Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 47 · Δευτέρα

Η Ρωμαϊκή Αλυσίδα

Στίχος απομνημόνευσης: Romans 5:3-4

Θέτοντας το σκηνικό

Ο Παύλος έγραψε στην εκκλησία της Ρώμης γύρω στο 57 μ.Χ., σε μια μικτή κοινότητα πιστών από Ιουδαίους και εθνικούς που ζούσαν κάτω από την αυτοκρατορική εξουσία και αντιμετώπιζαν περιστασιακές κοινωνικές πιέσεις. Η αρχή του πέμπτου κεφαλαίου βρίσκεται σε σημαντικό σημείο της επιστολής. Ο Παύλος μόλις τελείωσε να εξηγεί ότι οι άνθρωποι γίνονται δίκαιοι ενώπιον του Θεού με την πίστη και όχι με την καταγωγή ή τις καλές πράξεις. Τώρα περνά από τη γλώσσα της δικαστικής αίθουσας (δικαίωση, ειρήνη, πρόσβαση) στη γλώσσα της πλάθματος. Το χωρίο χτίζει μια αλυσίδα: η θλίψη παράγει υπομονή, η υπομονή παράγει χαρακτήρα, ο χαρακτήρας παράγει ελπίδα. Η ελληνική ρητορική αγαπούσε αυτό το είδος επιχειρήματος σαν σκαλοπάτια, που λέγεται σωρίτης ή κλίμαξ. Το ακροατήριο του Παύλου θα αναγνώριζε αμέσως τη μορφή. Αυτό που κάνει την αλυσίδα εντυπωσιακή είναι η αφετηρία της. Ο Παύλος δεν ξεκινά με ευλογία ή παρηγοριά. Ξεκινά με τη θλίψη, μια λέξη που σημαίνει πίεση, σύνθλιψη, δοκιμασία. Λέει στους χριστιανούς που ήδη υποφέρουν ότι η θλίψη τους δεν είναι τυχαία αλλά πρώτη ύλη για κάτι συγκεκριμένο.

Η θλίψη παράγει δοκιμασμένη ελπίδα

Ο Παύλος εξηγεί ότι η θλίψη, όταν περνά μέσα από την πίστη, έχει μια δημιουργική πορεία. Δεν την υπομένουμε απλώς· μας πλάθει κάτι μέσα μας. Η υπομονή είναι η δύναμη που μας κρατά στον αγώνα. Ο χαρακτήρας (δοκιμή) σημαίνει το μέταλλο που έχει δοκιμαστεί και μένει καθαρό αφού καούν οι ακαθαρσίες. Η ελπίδα στο τέλος της αλυσίδας δεν είναι απλή αισιοδοξία ή ευχή. Είναι ελπίδα που έχει περάσει από τη φωτιά και γι’ αυτό δεν ντροπιάζει αυτόν που την κρατά. Είναι μια ακριβή πορεία πλάθματος. Ο Παύλος δεν λέει ότι η θλίψη είναι καλή από μόνη της. Λέει ότι ο Θεός μπορεί να δουλέψει μέσα από αυτή χωρίς να την εγκρίνει.

Στον κόσμο σου

Σκέψου αθλητές σε σοβαρή προπόνηση, ή νέους γιατρούς στα πρώτα τους χρόνια στο νοσοκομείο, ή όποιον έχει πενθήσει έναν γονιό. Σχεδόν όλοι που πέρασαν από πραγματική δυσκολία περιγράφουν έναν εαυτό πριν και έναν εαυτό μετά. Συνήθως δεν λένε ότι ο πόνος ήταν καλός. Λένε ότι δεν θα άλλαζαν αυτό που έγιναν. Ο Παύλος ονομάζει ένα μοτίβο που πολλοί ενήλικες ήδη γνωρίζουν λίγο-πολύ. Προσθέτει όμως κάτι που το γυμναστήριο και το νοσοκομείο δεν μπορούν να δώσουν: έναν λόγο για τον οποίο δουλεύει αυτό το μοτίβο, δηλαδή έναν Θεό του οποίου η αγάπη (εδάφιο 5) χύνεται μέσα στη διαδικασία από την αρχή.

Σκέψου το

  • Πού στη ζωή σου αυτή τη στιγμή βρίσκεσαι στο στάδιο της υπομονής της αλυσίδας του Παύλου, και πώς θα ήταν να μείνεις σε αυτό αντί να το αποφύγεις;
  • Πώς θα εξηγούσες τη διαφορά ανάμεσα στο να λες ότι η θλίψη μας πλάθει και στο να λες ότι η θλίψη είναι καλή; Είναι αυτή η διάκριση σταθερή κάτω από πίεση ή καταρρέει;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ, δεν θέλω τον πόνο. Θέλω τον χαρακτήρα χωρίς το κόστος, και είμαι αρκετά ειλικρινής για να το παραδεχτώ. Συνάντησέ με εκεί που πραγματικά είμαι. Αν βρίσκομαι υπό πίεση τώρα, δώσε μου υπομονή που δεν είναι απλώς σφιγμένα δόντια αλλά εμπιστοσύνη. Αν μπω στον πειρασμό να χρησιμοποιήσω αυτό το εδάφιο ενάντια στον πόνο κάποιου άλλου, σταμάτησέ με. Δίδαξέ με να το διαβάζω όπως το έγραψε ο Παύλος, μέσα από τη φωτιά, όχι από ασφαλή απόσταση. Αμήν.