Έφηβος · Εβδομάδα 34 · Παρασκευή
Εβδομάδα 34: Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ — Σύνθεση & Κουίζ
Στίχος απομνημόνευσης: Revelation 7:9-10
Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ
Αυτή την εβδομάδα χρησιμοποιήσαμε ένα σύντομο χωρίο σαν φακό για όλη την παγκόσμια Εκκλησία. Η Αποκάλυψη 7:9-10 δείχνει τον Ιωάννη να βλέπει ένα αμέτρητο πλήθος από κάθε έθνος, φυλή, λαό και γλώσσα, να στέκεται μπροστά στον Θεό και στο Αρνί και να φωνάζει μια κοινή δοξολογία για τη σωτηρία. Εξετάσαμε αυτή την εικόνα από τέσσερις πλευρές. Την 1η ημέρα είδαμε ότι το πλήθος είναι πολυπολιτισμικό από σχέδιο, όχι τυχαία: η κάθε πολιτισμική ιδιαιτερότητα διατηρείται στη δόξα αντί να σβήνει, κάτι που αμφισβητεί κάθε προσπάθεια ιεραποστολής ή εκκλησιαστικής ζωής που θεωρεί το δικό της πολιτισμικό ύφος ως κανόνα. Την 2η ημέρα παρακολουθήσαμε πώς το γεωγραφικό κέντρο του χριστιανισμού μετακινήθηκε ξανά και ξανά μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια, από την ανατολική Μεσόγειο στη Βόρεια Αφρική, στην Ευρώπη και σήμερα προς τον νότο και την ανατολή, στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική. Ο θρόνος μένει σταθερός· τα δημογραφικά στοιχεία αλλάζουν. Την 3η ημέρα είδαμε ότι η ενότητα στο όραμα δεν είναι ομοιομορφία. Το πλήθος φωνάζει μαζί, χωρίς όμως να παύει να είναι πολλοί. Αυτό μας βοήθησε να σκεφτούμε τις ομολογίες, την ποικιλία των θεολογικών απόψεων και τη δύσκολη άσκηση της συνεργασίας χωρίς να υποτιμούμε τις διαφορές. Την 4η ημέρα αντικρίσαμε το χάσμα ανάμεσα στο όραμα και την πραγματική Εκκλησία που γνωρίζουμε, ακόμα και τη συμμετοχή της σε σοβαρά ιστορικά κακά, και αρνηθήκαμε τόσο τον κυνισμό όσο και την άρνηση. Το κλειδί στίχος κρατά ενωμένα όλα αυτά τα νήματα. Η λέξη «κάθε» εμφανίζεται τέσσερις φορές στη σειρά, στα ελληνικά και στα αγγλικά: κάθε έθνος, φυλή, λαός, γλώσσα. Αυτή η τετραπλή επανάληψη είναι σκόπιμη. Ο Ιωάννης θα μπορούσε να πει «όλοι οι λαοί» και να προχωρήσει. Αντίθετα, στοιβάζει τις κατηγορίες για να δείξει ότι τίποτα το ανθρώπινο δεν μένει έξω από το πλήθος που λατρεύει. Η κραυγή της σωτηρίας αποδίδει τη συγκέντρωση όχι σε ανθρώπινο σχέδιο, αλλά στον Θεό στον θρόνο και στο Αρνί. Εμείς δεν φτιάχνουμε αυτό το πλήθος· εμείς εντασσόμαστε σε αυτό. Αυτό αλλάζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε την ευαγγελιστική διακονία, τις ιεραποστολές, την οικουμενική προσπάθεια και τις τοπικές μας εκκλησίες. Δεν χτίζουμε εμείς το πλήθος. Ενωνόμαστε με μια συγκέντρωση που έχει ήδη αρχίσει στον ουρανό και δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί στη γη. Η παγκόσμια Εκκλησία σήμερα, με όλη την ανάπτυξη και τη θλίψη της, είναι μια αργά αναπτυσσόμενη φωτογραφία του οράματος που είδε ο Ιωάννης πλήρως αποτυπωμένο.
