Έφηβος · Εβδομάδα 36 · Τρίτη
Ελευθερία από το Άγχος
Στίχος απομνημόνευσης: Luke 12:31
Θέτοντας το σκηνικό
Αμέσως μετά την παραβολή του πλούσιου ανόητου, ο Ιησούς στρέφεται από το πλήθος στους μαθητές του. Αυτό έχει σημασία. Μόλις μίλησε για την απληστία των πλουσίων· τώρα μιλάει για το άγχος εκείνων που έχουν πολύ λίγα. Και τα δύο, λέει, είναι συμπτώματα της ίδιας εσωτερικής δυσκολίας. Στην αγροτική οικονομία της Γαλιλαίας του πρώτου αιώνα, το φαγητό και τα ρούχα δεν ήταν θεωρίες. Μια κακή σοδειά σήμαινε πραγματική πείνα. Ένα παλιό ρούχο τον χειμώνα σήμαινε πραγματικό κίνδυνο. Ο Ιησούς δεν απευθύνεται σε άνετους ανθρώπους που ανησυχούν για πολυτέλειες. Μιλάει σε ανθρώπους που το άγχος τους είναι λογικό. Και τους λέει να κοιτάξουν τα κοράκια, που θεωρούνταν ακάθαρτα πουλιά, και τα αγριολούλουδα, που είναι όμορφα και γρήγορα περνούν. Το επιχείρημα πηγαίνει από το μικρότερο στο μεγαλύτερο: αν ο Θεός φροντίζει πλάσματα χωρίς οικονομική αξία, οι μαθητές μπορούν να σταματήσουν να βλέπουν την επιβίωση σαν προσωπικό τους έργο.
Να ζητάμε πρώτα τη βασιλεία
Το χωρίο προτείνει μια αλλαγή προοπτικής, όχι άρνηση. Ο Ιησούς δεν λέει στους μαθητές ότι το φαγητό και τα ρούχα δεν έχουν σημασία. Τους λέει ότι η αγχωμένη προσπάθειά τους δείχνει σαν να μην υπάρχει κανείς στον κόσμο που να ξέρει ή να νοιάζεται για αυτές τις ανάγκες. Η εναλλακτική είναι να ζητάμε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν. Έπειτα έρχεται η πιο παράξενη φράση: πουλήστε τα υπάρχοντά σας και δώστε στους φτωχούς. Ο θησαυρός που δεν χάνεται χτίζεται με αποδέσμευση από τη συσσώρευση και με γενναιοδωρία. Το άγχος και η απληστία φαίνονται σαν δύο τρόποι να προστατευόμαστε από την ίδια αδυναμία: ότι είμαστε πλάσματα σε έναν κόσμο που δεν ελέγχουμε.
Στον κόσμο σου
Η γενιά σας είναι, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, η πιο αγχωμένη που έχει καταγραφεί. Οι λόγοι είναι αληθινοί: ασταθές κλίμα, οικονομική αβεβαιότητα, βία στα σχολεία, παρακολούθηση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πολιτική διάσπαση. Το να σας πει κανείς «χαλαρώστε» θα ήταν προσβλητικό. Όμως προσέξτε πώς το άγχος μπορεί σιωπηλά να γίνει ταυτότητα, τρόπος να δείχνουμε ότι παίρνουμε τον κόσμο στα σοβαρά. Ο Ιησούς προτείνει ένα διαφορετικό σημάδι σοβαρότητας: να χτίζουμε τη ζωή μας γύρω από τη βασιλεία, με συγκεκριμένη γενναιοδωρία, ακόμα και πριν νιώσουμε ασφαλείς. Αυτό δεν είναι αφελές. Είναι άρνηση να αφήσουμε τον φόβο να σχεδιάσει το μέλλον μας.
Σκέψου το
- Ποια είναι η διαφορά, από τη δική σου εμπειρία, ανάμεσα στο άγχος σαν κάτι που διαχειρίζεσαι και στο άγχος σαν τρόπο που βλέπεις τον κόσμο;
- Πώς θα έμοιαζε το «να ζητάμε πρώτα τη βασιλεία» στην επόμενη συγκεκριμένη απόφαση που έχεις να πάρεις για τον χρόνο, τα χρήματα ή την προσοχή σου;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ, ξέρεις ότι δεν μπορώ απλά να σταματήσω την ανησυχία. Ξέρεις τα δεδομένα που έχει λάβει η γενιά μου και τα μέλλοντα που δεν μπορούμε να εγγυηθούμε. Δεν ζητάω να μην νιώθω τίποτα. Ζητάω ο φόβος να πάψει να είναι αυτό που οργανώνει τη ζωή μου. Επανευθυγράμμισέ με προς το βασίλειό σου, αργά αν πρέπει να είναι αργά. Δίδαξέ με ότι η γενναιοδωρία δεν είναι αυτό που κάνω αφού νιώσω ασφαλής, αλλά μέρος του πώς μαθαίνω ότι είσαι αξιόπιστος. Αμήν.