Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 33 · Παρασκευή

Εβδομάδα 33: ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ & ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΙΑΙΡΟΥΝΤΑΙ — Σύνθεση & Κουίζ

Στίχος απομνημόνευσης: Ephesians 2:8-9

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ & ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΙΑΙΡΟΥΝΤΑΙ

Αυτή την εβδομάδα παρακολουθήσαμε ένα ενιαίο επιχείρημα μέσα από τέσσερα χωρία και περίπου χίλια πεντακόσια χρόνια εκκλησιαστικής ιστορίας. Ξεκινήσαμε με τη διάγνωση από την προς Ρωμαίους: κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από το υπόβαθρό του, υπολείπεται της ζωής που προόριζε ο Θεός για εμάς. Στη συνέχεια περάσαμε στη θεραπεία από την προς Εφεσίους: η απάντηση του Θεού είναι δώρο, που λαμβάνεται με πίστη, ποτέ δεν κερδίζεται. Έπειτα ρωτάμε τι συμβαίνει όταν παραδόσεις αναπτύσσονται γύρω από αυτό το δώρο και αρχίζουν να το συσκοτίζουν. Η προς Γαλάτας απαντά: ακόμα και οι ιερές παραδόσεις πρέπει να μετρώνται με το ευαγγέλιο το ίδιο, γιατί το έργο του Χριστού, όχι η θρησκευτική μας επίδοση, είναι αυτό που μας κάνει σωστούς ενώπιον του Θεού. Τέλος, ρωτάμε τι συμβαίνει όταν κοινότητες των σωσμένων αρχίζουν να πολεμούν η μία την άλλη για δασκάλους, φυλές και μάρκες. Η προς Κορινθίους απαντά: ο φατριασμός έρχεται σε αντίθεση με το ευαγγέλιο που μας ενώνει. Τώρα προσθέτουμε την ιστορία από πάνω. Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση του 1500 ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, μια προσπάθεια να εφαρμοστεί η αρχή της προς Γαλάτας σε μια εκκλησία που πολλοί πίστευαν ότι είχε παρεκκλίνει. Στη χειρότερη, παρήγαγε ακριβώς το πρόβλημα των Κορινθίων σε μαζική κλίμακα, με μεταρρυθμιστές και αντιμεταρρυθμιστές να αναθεματίζουν ο ένας τον άλλον και την Ευρώπη να πολεμά πολέμους για τη θεολογία της κοινωνίας. Οι σύγχρονοι Χριστιανοί κληρονομούν και τις δύο παραδόσεις. Τα βασικά εδάφια αυτής της εβδομάδας μοιράζονται ένα νήμα: η σωτηρία είναι δώρο του Θεού, που λαμβάνεται με πίστη, διαθέσιμο σε όλους με τους ίδιους όρους. Αυτή η κοινή ομολογία είναι το πάτωμα κάτω από κάθε νόμιμη χριστιανική παράδοση. Πάνω από αυτό το πάτωμα, η εκκλησία ήταν πάντα ποικιλόμορφη, μερικές φορές οδυνηρά διαιρεμένη, μερικές φορές όμορφα ποικίλη. Η ώριμη στάση δεν είναι ούτε να ρομαντικοποιούμε την ενότητα ούτε να δεχόμαστε τη διαίρεση ως τελική. Είναι να εργαζόμαστε, στην τοπική μας εκκλησία και στις φιλίες μας πέρα από παραδόσεις, να κρατάμε τον πυρήνα του ευαγγελίου σφιχτά και τα δευτερεύοντα ζητήματα χαλαρά. Αυτό είναι πιο δύσκολο από το να διαλέγουμε μια φυλή. Είναι επίσης πιο κοντά σε αυτό που ο Παύλος, και ο Ιησούς πριν από αυτόν, πραγματικά ζήτησαν.

