Έφηβος · Εβδομάδα 36 · Πέμπτη
Χαρούμενοι και Ελεύθεροι
Στίχος απομνημόνευσης: 2 Corinthians 9:7
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Παύλος συνεχίζει την έκκληση για τη συλλογή υπέρ της Ιερουσαλήμ και μιλάει τώρα για την πραγματική ετοιμότητα των Κορινθίων να εκπληρώσουν ό,τι είχαν υποσχεθεί. Στέλνει τον Τίτο νωρίτερα για να βεβαιωθεί ότι το δώρο θα μαζευτεί πρόθυμα και όχι με πίεση της τελευταίας στιγμής όταν φτάσει ο ίδιος. Η εικόνα της σποράς και του θερισμού ήταν οικεία σε όλη τη Μεσόγειο. Το ίδιο και η φράση ότι ο Θεός αγαπά τον πρόθυμο δότη, που θυμίζει μια παροιμία από την ελληνική μετάφραση των Παροιμιών. Ο Παύλος δεν εφευρίσκει την αρχή· την τοποθετεί μέσα στο ευαγγέλιο.
Ελευθερία και ευγνωμοσύνη
Δύο ιδέες βρίσκονται εδώ σε ένταση και πρέπει να τις κρατήσουμε μαζί αντί να τις μπερδέψουμε. Πρώτον, υπάρχει πραγματική σοδειά στη γενναιοδωρία. Οι άνθρωποι που δίνουν ελεύθερα γίνονται πιο ελεύθεροι· οι κοινότητες που φροντίζουν η μία την άλλη γίνονται πιο ευγνώμονες και πιο ολοκληρωμένες. Ο Παύλος δεν ντρέπεται γι’ αυτό. Δεύτερον, το κίνητρο δεν είναι η σοδειά. Το κίνητρο είναι η ελευθερία: ο καθένας δίνει από μια σταθερή εσωτερική απόφαση, όχι από πίεση. Το κεφάλαιο τελειώνει με ευγνωμοσύνη από όλες τις πλευρές — δωρητές, αποδέκτες, εκκλησίες που παρακολουθούν — όλοι στρέφουν την ευγνωμοσύνη τους στον Θεό. Το χρήμα γίνεται αφορμή λατρείας, όχι αντικατάστασή της.
Στον κόσμο σου
Οι έρευνες συμπεριφοράς είναι ενδιαφέρουσες εδώ. Μελέτες για αυτό που ονομάζουν «ευεξία του βοηθού» δείχνουν ότι όσοι δίνουν νιώθουν καλύτερα, ιδίως όταν η προσφορά είναι εθελοντική και προσωπική και όχι αναγκαστική ή ανώνυμη. Ο Παύλος δεν ήξερε νευροεπιστήμη, όμως περιγράφει κάτι που τα δεδομένα επιβεβαιώνουν. Η αναγκαστική προσφορά σκοτώνει τη χαρά· η ελεύθερη προσφορά τη ζωογονεί. Γι’ αυτό οι εκκλησίες που βασίζονται στην ενοχή κουράζουν, ενώ οι κοινότητες που ζουν τη διαφανή, εθελοντική και αμοιβαία γενναιοδωρία αντέχουν.
Σκέψου το
- Πότε έδωσες κάτι — χρήματα, χρόνο ή προσοχή — υπό πίεση και πότε το έδωσες ελεύθερα; Τι σου έκανε η διαφορά;
- Πώς θα ήταν στη ζωή σου φέτος να χτίσεις μια συνήθεια γενναιοδωρίας που γεννά ευγνωμοσύνη αντί για δυσαρέσκεια ή κούραση;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ, θέλω να είμαι ελεύθερος όταν δίνω. Δεν θέλω να δίνω επειδή κάποιος με ντρόπιασε, ή επειδή προσπαθώ να αγοράσω ένα συναίσθημα, ή επειδή παίζω για ένα κοινό. Θέλω να δίνω όπως αναπνέει ένας άνθρωπος — χωρίς να χρειάζεται να το παρακολουθώ. Δεν είμαι ακόμα εκεί. Δίδαξέ με το είδος της χαράς που προέρχεται από την εμπιστοσύνη ότι έχεις ήδη παράσχει αρκετά, και το είδος της ευχαριστίας που δεν εξαρτάται από το πώς έγινε δεκτό το δώρο. Αμήν.