Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 43 · Παρασκευή

Εβδομάδα 43: ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ, ΕΠΙΤΥΧΙΑ & ΠΑΡΑΔΟΣΗ — Σύνθεση & Κουίζ

Στίχος απομνημόνευσης: Mark 8:35

ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ, ΕΠΙΤΥΧΙΑ & ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Αυτή την εβδομάδα τοποθέτησε δύο κείμενα σε συνομιλία που οι περισσότεροι αναγνώστες δεν θα συνέδεαν φυσικά. Το Μάρκος 8 μας έδωσε τον Ιησού στο λογοτεχνικό κέντρο του Ευαγγελίου του, επαναπροσδιορίζοντας τη μεσσιανικότητα ως έναν δρόμο που περνά μέσα από έναν σταυρό και προσκαλώντας τους ακολούθους του στον ίδιο δρόμο. Ο Ιερεμίας 45 μας έδωσε έναν μόνο στίχο σε έναν εξαντλημένο γραμματέα, λέγοντάς του να μην επιδιώκει μεγάλα πράγματα για τον εαυτό του ενώ ένα βασίλειο κατέρρεε. Και τα δύο αποσπάσματα αντιμετωπίζουν το ίδιο ένστικτο από διαφορετικές οπτικές: την ορμή να κάνουμε τον εαυτό μας μεγαλύτερο, πιο ασφαλή, πιο ορατό, πιο ανταμείβοντα. Κανένα κείμενο δεν καταδικάζει την εργασία, την ηγεσία ή την αριστεία. Αυτό που αντιμετωπίζουν είναι η βαθύτερη κίνηση κάτω από τη φιλοδοξία, η υπόθεση ότι ο εαυτός είναι το έργο γύρω από το οποίο πρέπει να οργανωθεί μια ζωή. Ο Ιησούς το αποκαλύπτει με μια ερώτηση που κανένας ειλικρινής αναγνώστης δεν μπορεί να απαντήσει άνετα: τι θα μπορούσε να αξίζει το κόστος του όλου εαυτού; Ο Ιερεμίας το αποκαλύπτει από την άλλη κατεύθυνση, σε μια στιγμή εθνικής καταστροφής όταν η αρπαγή για προσωπικό μεγαλείο θα ήταν ασεβής. Ο βασικός στίχος, Mark 8:35, κρατά το παράδοξο προς το οποίο χτιζόταν η εβδομάδα. Η ζωή που είναι σφιχτοδεμένη και αυτο-σωζόμενη είναι η ζωή που σιωπηλά ξεγλιστράει. Η ζωή που απελευθερώνεται σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό της είναι, μυστηριωδώς, η ζωή που διατηρείται. Αυτό δεν είναι ένας τύπος για επιτυχία μεταμφιεσμένος σε ταπεινότητα. Είναι μια περιγραφή του πώς λειτουργούν πραγματικά οι ψυχές. Η κλήση, λοιπόν, δεν είναι το βραβείο που απονέμεται για σωστή παράδοση. Είναι αυτό που γίνεται δυνατό μόλις ο εαυτός δεν είναι πια εμπόδιο. Για κάποιους από εσάς, αυτή η εβδομάδα θα σημαίνει επανεξέταση ενός στόχου που κρατάτε από το γυμνάσιο. Για άλλους, θα σημαίνει τιμή σε μια ήσυχη κλήση που ο κόσμος σας έχει πει ότι είναι πολύ μικρή. Για άλλους ακόμα, θα σημαίνει να κάθεστε με την ενόχληση του να μην ξέρετε ακόμα, και να εμπιστεύεστε ότι ο Θεός που απευθύνθηκε στον Βαρούχ με το όνομά του στη μέση μιας πόλης που έπεφτε δεν έχει χάσει τα ίχνη του δικού σας.

