Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 44 · Δευτέρα

Η Προσευχή ως Κοινωνία

Στίχος απομνημόνευσης: Mark 1:35

Θέτοντας το σκηνικό

Στη Γαλιλαία του πρώτου αιώνα, η δημόσια προσευχή ήταν μέρος της καθημερινής ζωής. Οι ευλαβείς Ιουδαίοι προσεύχονταν σε καθορισμένες ώρες, συχνά σε συναγωγές ή σε γωνίες δρόμων όπου περνούσε πολύς κόσμος. Κάποιοι το έκαναν για να φαίνονται ευλαβείς. Ο Ιησούς μιλάει γι’ αυτό απευθείας στην Επί του Όρους Ομιλία, ένα κομμάτι διδασκαλίας στα Ματθαίος 5-7 που αλλάζει τον εσωτερικό τρόπο υπακοής στον Νόμο. Ο Μάρκος, το παλαιότερο Ευαγγέλιο, δίνει μια άλλη εικόνα: μια σύντομη ιστορία για τον ίδιο τον Ιησού, πριν την ανατολή του ηλίου, που φεύγει από το σπίτι όπου είχε θεραπεύσει αρρώστους όλο το βράδυ και πηγαίνει σε έναν έρημο τόπο για να προσευχηθεί. Η λέξη του Μάρκου για αυτόν τον μοναχικό τόπο (eremos) είναι η ίδια ρίζα που χρησιμοποιείται για την έρημο όπου ο Ισραήλ συνάντησε τον Θεό. Το νόημα είναι καθαρό: ο Ιησούς, που διδάσκει για την κρυφή προσευχή στον Ματθαίο, την ζει πραγματικά στον Μάρκo. Δεν δίνει μόνο μια ομιλία για την απομάκρυνση· απομακρύνεται.

Αποσύροντας για να προσευχηθούμε

Η προσευχή, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ιησού, δεν είναι κυρίως επίδειξη, λίστα αιτημάτων ή θρησκευτικός θόρυβος. Είναι κοινωνία — η συνειδητή καλλιέργεια προσοχής προς τον Θεό σε έναν κρυφό τόπο. Το Ματθαίος 6:5-8 επικρίνει δύο λάθη: την προσευχή που απευθύνεται σε ανθρώπους και την προσευχή που νομίζει ότι ο Θεός συγκινείται από πολλές λέξεις. Ο Ιησούς τις αντικαθιστά και τις δύο με οικειότητα. Ο Πατέρας ήδη γνωρίζει· γι’ αυτό η προσευχή δεν είναι ενημέρωση. Είναι σχέση.

Στον κόσμο σου

Σκέψου πόσο επίδειξη είναι οι περισσότερες επικοινωνίες σου. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε μαθαίνουν να μιλάς έχοντας πάντα κοινό στο μυαλό σου — κάθε λεζάντα είναι και λίγο πόζα. Ο Ιησούς περιγράφει το αντίθετο: μια συνομιλία χωρίς κοινό, χωρίς μετρήσεις, χωρίς κάποιον να εντυπωσιάσεις. Για μια γενιά που μεγάλωσε με την ορατότητα, η πιο αντίθετη προς τον κόσμο πράξη μπορεί να είναι η προσευχή που δεν δημοσιεύεται.

Σκέψου το

  • Σε ποιο μέρος της ζωής σου νιώθεις πιο πολύ τον πειρασμό να δείχνεις πνευματικότητα αντί να την ζεις πραγματικά, και για ποιο κοινό το κάνεις;
  • Αν η προσευχή είναι κοινωνία και όχι ενημέρωση, τι θα άλλαζε στον τρόπο που περνάς τα πρώτα δέκα λεπτά όταν ξυπνάς;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ, παραδέχομαι ότι συχνά θέλω να με βλέπουν περισσότερο από όσο θέλω να με γνωρίζουν. Δίδαξέ με τη διαφορά. Βοήθησέ με να βρω τα έρημα μέρη — νωρίς το πρωί, ήσυχες βόλτες, κλειστές πόρτες — όπου μπορώ να σταματήσω να επιμελούμαι τον εαυτό μου και απλά να είμαι μαζί σου. Όταν δεν ξέρω τι να πω, άσε την ίδια τη σιωπή να γίνει ένα είδος ομιλίας. Αμήν.