Έφηβος · Εβδομάδα 43 · Πέμπτη
Παράδοση και Κλήση
Στίχος απομνημόνευσης: Mark 8:35
Θέτοντας το σκηνικό
Μετά από τρεις ημέρες σκληρών ερωτήσεων, τα κείμενα αρχίζουν να ανοίγονται προς κάτι εποικοδομητικό. Mark 8 δεν τελειώνει με απώλεια· τελειώνει με ένα παράδοξο. Ο Ιησούς λέει ότι αυτός που προσπαθεί να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει, ενώ αυτός που χάνει τη ζωή του για χάρη Του και του ευαγγελίου θα τη σώσει. Jeremiah 45 δεν τελειώνει με απόγνωση· τελειώνει με μια υπόσχεση ότι η ζωή του Βαρούχ θα διατηρηθεί ως δώρο, ακόμα και καθώς όλα γύρω του κλονίζονται. Και τα δύο κείμενα μετακινούνται από την κατεδάφιση στην κλήση. Καθαρίζουν το έδαφος από την ψεύτικη μεγαλειότητα ώστε μια αληθινή κλήση να μπορεί να γίνει δεκτή. Στον αρχαίο κόσμο, η κλήση δεν ήταν κυρίως μια δουλειά. Ήταν μια πρόσκληση, μια αίσθηση ότι η ζωή κάποιου είχε απευθυνθεί και ανατεθεί από κάποιον μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Οι μαθητές στον Mark, και ο Βαρούχ στον Jeremiah, καταλήγουν και οι δύο με κλήσεις που είναι μικρότερες από τις φιλοδοξίες τους και μεγαλύτερες από τους φόβους τους.
Η κλήση μετά την ερώτηση
Η κλήση αναδύεται από την άλλη πλευρά της παράδοσης. Δεν είναι η ανταμοιβή για την εγκατάλειψη της φιλοδοξίας· είναι αυτό που γίνεται ορατό όταν η φιλοδοξία παύει να εμποδίζει τη θέα.
Στον κόσμο σου
Μια φοιτήτρια δευτέρου έτους αλλάζει ειδικότητα τρεις φορές, παίρνει ένα κενό έτος, εργάζεται σε ένα ομαδικό σπίτι και σιγά-σιγά συνειδητοποιεί ότι θέλει να δουλέψει με ανθρώπους που έχουν παραμεληθεί. Δεν έλαβε όραμα. Έλαβε μια σειρά από μικρές παραδόσεις, καθεμία από τις οποίες στένευε το ερώτημα μέχρι που η κλήση έμοιαζε λιγότερο με όνειρο και περισσότερο με ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο.
Σκέψου το
- Σε ποιο σημείο της ζωής σου έχεις παρατηρήσει μια κλήση να σχηματίζεται ήσυχα, χωρίς φανφάρες;
- Αν ο Θεός δεν σου υπόσχεται μεγαλείο αλλά σου υπόσχεται τη ζωή σου, τι αλλάζει στον τρόπο που σχεδιάζεις τα επόμενα πέντε χρόνια;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ της δυνατής και της ήσυχης φωνής, θέλουμε η ζωή μας να έχει νόημα, και μαθαίνουμε ότι το νόημα δεν είναι το ίδιο με το μέγεθος. Δίδαξέ μας να παραδίδουμε ό,τι δεν προοριζόταν ποτέ να κουβαλήσουμε, να δεχόμαστε ό,τι πραγματικά μας δίνεις, και να βαδίζουμε σε κλήσεις που μπορεί να φαίνονται συνηθισμένες, αλλά στα χέρια Σου είναι αρκετές. Αμήν.