Έφηβος · Εβδομάδα 37 · Παρασκευή
Εβδομάδα 37: ΣΧΕΣΕΙΣ, ΑΓΑΠΗ & ΑΓΙΟΤΗΤΑ — Σύνθεση & Κουίζ
Στίχος απομνημόνευσης: 1 Corinthians 13:13
ΣΧΕΣΕΙΣ, ΑΓΑΠΗ & ΑΓΙΟΤΗΤΑ
Αυτή την εβδομάδα είδαμε ότι η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα που προστίθεται στη χριστιανική ζωή, αλλά η ίδια η ουσία της. Και αυτή η ουσία φαίνεται συγκεκριμένα στον τρόπο που φερόμαστε στα σώματα, και στο δικό μας. Την 1η ημέρα μάθαμε ότι ούτε τα χαρίσματα, ούτε η εξυπνάδα, ούτε καν οι θυσίες έχουν από μόνες τους ηθική αξία· ο Παύλος τονίζει ότι χωρίς αγάπη όλα αυτά είναι θορυβώδη, κενά και τελικά άχρηστα ενώπιον του Θεού. Την 2η ημέρα η αγάπη δεν έμεινε αόριστη, αλλά περιγράφηκε με συγκεκριμένες συμπεριφορές: υπομονετική, χωρίς φθόνο, χωρίς καύχημα, χωρίς να κρατάει λογαριασμό. Ταυτόχρονα αναγνωρίσαμε και την πραγματική βλάβη που μπορεί να προκαλέσει αυτό το χωρίο όταν χρησιμοποιείται ως όπλο εναντίον πληγωμένων ανθρώπων. Την 3η ημέρα είδαμε την αγάπη μέσα στην προοπτική της αιωνιότητας: τα χαρίσματα για τα οποία μάλωναν οι Κορίνθιοι ήταν προσωρινά, ενώ η αγάπη είναι η πρακτική που συνδέεται πιο άμεσα με την αιώνια ζωή του Θεού. Την 4η ημέρα το μήνυμα έφτασε στο θέμα που οι έφηβοι συχνά θεωρούν πιο επείγον και πιο μπερδεμένο — τη σεξουαλικότητα και το σώμα. Η ηθική της αγιότητας του Παύλου, διαβασμένη μέσα από τον ύμνο της αγάπης, απορρίπτει τόσο την αρχαία αντίληψη ότι τα σώματα είναι για χρήση όσο και τη σημερινή ιδέα ότι το σεξ είναι κάτι ιδιωτικό και χωρίς βάρος. Το κλειδί του εδαφίου, Α΄ Κορινθίους 13:13, ονομάζει τρεις αιώνιες πραγματικότητες και στεφανώνει την αγάπη ως τη μεγαλύτερη. Αυτή η κατάταξη δεν είναι τυχαία. Η πίστη εμπιστεύεται ό,τι δεν βλέπουμε· η ελπίδα προσμένει ό,τι δεν έχει έρθει ακόμα· η αγάπη κάνει το πραγματικό έργο να φερόμαστε στους ανθρώπους σαν πρόσωπα, εδώ και τώρα. Είναι η μόνη από τις τρεις για την οποία λέγεται ότι ο ίδιος ο Θεός είναι. Να επιδιώκουμε την αγιότητα, σύμφωνα με όσα μας δίνουν αυτές οι δύο επιστολές, δεν σημαίνει πρώτα απ’ όλα να ακολουθούμε έναν κατάλογο κανόνων, αλλά να μαθητεύουμε, με σώμα και ψυχή, στον τρόπο της αγάπης που δεν εκμεταλλεύεται, δεν κάνει επίδειξη και δεν τελειώνει ποτέ.
