Έφηβος · Εβδομάδα 29 · Παρασκευή
Εβδομάδα 29: ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ Ή ΚΑΘΟΛΟΥ — Σύνθεση & Κουίζ
Στίχος απομνημόνευσης: Luke 14:25-33
ΚΥΡΙΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ Ή ΚΑΘΟΛΟΥ
Το απόσπασμα αυτής της εβδομάδας είναι ένα συνεχές επιχείρημα που ο Λουκάς τακτοποιεί προσεκτικά. Ο Ιησούς περιβάλλεται από πλήθος του οποίου ο ενθουσιασμός ξεπερνά την κατανόηση. Αντί να αξιοποιήσει αυτόν τον ενθουσιασμό, τον αντιμετωπίζει. Κάθε εικόνα που προσφέρει αποκαλύπτει διαφορετικό στρώμα της ίδιας αξίωσης. Η σκληρή γλώσσα για την οικογένεια (εδ. 25-26) αντιμετωπίζει το στρώμα της πίστης: ο Ιησούς αρνείται να τοποθετηθεί δίπλα σε άλλες απόλυτες δεσμεύσεις. Η γλώσσα του σταυρού (εδ. 27) αντιμετωπίζει το στρώμα της ορατότητας: η μαθητεία δεν μπορεί να είναι εντελώς ιδιωτική και να παραμένει η ίδια. Ο οικοδόμος και ο βασιλιάς (εδ. 28-32) αντιμετωπίζουν το στρώμα του υπολογισμού: η συναισθηματική ορμή δεν είναι το ίδιο με νηφάλια δέσμευση. Η γλώσσα της απάρνησης και του αλατιού (εδ. 33-35) αντιμετωπίζει το στρώμα της λειτουργίας: ο μαθητής προορίζεται να κάνει πραγματικά κάτι στον κόσμο, όχι απλώς να ταυτίζεται με μια ετικέτα. Μαζί, αυτές οι τέσσερις κινήσεις σχηματίζουν μία μόνο αξίωση που ονομάζει ο τίτλος της ενότητας: ο Ιησούς ζητά να είναι Κύριος των πάντων ή, με τα δικά Του λόγια, τίποτα απολύτως. Δεν προσφέρει βαθμίδα μερικής μαθητείας. Η ειλικρίνεια αυτού είναι εντυπωσιακή. Τα περισσότερα θρησκευτικά κινήματα στην ιστορία έχουν απαλύνει τις απαιτήσεις τους καθώς μεγάλωναν. Ο Ιησούς κάνει το αντίθετο στο απόγειο της δημοτικότητάς Του. Αυτό από μόνο του είναι δεδομένο που αξίζει να σταθμιστεί όταν αξιολογείς τις αξιώσεις που κάνει για τον εαυτό Του. Αν είναι αυτός που οι Ευαγγέλια Τον παρουσιάζουν — η ενσαρκωμένη παρουσία του Θεού ανάμεσά μας —, τότε η ολοκληρωτική αφοσίωση δεν είναι ακραία· είναι κατάλληλη. Αν δεν είναι, η απαίτηση δεν είναι βιώσιμη. Δεν υπάρχει ενδιάμεση θέση που αφήνει ανοιχτή το κείμενο. Η εβδομάδα τελειώνει, λοιπόν, όχι με μια τακτοποιημένη εφαρμογή αλλά με μια ερώτηση που τοποθετείται σταθερά στα χέρια σου: τι θα κάνεις πραγματικά με αυτό το Πρόσωπο; Η ενότητα για τις αξιώσεις και τις αποδείξεις του Ιησού υποθέτει ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να σου τεθεί αυτή η ερώτηση και να απαντήσεις χωρίς δισταγμό.
