Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 36 · Δευτέρα

Η Αυτοεξαπάτηση του Πλούσιου Άφρονα

Στίχος απομνημόνευσης: Luke 12:15

Θέτοντας το σκηνικό

Στο Λουκάς 12 ο Ιησούς διδάσκει σε μεγάλα πλήθη και τους προειδοποιεί για την υποκρισία και τον φόβο της ανθρώπινης κρίσης. Ξαφνικά ένας άνθρωπος τον διακόπτει και ζητά να μοιράσει την κληρονομιά ανάμεσα σ’ αυτόν και τον αδερφό του. Εκείνη την εποχή οι ραβίνοι συχνά έκαναν τέτοιες διαιτησίες, οπότε το αίτημα δεν ήταν παράξενο. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι ο Ιησούς αρνείται. Αφήνει στην άκρη το νομικό ζήτημα και δείχνει την πνευματική κατάσταση που κρύβεται από κάτω. Ύστερα λέει μια παραβολή για έναν γεωργό που η σοδειά του δεν χωρούσε στις αποθήκες του. Ο γεωργός μιλάει μόνος του και σκέφτεται να γκρεμίσει τις παλιές αποθήκες και να φτιάξει μεγαλύτερες για να ζήσει άνετα. Ο Θεός διακόπτει τη συζήτηση και τον ονομάζει άφρονα, γιατί εκείνη τη νύχτα θα του ζητούσε πίσω τη ζωή του. Το ακροατήριο του Λουκά είχε και πλούσιους και φτωχούς, και η παραβολή ακουγόταν διαφορετικά σε κάθε αυτί.

Τα υπάρχοντα και η αυτάρκεια

Ο Ιησούς δείχνει μια συγκεκριμένη πνευματική αρρώστια: την πλεονεξία, που συνήθως λέγεται απληστία. Δεν είναι το να έχεις πράγματα· είναι η ιδέα ότι τα πράγματα μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο ασφαλή από μόνα τους. Το λάθος του πλούσιου άφρονα δεν είναι λάθος στους λογαριασμούς. Το λάθος του είναι ότι ξεχνά πως είναι πλάσμα του Θεού. Μιλά μόνο στον εαυτό του, σχεδιάζει μόνο για τον εαυτό του και μιλά στην ψυχή του σαν να την κυβερνά αυτός. Βλέπει την αφθονία σαν δικό του κατόρθωμα και όχι σαν δώρο, και το μέλλον σαν κάτι που ήδη κατέχει. Ο Ιησούς το λέει αυτοεξαπάτηση, και η κατάληξη είναι ο θάνατος: αυτό που ο γεωργός δεν είχε υπολογίσει ποτέ.

Στον κόσμο σου

Σκεφτείτε την ιδέα της «σκληρής δουλειάς για να πλουτίσεις», το κίνημα FIRE ή τις φωτογραφίες πλούτου στα κοινωνικά δίκτυα. Μερικές από αυτές έχουν σοφία για την υπομονή. Άλλες υποθέτουν ότι τα πολλά χρήματα κάνουν τη ζωή εντελώς ασφαλή. Η κρίση του 2008, η πανδημία και κάθε ξαφνική αρρώστια μας θυμίζουν πόσο εύθραυστη είναι αυτή η σκέψη. Άφρονας δεν είναι αυτός που έχει πίνακα. Άφρονας είναι αυτός που πιστεύει ότι ο πίνακας στηρίζει την ψυχή του.

Σκέψου το

  • Πού στη σκέψη σου βλέπεις τα χρήματα ή την ασφάλεια του μέλλοντος σαν το πράγμα που θα σε κάνει τελικά ασφαλή; Πες το συγκεκριμένα.
  • Αν ήξερες ότι σε έναν χρόνο θα σου ζητούσαν πίσω τη ζωή σου, ποια από τα σχέδιά σου θα κρατούσες και ποια θα έβλεπες ότι ήταν χτισμένα πάνω σε αυτοεξαπάτηση;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ, βλέπεις τα μέρη μου που αφηγούμαι μόνο στον εαυτό μου. Ακούς τις ήσυχες υποθέσεις που κάνω για το μέλλον μου, τις αποταμιεύσεις μου, τα σχέδιά μου, το σώμα μου, σαν να ήταν δικά μου να τα εγγυηθώ. Δεν είμαι πάντα σίγουρη πού τελειώνει η σοφία και πού αρχίζει η αυτοπροστασία. Δίδαξέ με να σχεδιάζω χωρίς να ειδωλοποιώ το σχέδιο. Δίδαξέ με να δέχομαι την αφθονία ως δώρο και όχι ως επίτευγμα. Και όταν μπαίνω στον πειρασμό να μιλάω μόνο στον εαυτό μου για την ψυχή μου, διέκοψέ με. Αμήν.