάποιος με πραγματική εξουσία θα διορθώσει τα πράγματα μια μέρα. Ένας Ιησούς που δεν κρίνει ποτέ είναι ένας Ιησούς που δεν δικαιώνει ποτέ. Ο θρόνος και ο σταυρός πηγαίνουν μαζί.
Σκέψου το
- Γιατί ο Ιησούς, ενώ δικάζεται για τη ζωή Του, επιλέγει αυτή τη στιγμή για να κάνει την υψηλότερη δημόσια αξίωσή Του αντί να παραμείνει σιωπηλός;
- Πού στη δική σου ζωή ή στον κόσμο νιώθεις την επιθυμία για έναν κριτή με πραγματική εξουσία; Τι αποκαλύπτει αυτή η επιθυμία;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Κύριε Ιησού, στάθηκες μπροστά στο συμβούλιο και δεν δίστασες. Ονόμασες τον εαυτό σου, και αυτό σου κόστισε τα πάντα. Θέλουμε να σε ακολουθήσουμε, αλλά συχνά φοβόμαστε μήπως μας παρεξηγήσουν, μας κοροϊδέψουν ή μας αποκλείσουν. Δίδαξέ μας το σταθερό είδος θάρρους που δεν εξαρτάται από το αποτέλεσμα. Εμπιστευόμαστε ότι μια μέρα θα ισιώσεις κάθε στραβό πράγμα. Μέχρι τότε, κράτησέ μας. Αμήν.