Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 47 · Τρίτη

Χαρά και Ωριμότητα

Στίχος απομνημόνευσης: James 1:2-4

Θέτοντας το σκηνικό

Η επιστολή του Ιακώβου είναι σοφία γραμμένη με αποστολικό τρόπο. Οι περισσότεροι μελετητές τη συνδέουν με τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιησού, που οδηγούσε την εκκλησία των Ιεροσολύμων μέχρι το μαρτύριό του γύρω στο 62 μ.Χ. Οι παραλήπτες της είναι οι «δώδεκα φυλές που είναι διασκορπισμένες», πιθανότατα χριστιανοί από εβραϊκή καταγωγή που διώχθηκαν και έχασαν τα σπίτια τους. Σε αντίθεση με τον Παύλο προς τους Ρωμαίους, ο Ιάκωβος γράφει σε μικρές, δυνατές φράσεις που θυμίζουν Παροιμίες ή την Επί του Όρους Ομιλία. Από τις πρώτες κιόλας λέξεις πηγαίνει κατευθείαν στον αναγνώστη: «Να θεωρείτε καθαρή χαρά», λέει, «όταν πέφτετε σε ποικίλες δοκιμασίες». Το ρήμα «πέφτω» είναι το ίδιο που χρησιμοποιείται στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, όταν ο ταξιδιώτης έπεσε στα χέρια ληστών. Ο Ιάκωβος δεν μιλάει για δυσκολίες που διαλέγουμε εμείς. Μιλάει για εκείνες που μας βρίσκουν ξαφνικά.

Οι δοκιμασίες ολοκληρώνουν ό,τι λείπει

Ο Ιάκωβος δίνει μια διαφορετική οπτική στο ίδιο θέμα που μίλησε και ο Παύλος. Ενώ ο Παύλος δίνει μια αλυσίδα, ο Ιάκωβος δίνει έναν σκοπό. Οι δοκιμασίες δοκιμάζουν την πίστη. Η δοκιμασμένη πίστη γεννά την υπομονή. Και όταν η υπομονή ολοκληρώσει το έργο της, κάνει τον άνθρωπο τέλειο, ώριμο, χωρίς να του λείπει τίποτα. Η λέξη «τέλειος» δεν σημαίνει χωρίς λάθη, αλλά ότι κάτι έφτασε στο τέλος του, όπως ένα φρούτο που ωρίμασε πλήρως. Ο Ιάκωβος λέει ότι οι δοκιμασίες είναι ο τρόπος για να ολοκληρωθούν οι άνθρωποι που ακόμα δεν έχουν τελειώσει. Η χαρά που προστάζει δεν είναι το αίσθημα ευτυχίας μέσα στον πόνο. Είναι μια σκέψη, μια συνειδητή αλλαγή οπτικής, βασισμένη στο ότι ξέρουμε πού οδηγεί όλη αυτή η διαδικασία.

Στον κόσμο σου

Μια μαθήτρια της τελευταίας τάξης του λυκείου που χάνει τον γονιό της δεν χρειάζεται κανείς να της πει να νιώσει χαρούμενη. Μπορεί όμως να της φανεί παρήγορο να πιστέψει, έστω λίγο, ότι αυτό που της συμβαίνει κάνει και κάτι μέσα της. Νοσοκόμες σε ξενώνες, βετεράνοι και άνθρωποι σε μακρά ανάρρωση συχνά περιγράφουν αυτή τη διπλή αίσθηση: «Είναι τρομερό, αλλά γίνομαι κάποιος μέσα από αυτό». Ο Ιάκωβος δίνει σε αυτή τη διπλή ματιά θεολογικό έρεισμα. Δεν είναι άρνηση. Είναι διπλή όραση.

Σκέψου το

  • Σε ποια δοκιμασία βρίσκεσαι τώρα και δεν έχεις προσπαθήσει να δώσεις κανένα νόημα, αφήνοντάς την μόνο σαν ωμό πόνο; Τι θα κόστιζε να δοκιμάσεις την οπτική του Ιακώβου;
  • Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε ώριμη πίστη και σε πίστη που απλώς έχει υποφέρει; Πώς θα τις ξεχώριζες σε κάποιον που ξέρεις;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ, δεν νιώθω χαρά σε αυτό. Δεν θα σου πω ψέματα γι' αυτό. Αλλά είμαι πρόθυμος να σκεφτώ, σήμερα, ότι αυτό που μου συμβαίνει μπορεί να με κάνει κάποιον. Βοήθησέ με να κρατήσω τον πόνο και τον σκοπό ταυτόχρονα, χωρίς να αφήσω το ένα να ακυρώσει το άλλο. Ολοκλήρωσε μέσα μου αυτό που είναι ατελές. Αμήν.