Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 42 · Δευτέρα

Η Εμπιστοσύνη και τα Όρια της Όρασης

Στίχος απομνημόνευσης: Proverbs 3:5

Θέτοντας το σκηνικό

Οι Παροιμίες ανήκουν στη σοφιολογική γραμματεία του Ισραήλ, ένα είδος που μοιάζει με παρόμοιες παραδόσεις της αρχαίας Αιγύπτου και της Μεσοποταμίας, αλλά επαναπροσδιορίζει τη σοφία γύρω από τον φόβο του Κυρίου. Τα κεφάλαια 1–9 είναι δομημένα ως η εκτενής διδασκαλία ενός πατέρα προς τον γιο του που βρίσκεται στο κατώφλι της ενηλικίωσης, το ίδιο κατώφλι που διαβαίνετε τώρα πολλοί από εσάς. Οι παροιμίες δεν είναι υποσχέσεις με εγγυημένα αποτελέσματα· είναι παρατηρήσεις για το πώς λειτουργεί γενικά η ζωή όταν είναι προσανατολισμένη προς τον Θεό. Αν τις διαβάσουμε σαν συμβόλαιο, θα μας απογοητεύσουν. Αν τις διαβάσουμε σαν πυξίδα, μπορούν να διαμορφώσουν μια ολόκληρη ζωή. Τα δύο εδάφια με τα οποία ασχολούμαστε αυτή την εβδομάδα βρίσκονται μέσα σε ένα μεγαλύτερο ποίημα για την πίστη, την καλοσύνη και την αναδιάταξη των επιθυμιών της καρδιάς. Το ρήμα που συνήθως μεταφράζεται «εμπιστεύομαι» δίνει την αίσθηση ότι ακουμπάς όλο σου το βάρος πάνω σε κάτι, όπως όταν πέφτεις σε μια καρέκλα χωρίς να την ελέγξεις πρώτα. Το αντίθετό του στο χωρίο δεν είναι ακριβώς η αμφιβολία, αλλά μια ήσυχη εμπιστοσύνη στη δική μας ανάλυση — αυτό που οι παλαιότερες μεταφράσεις ονόμαζαν «ακουμπώντας στη δική σου κατανόηση».

Εμπιστοσύνη έναντι αυτοκαθοδήγησης

Η εμπιστοσύνη δεν είναι η απουσία σκέψης. Είναι η άρνηση να κάνουμε τη δική μας σκέψη το τελικό δικαστήριο. Το χωρίο δεν μας λέει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε· μας λέει πού να σταματήσουμε να εμπιστευόμαστε τη σκέψη μας ως απόλυτη. Αυτή είναι μια κρίσιμη διάκριση για όποιον έχει ακούσει είτε να «έχει απλώς πίστη» είτε να «ακολουθεί τη δική του αλήθεια». Και τα δύο συνθήματα συγχέουν αυτό που η σοφία της Γραφής διαχωρίζει προσεκτικά: τη χρήση του νου και τη λατρεία του νου.

Στον κόσμο σου

Σκέψου την επιλογή του τι θα κάνεις μετά το λύκειο. Φίλοι, αλγόριθμοι, προσδοκίες της οικογένειας και το δικό σου ένστικτο προσφέρουν όλες σίγουρες απαντήσεις. Η αυτοκαθοδήγηση ακούγεται ελεύθερη, αλλά συνήθως σημαίνει ότι παραχωρείς τις επιλογές σου στην πιο δυνατή φωνή μέσα στο κεφάλι σου εκείνη την εβδομάδα. Οι Παροιμίες προσφέρουν έναν τρίτο δρόμο: φέρνεις την απόφαση σε μια μακρύτερη συζήτηση με τον Θεό, με μέντορες και με την Αγία Γραφή, και αρνείσαι να αφήσεις καμία φωνή — ακόμα και τη δική σου — να γίνει ο τελικός λόγος.

Σκέψου το

  • Πού στη ζωή σου αυτή τη στιγμή νιώθεις τον μεγαλύτερο πειρασμό να ακουμπήσεις όλο σου το βάρος στη δική σου ανάλυση, και πώς θα ήταν να ακουμπάς λιγότερο χωρίς να σκέφτεσαι λιγότερο;
  • Ονόμασε μία απόφαση που αντιμετωπίζεις τώρα. Ποια φωνή έχει τη μεγαλύτερη εξουσία στον εσωτερικό σου διάλογο, και είναι αυτή η φωνή που πραγματικά θέλεις εκεί;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ της σοφίας, δεν είμαι πολύ καλός στο να εμπιστεύομαι. Το ένστικτό μου είναι να το καταλάβω, να το ελέγξω και να σου παρουσιάσω το τελειωμένο σχέδιο. Χαλάρωσε το κράτημά μου. Δίδαξέ με τη διαφορά μεταξύ του να χρησιμοποιώ το μυαλό μου και του να το λατρεύω. Όταν δεν μπορώ να δω τον δρόμο, βοήθησέ με να στηριχτώ — όχι τυφλά, αλλά ειλικρινά — σε σένα. Αμήν.