Σκέψου το

  • Πώς θα εξηγούσατε, με τα δικά σας λόγια, τη διαφορά ανάμεσα στο να χάσετε τη ζωή σας με τον τρόπο που ο Ιησούς προειδοποιεί εναντίον και στο να τη χάσετε με τον τρόπο που την συνιστά;
  • Ποια είναι μία συγκεκριμένη απόφαση τον επόμενο μήνα όπου η διδασκαλία αυτής της εβδομάδας θα πρέπει πραγματικά να αλλάξει αυτό που κάνετε;

Συνθέτοντας την εβδομάδα

Αυτή την εβδομάδα τοποθέτησε δύο κείμενα σε συνομιλία που οι περισσότεροι αναγνώστες δεν θα συνέδεαν φυσικά. Το Μάρκος 8 μας έδωσε τον Ιησού στο λογοτεχνικό κέντρο του Ευαγγελίου του, επαναπροσδιορίζοντας τη μεσσιανικότητα ως έναν δρόμο που περνά μέσα από έναν σταυρό και προσκαλώντας τους ακολούθους του στον ίδιο δρόμο. Ο Ιερεμίας 45 μας έδωσε έναν μόνο στίχο σε έναν εξαντλημένο γραμματέα, λέγοντάς του να μην επιδιώκει μεγάλα πράγματα για τον εαυτό του ενώ ένα βασίλειο κατέρρεε. Και τα δύο αποσπάσματα αντιμετωπίζουν το ίδιο ένστικτο από διαφορετικές οπτικές: την ορμή να κάνουμε τον εαυτό μας μεγαλύτερο, πιο ασφαλή, πιο ορατό, πιο ανταμείβοντα. Κανένα κείμενο δεν καταδικάζει την εργασία, την ηγεσία ή την αριστεία. Αυτό που αντιμετωπίζουν είναι η βαθύτερη κίνηση κάτω από τη φιλοδοξία, η υπόθεση ότι ο εαυτός είναι το έργο γύρω από το οποίο πρέπει να οργανωθεί μια ζωή. Ο Ιησούς το αποκαλύπτει με μια ερώτηση που κανένας ειλικρινής αναγνώστης δεν μπορεί να απαντήσει άνετα: τι θα μπορούσε να αξίζει το κόστος του όλου εαυτού; Ο Ιερεμίας το αποκαλύπτει από την άλλη κατεύθυνση, σε μια στιγμή εθνικής καταστροφής όταν η αρπαγή για προσωπικό μεγαλείο θα ήταν ασεβής. Ο βασικός στίχος, Mark 8:35, κρατά το παράδοξο προς το οποίο χτιζόταν η εβδομάδα. Η ζωή που είναι σφιχτοδεμένη και αυτο-σωζόμενη είναι η ζωή που σιωπηλά ξεγλιστράει. Η ζωή που απελευθερώνεται σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό της είναι, μυστηριωδώς, η ζωή που διατηρείται. Αυτό δεν είναι ένας τύπος για επιτυχία μεταμφιεσμένος σε ταπεινότητα. Είναι μια περιγραφή του πώς λειτουργούν πραγματικά οι ψυχές. Η κλήση, λοιπόν, δεν είναι το βραβείο που απονέμεται για σωστή παράδοση. Είναι αυτό που γίνεται δυνατό μόλιστα ο εαυτός δεν είναι πια εμπόδιο. Για κάποιους από εσάς, αυτή η εβδομάδα θα σημαίνει επανεξέταση ενός στόχου που κρατάτε από το γυμνάσιο. Για άλλους, θα σημαίνει τιμή σε μια ήσυχη κλήση που ο κόσμος σας έχει πει ότι είναι πολύ μικρή. Για άλλους ακόμα, θα σημαίνει να κάθεστε με την ενόχληση του να μην ξέρετε ακόμα, και να εμπιστεύεστε ότι ο Θεός που απευθύνθηκε στον Βαρούχ με το όνομά του στη μέση μιας πόλης που έπεφτε δεν έχει χάσει τα ίχνη του δικού σας.

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ, περάσαμε μια εβδομάδα με δύσκολα κείμενα και ακόμα πιο δύσκολες ερωτήσεις. Σε ευχαριστούμε που δεν μας κολακεύεις. Σε ευχαριστούμε που παίρνεις τη ζωή μας αρκετά σοβαρά ώστε να ζητάς αληθινά πράγματα από αυτήν. Όπου σε ακούσαμε καθαρά αυτή την εβδομάδα, δώσε μας κουράγιο να δράσουμε. Όπου είμαστε ακόμα μπερδεμένοι, δώσε μας υπομονή να συνεχίσουμε να ακούμε. Ό,τι παραδίδουμε, κράτησέ το. Ό,τι μας δίνεις πίσω, βοήθησέ μας να το αναγνωρίσουμε ως κάλεσμα και όχι απλώς ως παρηγοριά. Αμήν.