Έφηβος · Εβδομάδα 32 · Δευτέρα
Ο Ύμνος του Χριστού
Στίχος απομνημόνευσης: Philippians 2:5-11
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Παύλος έγραψε την προς Φιλιππησίους γύρω στο 62 μ.Χ., πιθανότατα από μια ρωμαϊκή φυλακή. Η επιστολή είναι ασυνήθιστα ζεστή, σχεδόν προσωπική. Η Φίλιπποι ήταν ρωμαϊκή αποικία στη Μακεδονία, γεμάτη από απόστρατους στρατιώτες και περήφανη πολιτική ταυτότητα. Μέσα σε μια πρακτική παράκληση για ενότητα, ο Παύλος βάζει κάτι εντυπωσιακό: ένα ποίημα για τον Ιησού. Οι περισσότεροι μελετητές από διάφορες παραδόσεις συμφωνούν ότι οι Φιλιππησίους 2:6-11 δεν γράφτηκαν εκείνη τη στιγμή. Ο ρυθμός, οι παράλληλες γραμμές και το ασυνήθιστο λεξιλόγιο δείχνουν ότι ο Παύλος παραθέτει ή προσαρμόζει έναν πρώιμο χριστιανικό ύμνο που ήδη γνώριζαν οι αναγνώστες του. Αν ισχύει αυτό, το χωρίο μπορεί να είναι ένα από τα παλαιότερα κομμάτια χριστιανικής λατρείας που έχουμε, παλαιότερο και από την ίδια την επιστολή. Αυτό έχει ιστορική σημασία. Μέσα σε περίπου τριάντα χρόνια από τη σταύρωση, οι πιστοί τραγουδούσαν ήδη για τον Ιησού με λόγια που προορίζονταν μόνο για τον Θεό. Ο ύμνος έχει σαφές σχήμα, που συχνά λέγεται σχήμα V. Ξεκινά με τον Χριστό στη μορφή του Θεού. Κατεβαίνει με το να αδειάσει τον εαυτό του, να πάρει μορφή δούλου, να γίνει άνθρωπος και να πεθάνει στον σταυρό. Έπειτα ανεβαίνει ξανά: ο Θεός τον εξυψώνει, του δίνει το όνομα πάνω από κάθε όνομα και κάθε γόνατο σκύβει. Η προς τα κάτω και προς τα πάνω κίνηση δεν είναι στολίδι. Είναι το θεολογικό επιχείρημα.
Ύμνος για την κάθοδο και την εξύψωση του Χριστού
Ο Παύλος δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία· κάνει μια διδασκαλία με τη μορφή του κειμένου. Η θέση του Χριστού δεν ήταν κάτι που έπρεπε να κρατήσει σφιχτά. Ο αιώνιος Υιός διάλεξε να κατέβει. Άδειασε τον εαυτό του· το ελληνικό ρήμα είναι «κενόω», από όπου βγαίνει η λέξη «κένωση». Οι θεολόγοι συζητούν εδώ και αιώνες τι ακριβώς άδειασε. Τη δύναμή του; Την ανεξάρτητη χρήση των θείων ιδιοτήτων του; Τη δόξα του; Ο ύμνος δεν το διευκρινίζει, και αυτή η συγκράτηση είναι μέρος της σοφίας του. Αυτό που τονίζει είναι η κατεύθυνση: από την ισότητα με τον Θεό μέχρι τον θάνατο σκλάβου. Έπειτα ο Θεός αντιστρέφει την κίνηση. Τα λόγια για την εξύψωση θυμίζουν τον Ησαΐα, όπου κάθε γόνατο σκύβει μόνο στον Κύριο. Ο ύμνος δίνει την ίδια λατρεία στον Ιησού. Πρόκειται για πολύ υψηλή χριστολογία, που τραγουδιέται από πιστούς που ακόμα θεωρούσαν τον εαυτό τους μονοθεϊστές. Μετράει και ο στίχος-πλαίσιο. Ο Παύλος εισάγει τον ύμνο λέγοντας στους Φιλιππησίους να έχουν το ίδιο φρόνημα μεταξύ τους. Το κοσμικό δράμα δεν είναι αφηρημένη διδασκαλία. Είναι το παράδειγμα για το πώς οι χριστιανοί φέρονται ο ένας στον άλλον σε μια εκκλησία που μαλώνει.
Στον κόσμο σου
Πρόσεξε πώς κινείται η δύναμη στο σχολείο σου, στην ομάδα σου, στην ομαδική συνομιλία σου. Η συνηθισμένη σκέψη είναι ότι η θέση είναι κάτι που αρπάζεις και προστατεύεις. Οι influencers φροντίζουν την εικόνα τους· οι πολιτικοί ποζάρουν· οι συμμαθητές ανταγωνίζονται. Ο ύμνος προτείνει μια διαφορετική φυσική. Η αληθινή δόξα, σε αυτή την ιστορία, περνά πρώτα από την προς τα κάτω κίνηση. Δεν είναι τέχνασμα παραγωγικότητας. Είναι μια κοσμοθεωρία που λέει ότι το σύμπαν έχει σχήμα σταυρού πριν έχει σχήμα θρόνου.
Σκέψου το
- Αν οι Φιλιππησίους 2:6-11 είναι πραγματικά ένας ύμνος από την πρώτη γενιά χριστιανών, τι αλλάζει αυτό στις απόψεις ότι η «υψηλή χριστολογία» ήταν μια καθυστερημένη εφεύρεση;
- Πού στη δική σου ζωή νιώθεις την έλξη να αρπάξεις θέση αντί να την αφήσεις, και τι θα σου κόστιζε πραγματικά «το ίδιο φρόνημα» αυτή την εβδομάδα;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Ιησού, το τραγούδι λέει ότι κατέβηκες πριν ανέβεις. Παραδέχομαι ότι θέλω το ανέβασμα χωρίς το κατέβασμα. Θέλω να με σέβονται, να με προσέχουν, να είμαι ασφαλής. Δίδαξέ με το σχήμα της ιστορίας σου μέχρι να γίνει το σχήμα της δικής μου. Όπου κρατιέμαι σφιχτά, χαλάρωσε το κράτημά μου. Όπου προσποιούμαι, ηρέμησέ με. Και όταν δεν μπορώ να καταλάβω ποιος είσαι, άσε με τουλάχιστον να είμαι πρόθυμος να σε λατρέψω. Αμήν.