Σκέψου το
- Ποια από τις τέσσερις πλευρές αυτής της εβδομάδας — η πολυπολιτισμική λατρεία, η μετακίνηση των κέντρων, η ενότητα χωρίς ομοιομορφία ή η ειλικρινής ένταση — σε προκάλεσε περισσότερο και γιατί;
- Αν έπαιρνες στα σοβαρά την Αποκάλυψη 7 ως περιγραφή της Εκκλησίας στην οποία ενώνεσαι, τι θα άλλαζε στον τρόπο που διαλέγεις, συμμετέχεις ή υπηρετείς σε μια τοπική εκκλησία;
Συνθέτοντας την εβδομάδα
Αυτή την εβδομάδα χρησιμοποιήσαμε ένα σύντομο χωρίο σαν φακό για όλη την παγκόσμια Εκκλησία. Η Αποκάλυψη 7:9-10 δείχνει τον Ιωάννη να βλέπει ένα αμέτρητο πλήθος από κάθε έθνος, φυλή, λαό και γλώσσα, να στέκεται μπροστά στον Θεό και στο Αρνί και να φωνάζει μια κοινή δοξολογία για τη σωτηρία. Εξετάσαμε αυτή την εικόνα από τέσσερις πλευρές. Την 1η ημέρα είδαμε ότι το πλήθος είναι πολυπολιτισμικό από σχέδιο, όχι τυχαία: η κάθε πολιτισμική ιδιαιτερότητα διατηρείται στη δόξα αντί να σβήνει, κάτι που αμφισβητεί κάθε προσπάθεια ιεραποστολής ή εκκλησιαστικής ζωής που θεωρεί το δικό της πολιτισμικό ύφος ως κανόνα. Την 2η ημέρα παρακολουθήσαμε πώς το γεωγραφικό κέντρο του χριστιανισμού μετακινήθηκε ξανά και ξανά μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια, από την ανατολική Μεσόγειο στη Βόρεια Αφρική, στην Ευρώπη και σήμερα προς τον νότο και την ανατολή, στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική. Ο θρόνος μένει σταθερός· τα δημογραφικά στοιχεία αλλάζουν. Την 3η ημέρα είδαμε ότι η ενότητα στο όραμα δεν είναι ομοιομορφία. Το πλήθος φωνάζει μαζί, χωρίς όμως να παύει να είναι πολλοί. Αυτό μας βοήθησε να σκεφτούμε τις ομολογίες, την ποικιλία των θεολογικών απόψεων και τη δύσκολη άσκηση της συνεργασίας χωρίς να υποτιμούμε τις διαφορές. Την 4η ημέρα αντικρίσαμε το χάσμα ανάμεσα στο όραμα και την πραγματική Εκκλησία που γνωρίζουμε, ακόμα και τη συμμετοχή της σε σοβαρά ιστορικά κακά, και αρνηθήκαμε τόσο τον κυνισμό όσο και την άρνηση. Το κλειδί στίχος κρατά ενωμένα όλα αυτά τα νήματα. Η λέξη «κάθε» εμφανίζεται τέσσερις φορές στη σειρά, στα ελληνικά και στα αγγλικά: κάθε έθνος, φυλή, λαός, γλώσσα. Αυτή η τετραπλή επανάληψη είναι σκόπιμη. Ο Ιωάννης θα μπορούσε να πει «όλοι οι λαοί» και να προχωρήσει. Αντίθετα, στοιβάζει τις κατηγορίες για να δείξει ότι τίποτα το ανθρώπινο δεν μένει έξω από το πλήθος που λατρεύει. Η κραυγή της σωτηρίας αποδίδει τη συγκέντρωση όχι σε ανθρώπινο σχέδιο, αλλά στον Θεό στον θρόνο και στο Αρνί. Εμείς δεν φτιάχνουμε αυτό το πλήθος· εμείς εντασσόμαστε σε αυτό. Αυτό αλλάζει τον τρόπο που σκεφτόμαστε την ευαγγελιστική διακονία, τις ιεραποστολές, την οικουμενική προσπάθεια και τις τοπικές μας εκκλησίες. Δεν χτίζουμε εμείς το πλήθος. Ενωνόμαστε με μια συγκέντρωση που έχει ήδη αρχίσει στον ουρανό και δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί στη γη. Η παγκόσμια Εκκλησία σήμερα, με όλη την ανάπτυξη και τη θλίψη της, είναι μια αργά αναπτυσσόμενη φωτογραφία του οράματος που είδε ο Ιωάννης πλήρως αποτυπωμένο.
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ του θρόνου και του Αμνού, σε ευχαριστούμε για ένα όραμα αρκετά μεγάλο για να χωρέσει όλη την ανθρώπινη οικογένεια και αρκετά ειλικρινές για να αποκαλύψει τη μικρότητά μας. Αυτή την εβδομάδα μελετήσαμε ένα πλήθος που δεν μπορούμε ακόμα να δούμε. Κάνε μας υπομονετικούς μαθητές της παγκόσμιας εκκλησίας σου, αργούς να κρίνουμε αυτό που δεν καταλαβαίνουμε, γρήγορους να μετανοήσουμε για όσα κάναμε άσχημα, και σταθερούς στην ελπίδα ότι ακόμα συγκεντρώνεις. Αμήν.