Σκέψου το
- Κοιτώντας πίσω και τις τέσσερις ημέρες μαζί, πού ένιωσες τη μεγαλύτερη αντίσταση — και αυτή η αντίσταση είναι σημάδι διαφωνίας, δυσφορίας ή πεποίθησης;
- Αν σε ρωτούσε ένα μικρότερο αδερφάκι ή φίλος αυτό το Σαββατοκύριακο τι είναι στην πραγματικότητα η χριστιανική αγάπη, πώς θα απαντούσες με δικά σου λόγια, χωρίς να χρησιμοποιήσεις τίποτα από αυτό το υλικό;
Συνθέτοντας την εβδομάδα
Αυτή την εβδομάδα είδαμε ότι η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα που προστίθεται στη χριστιανική ζωή, αλλά η ίδια η ουσία της. Και αυτή η ουσία φαίνεται συγκεκριμένα στον τρόπο που φερόμαστε στα σώματα, και στο δικό μας. Την 1η ημέρα μάθαμε ότι ούτε τα χαρίσματα, ούτε η εξυπνάδα, ούτε καν οι θυσίες έχουν από μόνες τους ηθική αξία· ο Παύλος τονίζει ότι χωρίς αγάπη όλα αυτά είναι θορυβώδη, κενά και τελικά άχρηστα ενώπιον του Θεού. Την 2η ημέρα η αγάπη δεν έμεινε αόριστη, αλλά περιγράφηκε με συγκεκριμένες συμπεριφορές: υπομονετική, χωρίς φθόνο, χωρίς καύχημα, χωρίς να κρατάει λογαριασμό. Ταυτόχρονα αναγνωρίσαμε και την πραγματική βλάβη που μπορεί να προκαλέσει αυτό το χωρίο όταν χρησιμοποιείται ως όπλο εναντίον πληγωμένων ανθρώπων. Την 3η ημέρα είδαμε την αγάπη μέσα στην προοπτική της αιωνιότητας: τα χαρίσματα για τα οποία μάλωναν οι Κορίνθιοι ήταν προσωρινά, ενώ η αγάπη είναι η πρακτική που συνδέεται πιο άμεσα με την αιώνια ζωή του Θεού. Την 4η ημέρα το μήνυμα έφτασε στο θέμα που οι έφηβοι συχνά θεωρούν πιο επείγον και πιο μπερδεμένο — τη σεξουαλικότητα και το σώμα. Η ηθική της αγιότητας του Παύλου, διαβασμένη μέσα από τον ύμνο της αγάπης, απορρίπτει τόσο την αρχαία αντίληψη ότι τα σώματα είναι για χρήση όσο και τη σημερινή ιδέα ότι το σεξ είναι κάτι ιδιωτικό και χωρίς βάρος. Το κλειδί του εδαφίου, Α΄ Κορινθίους 13:13, ονομάζει τρεις αιώνιες πραγματικότητες και στεφανώνει την αγάπη ως τη μεγαλύτερη. Αυτή η κατάταξη δεν είναι τυχαία. Η πίστη εμπιστεύεται ό,τι δεν βλέπουμε· η ελπίδα προσμένει ό,τι δεν έχει έρθει ακόμα· η αγάπη κάνει το πραγματικό έργο να φερόμαστε στους ανθρώπους σαν πρόσωπα, εδώ και τώρα. Είναι η μόνη από τις τρεις για την οποία λέγεται ότι ο ίδιος ο Θεός είναι. Να επιδιώκουμε την αγιότητα, σύμφωνα με όσα μας δίνουν αυτές οι δύο επιστολές, δεν σημαίνει πρώτα απ’ όλα να ακολουθούμε έναν κατάλογο κανόνων, αλλά να μαθητεύουμε, με σώμα και ψυχή, στον τρόπο της αγάπης που δεν εκμεταλλεύεται, δεν κάνει επίδειξη και δεν τελειώνει ποτέ.
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ, ήσουν υπομονετικός μαζί μας αυτή την εβδομάδα, κάτι που είναι ταιριαστό, γιατί η υπομονή είναι εκεί που ξεκίνησε ο ορισμός. Σε ευχαριστούμε που αρνήθηκες να αφήσεις την αγάπη να παραμείνει ασαφής στο μυαλό μας. Σε ευχαριστούμε για τα άβολα μέρη — τα μέρη για τα δώρα που δεν σημαίνουν τίποτα χωρίς αγάπη, για τα σώματα που δεν είναι αναλώσιμα, για την προσωρινή φύση σχεδόν όλων όσων μπαίνουμε στον πειρασμό να χτίσουμε τις ταυτότητές μας. Στείλε μας σε αυτό το Σαββατοκύριακο όχι απλώς ενημερωμένους αλλά ελαφρώς αλλαγμένους. Κάνε την αγάπη που μας έδειξες στον Χριστό αναγνωρίσιμη στον τρόπο που στέλνουμε μηνύματα, ακούμε, αγγίζουμε, αρνούμαστε, συγχωρούμε και μένουμε. Αμήν.