Σκέψου το

  • Κοιτώντας πίσω σε όλη την εβδομάδα, ποιο από τα τέσσερα χωρία σας προκάλεσε περισσότερο προσωπικά, και τι θα κόστιζε το να το πάρετε στα σοβαρά;
  • Αν έπρεπε να εξηγήσετε σε έναν φίλο που έχει απομακρυνθεί από τον Χριστιανισμό γιατί η εκκλησία είναι τόσο διαιρεμένη και όμως ακόμα αξίζει να την πάρουμε στα σοβαρά, τι θα λέγατε πραγματικά;

Συνθέτοντας την εβδομάδα

Αυτή την εβδομάδα παρακολουθήσαμε ένα ενιαίο επιχείρημα μέσα από τέσσερα χωρία και περίπου χίλια πεντακόσια χρόνια εκκλησιαστικής ιστορίας. Ξεκινήσαμε με τη διάγνωση από την προς Ρωμαίους: κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από το υπόβαθρό του, υπολείπεται της ζωής που προόριζε ο Θεός για εμάς. Στη συνέχεια περάσαμε στη θεραπεία από την προς Εφεσίους: η απάντηση του Θεού είναι δώρο, που λαμβάνεται με πίστη, ποτέ δεν κερδίζεται. Έπειτα ρωτάμε τι συμβαίνει όταν παραδόσεις αναπτύσσονται γύρω από αυτό το δώρο και αρχίζουν να το συσκοτίζουν. Η προς Γαλάτας απαντά: ακόμα και οι ιερές παραδόσεις πρέπει να μετρώνται με το ευαγγέλιο το ίδιο, γιατί το έργο του Χριστού, όχι η θρησκευτική μας επίδοση, είναι αυτό που μας κάνει σωστούς ενώπιον του Θεού. Τέλος, ρωτάμε τι συμβαίνει όταν κοινότητες των σωσμένων αρχίζουν να πολεμούν η μία την άλλη για δασκάλους, φυλές και μάρκες. Η προς Κορινθίους απαντά: ο φατριασμός έρχεται σε αντίθεση με το ευαγγέλιο που μας ενώνει. Τώρα προσθέτουμε την ιστορία από πάνω. Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση του 1500 ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, μια προσπάθεια να εφαρμοστεί η αρχή της προς Γαλάτας σε μια εκκλησία που πολλοί πίστευαν ότι είχε παρεκκλίνει. Στη χειρότερη, παρήγαγε ακριβώς το πρόβλημα των Κορινθίων σε μαζική κλίμακα, με μεταρρυθμιστές και αντιμεταρρυθμιστές να αναθεματίζουν ο ένας τον άλλον και την Ευρώπη να πολεμά πολέμους για τη θεολογία της κοινωνίας. Οι σύγχρονοι Χριστιανοί κληρονομούν και τις δύο παραδόσεις. Τα βασικά εδάφια αυτής της εβδομάδας μοιράζονται ένα νήμα: η σωτηρία είναι δώρο του Θεού, που λαμβάνεται με πίστη, διαθέσιμο σε όλους με τους ίδιους όρους. Αυτή η κοινή ομολογία είναι το πάτωμα κάτω από κάθε νόμιμη χριστιανική παράδοση. Πάνω από αυτό το πάτωμα, η εκκλησία ήταν πάντα ποικιλόμορφη, μερικές φορές οδυνηρά διαιρεμένη, μερικές φορές όμορφα ποικίλη. Η ώριμη στάση δεν είναι ούτε να ρομαντικοποιούμε την ενότητα ούτε να δεχόμαστε τη διαίρεση ως τελική. Είναι να εργαζόμαστε, στην τοπική μας εκκλησία και στις φιλίες μας πέρα από παραδόσεις, να κρατάμε τον πυρήνα του ευαγγελίου σφιχτά και τα δευτερεύοντα ζητήματα χαλαρά. Αυτό είναι πιο δύσκολο από το να διαλέγουμε μια φυλή. Είναι επίσης πιο κοντά σε αυτό που ο Παύλος, και ο Ιησούς πριν από αυτόν, πραγματικά ζήτησαν.

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ ολόκληρης της εκκλησίας, σε κάθε αιώνα και σε κάθε ήπειρο, σε ευχαριστούμε για το δώρο που δεν εξαρτάται από το αν εγώ θα το κάνω σωστά. Σε ευχαριστούμε για τους μεταρρυθμιστές που είπαν την αλήθεια με μεγάλο κόστος, και για τους Χριστιανούς σε παραδόσεις διαφορετικές από τη δική μου που κράτησαν ζωντανό το ευαγγέλιό Σου. Συγχώρεσέ μας για τις διαιρέσεις που προκαλέσαμε και αυτές που κληρονομήσαμε. Κάνε με κάποιον που φυλάει το ευαγγέλιο και αγαπάει τον λαό Σου, ειδικά αυτούς που μου είναι πιο δύσκολο να καταλάβω. Αμήν.