Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 45 · Πέμπτη

Σταυρωμένοι και Οδηγούμενοι

Στίχος απομνημόνευσης: Galatians 5:24

Θέτοντας το σκηνικό

Ο Παύλος κλείνει το κεφάλαιο με τρεις πυκνές προτάσεις. Λέει ότι όσοι ανήκουν στον Χριστό έχουν σταυρώσει τη σάρκα μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες της. Λέει ότι αν ζούμε με το Πνεύμα, πρέπει να περπατάμε και στον ρυθμό του Πνεύματος. Και προειδοποιεί να μην γινόμαστε υπερόπτες, να μην προκαλούμε ο ένας τον άλλον, να μην ζηλεύουμε. Η γλώσσα για τη σταύρωση είναι δυνατή. Ο Παύλος χρησιμοποιεί παρελθόντα χρόνο — ήδη σταυρωμένοι — όμως όλο το κεφάλαιο μιλάει για μια συνεχιζόμενη πάλη. Πώς γίνεται και τα δύο; Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά παράδοξα της σκέψης του Παύλου. Βλέπει την ένωση του πιστού με τον Χριστό σαν κάτι που έχει ήδη γίνει: στο βάπτισμα, στην πίστη, ο παλιός εαυτός ενώθηκε με τον θάνατο του Χριστού. Κι όμως η καθημερινή πραγματικότητα παραμένει ανοιχτή. Οι θεολόγοι το λένε «ήδη και όχι ακόμα». Είστε ήδη νέα δημιουργία. Δεν έχετε ακόμα τελειώσει τη διαμόρφωσή σας. Ο Παύλος κρατάει και τα δύο χωρίς δισταγμό.

Ήδη σταυρωμένοι, ακόμα περπατώντας

Η τελευταία εικόνα είναι ένας ρυθμός πορείας. Περπατάμε μαζί. Η ελληνική λέξη θυμίζει σειρά στρατιωτών ή χορευτών που κρατούν τον ίδιο ρυθμό. Το Πνεύμα ορίζει τον βηματισμό· εμείς τον ακολουθούμε. Ο Παύλος δεν λέει ότι το Πνεύμα περπατάει αντί για μας. Λέει ότι εμείς περπατάμε, στον ίδιο ρυθμό. Η χάρη δεν καταργεί την προσπάθειά μας· την εμπνέει. Και στο τέλος έρχεται η έκπληξη: μην είστε υπερόπτες, μην προκαλείτε, μην ζηλεύετε. Μετά από τόσο υψηλά λόγια για το Πνεύμα και τη σάρκα και τη σταύρωση, ο Παύλος καταλήγει σε μικρές καθημερινές αμαρτίες. Γιατί; Γιατί ξέρει τους αναγνώστες του. Ξέρει ότι όσοι παίρνουν στα σοβαρά την πνευματική ζωή είναι πιο εύκολο να νιώσουν ανώτεροι. Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ακόμα και την προς Γαλάτας 5 για να νιώσετε καλύτεροι από κάποιον που δεν την έχει διαβάσει. Ο Παύλος το κόβει από τη ρίζα.

Στον κόσμο σου

Οι αθλητές και οι μουσικοί ξέρουν τι σημαίνει να περπατάς στον ίδιο ρυθμό. Μια κωπηλάτισσα σε βάρκα οκτώ ατόμων δεν μπορεί να κωπηλατεί όποτε θέλει· πρέπει να συγχρονιστεί, αλλιώς η βάρκα αργεί. Ένας ντράμερ της τζαζ κλειδώνει με τον μπασίστα, αλλιώς το τραγούδι διαλύεται. Ο Παύλος λέει ότι η ώριμη χριστιανική ζωή μοιάζει με αυτό: ένας συνεχής, προσεκτικός συγχρονισμός με τον ρυθμό κάποιου άλλου. Όχι ρομποτικός. Ανταποκριτικός. Εσύ παραμένεις ο εαυτός σου. Αλλά δεν είσαι ο μόνος που κρατάει τον χρόνο.

Σκέψου το

  • Πώς θα έμοιαζε, στην πράξη, να «περπατάς στον ρυθμό» του Πνεύματος αυτή την εβδομάδα — όχι σαν συναίσθημα, αλλά σαν ρυθμός από μικρές απαντήσεις;
  • Ο Παύλος τελειώνει με προειδοποιήσεις ενάντια στην υπεροψία, την πρόκληση και τη ζήλια ανάμεσα σε πνευματικούς ανθρώπους. Πού έχεις δει — ή νιώσει — την πνευματικότητα να χρησιμοποιείται για να νιώθεις ανώτερος από τους άλλους;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Ιησού, δεν καταλαβαίνω πλήρως τι σημαίνει ότι έχω ήδη σταυρωθεί μαζί Σου και όμως ακόμα περπατάω αυτόν τον δρόμο. Αποδέχομαι το μυστήριο. Δίδαξέ με τον ρυθμό. Επιβράδυνέ με όταν βιάζομαι μπροστά από το Πνεύμα. Κίνησέ με όταν σέρνομαι πίσω. Σώσε με από το να χρησιμοποιώ την πίστη μου για να νιώθω ψηλότερος από τους ανθρώπους δίπλα μου. Κράτησέ με σε βήμα, και κράτησέ με ευγενικό. Αμήν.