Έφηβος · Εβδομάδα 31 · Δευτέρα
Περιμένοντας την Υπόσχεση
Στίχος απομνημόνευσης: Acts 1:8
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Λουκάς έγραψε τις Πράξεις ως δεύτερο τόμο ενός ενιαίου έργου απευθυνόμενο σε έναν άνδρα ονόματι Θεόφιλο. Ο πρώτος τόμος, το Ευαγγέλιο του Λουκά, παρακολούθησε όσα ο Ιησούς άρχισε να κάνει και να διδάσκει. Ο δεύτερος τόμος ισχυρίζεται ότι ο ίδιος Ιησούς συνεχίζει να ενεργεί, τώρα μέσω των μαθητών Του που ενδυναμώθηκαν από το Πνεύμα. Το πρώτο κεφάλαιο βρίσκεται σε ένα παράξενο μεταίχμιο: οι εμφανίσεις της ανάστασης τελείωσαν, η εκκλησία δεν έχει αρχίσει ακόμη. Ο Ιησούς αναλαμβάνεται και οι μαθητές λαμβάνουν εντολή να περιμένουν στην Ιερουσαλήμ. Το πολιτισμικό πλαίσιο έχει σημασία. Η Ιερουσαλήμ ήταν υπό ρωμαϊκή κατοχή, διοικούμενη τοπικά από ηγεμόνες-πελάτες και γεμάτη προσκυνητές που προετοιμάζονταν για την Πεντηκοστή. Οι μαθητές ήταν μια μικρή, τραυματισμένη μειονότητα με έναν ηγέτη που είχε εκτελεστεί από το κράτος και τον οποίο ισχυρίζονταν ότι αναστήθηκε. Η απόφασή τους να μείνουν μαζί, να προσευχηθούν και να αναδιοργανώσουν την ηγεσία αντικαθιστώντας τον Ιούδα με τον Ματθία δείχνει ότι καταλάβαιναν τον εαυτό τους ως συνεχιζόμενη κοινότητα με δημόσια αποστολή, όχι ως ιδιωτική ομάδα πένθους.
Η Ανάληψη και η αποστολική μαρτυρία
Η μαρτυρία δεν είναι χαρακτηριστικό προσωπικότητας που δίνεται στους εξωστρεφείς. Στις Πράξεις 1, ο Ιησούς αναδιατυπώνει το ερώτημα των ακολούθων Του για πολιτική αποκατάσταση κατευθύνοντάς τους προς τα έξω: το έργο τους δεν είναι να προβλέψουν το χρονοδιάγραμμα της βασιλείας αλλά να μαρτυρήσουν, σε διευρυνόμενους κύκλους, όσα είδαν. Η Ανάληψη έχει σημασία γιατί τοποθετεί τον αναστημένο Ιησού στην εξουσία ενώ αφήνει το ορατό έργο σε μια κοινότητα που θα ενδυναμωθεί, όχι θα εγκαταλειφθεί. Η αναμονή, λοιπόν, δεν είναι παθητικότητα. Είναι η στάση ανθρώπων που ξέρουν ότι δεν μπορούν να κατασκευάσουν το Πνεύμα και αρνούνται να ξεκινήσουν την αποστολή με δικές τους δυνάμεις.
Στον κόσμο σου
Σκέψου το χρονιά κενό, την αίθουσα αναμονής, την περίοδο μετά την αποφοίτηση όταν τίποτα δεν έχει ξεκινήσει ακόμη. Ο δυτικός πολιτισμός αντιμετωπίζει την αναμονή ως χαμένο χρόνο. Οι μαθητές την αντιμετώπισαν ως διαμόρφωση. Ένας μαθητής λυκείου που περνά ένα καλοκαίρι προσευχόμενος για μια κλήση, μιλώντας με μέντορες και υπηρετώντας τοπικά κάνει κάτι δομικά παρόμοιο με το υπερῴον: αρνείται να ξεκινήσει μόνο με τη δική του θέληση.
Σκέψου το
- Πού στη ζωή σου τώρα σου ζητείται να περιμένεις αντί να ενεργείς, και ποια είναι η διαφορά μεταξύ ιερής αναμονής και αποφυγής;
- Αν η μαρτυρία σου πρέπει να διευρύνεται σε κύκλους (σπίτι, πόλη, περιοχή, κόσμος), ποιον κύκλο παραλείπεις και γιατί;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ που στέλνεις και Θεέ που περιμένεις, παραδεχόμαστε ότι προτιμάμε τα σχέδια από τις υποσχέσεις. Θέλουμε χρονοδιαγράμματα που δεν μας έχεις δώσει. Δίδαξέ μας να μένουμε στο δωμάτιο όταν μας ζητάς να μείνουμε, και να βγαίνουμε στον δρόμο όταν μας στέλνεις. Ονομάζουμε τα μέρη που είμαστε κουρασμένοι, τα μέρη που αμφιβάλλουμε αν η αποστολή είναι αληθινή, και τα μέρη που φοβόμαστε ότι η φωνή μας δεν μετράει. Άδειασε πάνω μας αυτό που δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε μόνοι μας. Αμήν.