Έφηβος · Εβδομάδα 40 · Τρίτη
Κάθε Εργασία για τον Κύριο
Στίχος απομνημόνευσης: Colossians 3:23-24
Θέτοντας το σκηνικό
Ο Παύλος έγραψε την προς Κολοσσαείς από τη φυλακή σε μια εκκλησία που δεν είχε ιδρύσει ο ίδιος. Οι πιστοί στην Κολοσσαί ήταν μια μικτή κοινότητα: Ιουδαίοι και εθνικοί, ελεύθεροι και δούλοι, πλούσιοι και φτωχοί. Στο κεφάλαιο 3 δίνει οδηγίες για το σπίτι και πρέπει να διαβάσουμε αυτούς τους στίχους με ειλικρίνεια. Το αρχικό ακροατήριο των λόγων για την ολόψυχη εργασία περιλάμβανε κυριολεκτικά δούλους της ρωμαϊκής οικονομίας. Αυτό είναι δύσκολο, και θα επανέλθουμε. Όμως η βαθύτερη κίνησή του είναι να αλλάξει το νόημα κάθε εργασίας, δείχνοντας σε ποιον τελικά δουλεύει ο εργάτης. Στον ρωμαϊκό κόσμο η ταυτότητα του εργάτη ήταν δεμένη με τον αφέντη ή τον προστάτη του. Ο Παύλος το αλλάζει αυτό. Το αληθινό ακροατήριο κάθε έργου, λέει, είναι ο ίδιος ο Χριστός. Η ανταμοιβή δεν έρχεται από τον ανθρώπινο αφέντη αλλά από τον Θεό, που βλέπει και θυμάται. Ήταν μια επαναστατική αλλαγή σε μια ιεραρχική κοινωνία όπου κάποιοι εργάτες θεωρούνταν αόρατοι και αναλώσιμοι.
Κίνητρο και ανάληψη ευθύνης στην εργασία
Το κίνητρο μεταμορφώνει την εργασία. Η ίδια σωματική ενέργεια — να τακτοποιείς ράφια, να γράφεις κώδικα, να αλλάζεις πάνες, να διαβάζεις για εξετάσεις — μπορεί να γίνει με δυσαρέσκεια, για να σε επαινέσουν οι άνθρωποι ή ως προσφορά προς τον Θεό. Ο Παύλος λέει ότι η τρίτη επιλογή δίνει αξία σε κάθε τίμια δουλειά και απελευθερώνει τον εργάτη από το να νιώθει ότι τον «κατέχει» ο εργοδότης, οι βαθμοί ή η φήμη του.
Στον κόσμο σου
Σκέψου δύο μαθητές που διαβάζουν για το ίδιο διαγώνισμα χημείας. Ο ένας διαβάζει μόνο για να εντυπωσιάσει τον γονιό του και πανικοβάλλεται αν δεν είναι σίγουρος για τον βαθμό. Η άλλη διαβάζει όσο καλύτερα μπορεί, προσφέρει την προσπάθεια στον Θεό και δέχεται ότι το αποτέλεσμα δεν είναι όλη της η ταυτότητα. Και οι δύο μπορεί να πάρουν τον ίδιο βαθμό. Όμως ο ένας είναι σκλαβωμένος στο αποτέλεσμα και η άλλη είναι ελεύθερη. Η αρχή των Κολοσσαείς δεν χαμηλώνει τον πήχη της δουλειάς· αντίθετα τον ανεβάζει, γιατί δύσκολα προσφέρεις στον Θεό κάτι πρόχειρο. Απλώς μετατοπίζει την πηγή της αξίας σου.
Σκέψου το
- Για ποιανού την έγκριση δουλεύεις αυτή τη στιγμή — γονιού, προπονητή, πανεπιστημίου, αλγορίθμου, του εαυτού σου; Τι θα άλλαζε αν ο Χριστός ήταν το ακροατήριο;
- Πώς συνδυάζουμε την προτροπή του Παύλου να δουλεύουμε ολόψυχα με την ευθύνη της Εκκλησίας να αντιστέκεται σε άδικες συνθήκες εργασίας; Πού είναι η γραμμή ανάμεσα στην πιστή υπομονή και τη συνενοχή;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Κύριε Χριστέ, βλέπεις τη δουλειά που κάνω όταν κανείς δεν κοιτάζει και τη δουλειά που κάνω για χειροκρότημα. Ξεμπέρδεψε τα κίνητρά μου. Ελευθέρωσέ με από το να εργάζομαι για την έγκριση ανθρώπων των οποίων η γνώμη δεν θα έχει σημασία σε δέκα χρόνια. Ας προσφέρω ήσυχα σε εσένα το διάβασμά μου, τη δουλειά μου και την υπηρεσία μου στην οικογένειά μου. Και δώσε στην εκκλησία σου το θάρρος να ονομάζει και να αντιστέκεται σε συστήματα που συνθλίβουν τους εργαζόμενους, χωρίς ποτέ να χρησιμοποιεί τα λόγια σου για να βαφτίσει την αδικία. Αμήν.