Έφηβος · Εβδομάδα 27 · Παρασκευή
Εβδομάδα 27: ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΙΣΧΥΡΙΣΤΗΚΕ — Σύνθεση & Κουίζ
Στίχος απομνημόνευσης: Mark 14:62
ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΙΣΧΥΡΙΣΤΗΚΕ
Αυτή την εβδομάδα σταθήκαμε σε δύο σκηνές χωρισμένες από χρόνια αλλά ενωμένες με μία μόνο ερώτηση: ποιος λέει αυτός ο άνθρωπος ότι είναι; Στις αυλές του ναού κατά τη διάρκεια της εορτής των Σκηνών, ο Ιησούς τοποθετεί τον εαυτό Του μέσα στη θεία αυτο-ονομασία από τον καιόμενο βάτο. Στην αυλή του αρχιερέα τη νύχτα, διεκδικεί τον θρόνο στα δεξιά του Θεού και τον ρόλο του κοσμικού κριτή από τον Δανιήλ 7. Και οι δύο σκηνές τελειώνουν με θανατική καταδίκη, μία απόπειρα από τον όχλο και μία επικυρωμένη από το συμβούλιο. Οι αντιδράσεις των συγχρόνων Του είναι από μόνες τους απόδειξη. Δεν άπλωσαν χέρια για πέτρες επειδή ήταν ένας καλός ηθικός δάσκαλος. Έσχισαν τα ρούχα τους επειδή Τον άκουσαν να διεκδικεί αυτό που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να διεκδικήσει χωρίς να διαπράξει τη βαθύτερη αμαρτία που αναγνώριζε η παράδοσή τους—ή να λέει την βαθύτερη αλήθεια προς την οποία έδειχνε η παράδοσή τους. Οι δύο βασικοί στίχοι αγκυρώνουν την εβδομάδα. John 8:58 μας δίνει το αιώνιο "Εγώ είμαι", την ύπαρξη στον ενεστώτα χρόνο που ανήκει μόνο στον Θεό. Mark 14:62 μας δίνει την ενωμένη εικόνα του ουράνιου Υιού του Ανθρώπου και της ενθρονισμένης μορφής στα δεξιά του Θεού. Μαζί αυτά τα κείμενα κλείνουν την πόρτα στη μείωση του "καλού δασκάλου". Ένας καλός δάσκαλος δεν λέει αυτά τα πράγματα· ή αν τα λέει, δεν είναι καλός δάσκαλος. Οι έντιμες επιλογές περιορίζονται σε δύο: είτε ο Ιησούς είναι αυτός που είπε ότι είναι, είτε ήταν βαθιά λανθασμένος ή ανέντιμος. Ο πολιτισμός μας θέλει μια τρίτη επιλογή που τα ίδια τα κείμενα δεν παρέχουν. Το κόστος του να πάρουμε τον ισχυρισμό στα σοβαρά είναι υψηλό. Διαταράσσει τα πλαίσιά μας, ζητά τη λατρεία μας, επαναπροσδιορίζει τις ελπίδες μας και μας δεσμεύει σε μια κοινότητα που συχνά απέτυχε να ζήσει σύμφωνα με Αυτόν. Αλλά το κόστος της απόρριψης του ισχυρισμού είναι επίσης υψηλό. Χάνουμε τον μόνο κριτή που έχει πραγματικά σηκώσει το βάρος του ανθρώπινου πόνου, τη μόνη εξουσία που βρέθηκε στην κάτω πλευρά άδικων αποφάσεων. Αυτή η εβδομάδα δεν σας ζητά να διευθετήσετε το ερώτημα μια για πάντα. Σας ζητά να σταματήσετε να προσποιείστε ότι το ερώτημα είναι μικρό.
