Έφηβος · Εβδομάδα 37 · Τετάρτη
Η Μονιμότητα της Αγάπης
Στίχος απομνημόνευσης: 1 Corinthians 13:13
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Παύλος τώρα στρέφεται από τον ορισμό στην εσχατολογία — τη διδασκαλία για τα έσχατα πράγματα. Υποστηρίζει ότι τα ίδια τα χαρίσματα που οι Κορίνθιοι εκτιμούν περισσότερο (προφητεία, γλώσσες, εσωτερική γνώση) είναι από τη φύση τους προσωρινά. Λειτουργούν υπό συνθήκες μερικής όρασης. Όταν έρθει το ολοκληρωμένο — οι περισσότεροι ερμηνευτές το διαβάζουν ως την πλήρη παρουσία του Θεού στην ολοκλήρωση της ιστορίας — τα μερικά πράγματα θα παραμεριστούν, όπως ένας ενήλικας παραμερίζει τα παιδικά παιχνίδια χωρίς περιφρόνηση αλλά χωρίς ανάγκη. Ο Παύλος χρησιμοποιεί την περίφημη εικόνα του να κοιτάζει κανείς σε ένα γυαλισμένο χάλκινο καθρέφτη, που έδινε μια αναγνωρίσιμη αλλά θολή αντανάκλαση. Η παρούσα γνώση είναι σαν αυτό: πραγματική, χρήσιμη, αλλά έμμεση. Η μελλοντική γνώση θα είναι πρόσωπο με πρόσωπο. Μέσα σε αυτό το επιχείρημα κατατάσσει τρεις αρετές που διαρκούν πέρα από το κατώφλι — πίστη, ελπίδα και αγάπη — και δίνει στην αγάπη την υψηλότερη θέση, αφού στην τελική κατάσταση η πίστη γίνεται όραση και η ελπίδα γίνεται κατοχή, ενώ η αγάπη συνεχίζει αμετάβλητη.
Τι παραμένει όταν τα χαρίσματα ξεθωριάζουν
Η αγάπη είναι η μόνη πνευματική ικανότητα που δεν θα ξεπεραστεί με την ηλικία, δεν θα αποσυρθεί ή δεν θα εκπληρωθεί σε κάτι άλλο. Επειδή είναι μόνιμη, αξίζει την περισσότερη επένδυση τώρα.
Στον κόσμο σου
Αυτό διαμορφώνει μακροπρόθεσμες αποφάσεις. Ένας μαθητής λυκείου που επιλέγει ανάμεσα σε δύο μονοπάτια — ένα που μεγιστοποιεί τα μελλοντικά εισοδήματα και ένα που επιτρέπει βαθύτερη σχεσιακή παρουσία με αδέλφια, φίλους ή έναν γονέα που δυσκολεύεται — δεν κάνει μια καθαρά οικονομική επιλογή. Ο Παύλος δεν θα σου έλεγε να διαλέξεις αυτόματα το χαμηλότερα αμειβόμενο μονοπάτι· θα σου έλεγε να αρνηθείς το ψέμα ότι η οικονομική στήλη είναι η μόνη πραγματική στήλη. Οι επικήδειοι λόγοι είναι ένα χρήσιμο πείραμα σκέψης. Σχεδόν κανείς δεν θυμάται για το βιογραφικό του. Σχεδόν όλοι θυμούνται για το πώς αγάπησαν ή απέτυχαν να αγαπήσουν.
Σκέψου το
- Αν η αγάπη είναι η μόνη πρακτική που επιβιώνει ακέραιη στην αιωνιότητα, πώς πρέπει αυτό να αλλάξει αυτό που εξασκείς καθημερινά τώρα;
- Βρίσκεις την εμπιστοσύνη του Παύλου για μια μελλοντική γνώση πρόσωπο με πρόσωπο παρηγορητική, ύποπτη ή και τα δύο; Γιατί;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Αιώνιε Θεέ, τόσα πολλά από αυτά που κυνηγάω θα σβήσουν. Το ξέρω αυτό και συνεχίζω να κυνηγάω ούτως ή άλλως. Χαλάρωσε το κράτημά μου στα προσωρινά χωρίς να με κάνεις απρόσεκτο για την καλή δουλειά στο παρόν. Εκπαίδευσέ με στην πρακτική που διαρκεί. Όταν η όρασή μου καθαρίσει επιτέλους, ας είναι αυτό που βρίσκω μέσα μου αναγνωρίσιμα αγάπη, όσο μικρή κι αν ήταν η αρχή που έκανα εδώ. Αμήν.