Συνθέτοντας την εβδομάδα
Το απόσπασμα αυτής της εβδομάδας είναι ένα συνεχές επιχείρημα που ο Λουκάς τακτοποιεί προσεκτικά. Ο Ιησούς περιβάλλεται από πλήθος του οποίου ο ενθουσιασμός ξεπερνά την κατανόηση. Αντί να αξιοποιήσει αυτόν τον ενθουσιασμό, τον αντιμετωπίζει. Κάθε εικόνα που προσφέρει αποκαλύπτει διαφορετικό στρώμα της ίδιας αξίωσης. Η σκληρή γλώσσα για την οικογένεια (εδ. 25-26) αντιμετωπίζει το στρώμα της πίστης: ο Ιησούς αρνείται να τοποθετηθεί δίπλα σε άλλες απόλυτες δεσμεύσεις. Η γλώσσα του σταυρού (εδ. 27) αντιμετωπίζει το στρώμα της ορατότητας: η μαθητεία δεν μπορεί να είναι εντελώς ιδιωτική και να παραμένει η ίδια. Ο οικοδόμος και ο βασιλιάς (εδ. 28-32) αντιμετωπίζουν το στρώμα του υπολογισμού: η συναισθηματική ορμή δεν είναι το ίδιο με νηφάλια δέσμευση. Η γλώσσα της απάρνησης και του αλατιού (εδ. 33-35) αντιμετωπίζει το στρώμα της λειτουργίας: ο μαθητής προορίζεται να κάνει πραγματικά κάτι στον κόσμο, όχι απλώς να ταυτίζεται με μια ετικέτα. Μαζί, αυτές οι τέσσερις κινήσεις σχηματίζουν μία μόνο αξίωση που ονομάζει ο τίτλος της ενότητας: ο Ιησούς ζητά να είναι Κύριος των πάντων ή, με τα δικά Του λόγια, τίποτα απολύτως. Δεν προσφέρει βαθμίδα μερικής μαθητείας. Η ειλικρίνεια αυτού είναι εντυπωσιακή. Τα περισσότερα θρησκευτικά κινήματα στην ιστορία έχουν απαλύνει τις απαιτήσεις τους καθώς μεγάλωναν. Ο Ιησούς κάνει το αντίθετο στο απόγειο της δημοτικότητάς Του. Αυτό από μόνο του είναι δεδομένο που αξίζει να σταθμιστεί όταν αξιολογείς τις αξιώσεις που κάνει για τον εαυτό Του. Αν είναι αυτός που οι Ευαγγέλια Τον παρουσιάζουν — η ενσαρκωμένη παρουσία του Θεού ανάμεσά μας —, τότε η ολοκληρωτική αφοσίωση δεν είναι ακραία· είναι κατάλληλη. Αν δεν είναι, η απαίτηση δεν είναι βιώσιμη. Δεν υπάρχει ενδιάμεση θέση που αφήνει ανοιχτή το κείμενο. Η εβδομάδα τελειώνει, λοιπόν, όχι με μια τακτοποιημένη εφαρμογή αλλά με μια ερώτηση που τοποθετείται σταθερά στα χέρια σου: τι θα κάνεις πραγματικά με αυτό το Πρόσωπο; Η ενότητα για τις αξιώσεις και τις αποδείξεις του Ιησού υποθέτει ότι είσαι αρκετά μεγάλος για να σου τεθεί αυτή η ερώτηση και να απαντήσεις χωρίς δισταγμό.
Ας προσευχηθούμε μαζί
Ιησού, δεν το έχεις κάνει εύκολο, και είμαι ευγνώμων που δεν το έχεις κάνει. Δεν θα εμπιστευόμουν μια εκδοχή σου που ζητούσε λιγότερα. Βοήθησέ με να σταθμίσω τις αξιώσεις σου με ειλικρίνεια αυτή την εβδομάδα. Όπου είμαι έτοιμος να πω ναι, δώσε μου θάρρος. Όπου ακόμα παλεύω, δώσε μου υπομονή και πνευματική εντιμότητα. Να είσαι Κύριος αυτού που μπορώ να δώσω τώρα, και συνέχισε να εργάζεσαι για τα υπόλοιπα. Αμήν.