Σκέψου το
- Κοιτάζοντας πίσω στην εβδομάδα, ποια στιγμή ή επιχείρημα σας ενοχλούσε περισσότερο; Γιατί αυτό;
- Γράψτε ένα γράμμα σε έναν φίλο που συμπαθεί τον Ιησού ως δάσκαλο αλλά απορρίπτει τη θεότητά Του. Τι θα του λέγατε πραγματικά;
Συνθέτοντας την εβδομάδα
Αυτή την εβδομάδα σταθήκαμε σε δύο σκηνές χωρισμένες από χρόνια αλλά ενωμένες με μία μόνο ερώτηση: ποιος λέει αυτός ο άνθρωπος ότι είναι; Στις αυλές του ναού κατά τη διάρκεια της εορτής των Σκηνών, ο Ιησούς τοποθετεί τον εαυτό Του μέσα στη θεία αυτο-ονομασία από τον καιόμενο βάτο. Στην αυλή του αρχιερέα τη νύχτα, διεκδικεί τον θρόνο στα δεξιά του Θεού και τον ρόλο του κοσμικού κριτή από τον Δανιήλ 7. Και οι δύο σκηνές τελειώνουν με θανατική καταδίκη, μία απόπειρα από τον όχλο και μία επικυρωμένη από το συμβούλιο. Οι αντιδράσεις των συγχρόνων Του είναι από μόνες τους απόδειξη. Δεν άπλωσαν χέρια για πέτρες επειδή ήταν ένας καλός ηθικός δάσκαλος. Έσχισαν τα ρούχα τους επειδή Τον άκουσαν να διεκδικεί αυτό που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να διεκδικήσει χωρίς να διαπράξει τη βαθύτερη αμαρτία που αναγνώριζε η παράδοσή τους—ή να λέει την βαθύτερη αλήθεια προς την οποία έδειχνε η παράδοσή τους. Οι δύο βασικοί στίχοι αγκυρώνουν την εβδομάδα. John 8:58 μας δίνει το αιώνιο "Εγώ είμαι", την ύπαρξη στον ενεστώτα χρόνο που ανήκει μόνο στον Θεό. Mark 14:62 μας δίνει την ενωμένη εικόνα του ουράνιου Υιού του Ανθρώπου και της ενθρονισμένης μορφής στα δεξιά του Θεού. Μαζί αυτά τα κείμενα κλείνουν την πόρτα στη μείωση του "καλού δασκάλου". Ένας καλός δάσκαλος δεν λέει αυτά τα πράγματα· ή αν τα λέει, δεν είναι καλός δάσκαλος. Οι έντιμες επιλογές περιορίζονται σε δύο: είτε ο Ιησούς είναι αυτός που είπε ότι είναι, είτε ήταν βαθιά λανθασμένος ή ανέντιμος. Ο πολιτισμός μας θέλει μια τρίτη επιλογή που τα ίδια τα κείμενα δεν παρέχουν. Το κόστος του να πάρουμε τον ισχυρισμό στα σοβαρά είναι υψηλό. Διαταράσσει τα πλαίσιά μας, ζητά τη λατρεία μας, επαναπροσδιορίζει τις ελπίδες μας και μας δεσμεύει σε μια κοινότητα που συχνά απέτυχε να ζήσει σύμφωνα με Αυτόν. Αλλά το κόστος της απόρριψης του ισχυρισμού είναι επίσης υψηλό. Χάνουμε τον μόνο κριτή που έχει πραγματικά σηκώσει το βάρος του ανθρώπινου πόνου, τη μόνη εξουσία που βρέθηκε στην κάτω πλευρά άδικων αποφάσεων. Αυτή η εβδομάδα δεν σας ζητά να διευθετήσετε το ερώτημα μια για πάντα. Σας ζητά να σταματήσετε να προσποιείστε ότι το ερώτημα είναι μικρό.
Ας προσευχηθούμε μαζί
Κύριε Ιησού, αυτή την εβδομάδα σε κοιτάξαμε κατάματα. Ακούσαμε τον ισχυρισμό σου ότι μοιράζεσαι το όνομα του Θεού, ότι κάθεσαι στα δεξιά Του, ότι θα επιστρέψεις ως κριτής. Δεν προσποιούμαστε ότι τα έχουμε επεξεργαστεί όλα. Κάποιοι από εμάς είναι σίγουροι. Κάποιοι από εμάς παλεύουν. Κάποιοι από εμάς φοβούνται. Συνάντησέ τον καθένα από εμάς εκεί που βρίσκεται. Μην μας αφήσεις να γλιστρήσουμε πίσω σε μια μικρότερη εκδοχή σου από συνήθεια. Αξίζεις τον αγώνα. Αμήν.